null Beeld

PREMIUM

“Wij hebben toch altijd voor haar klaargestaan”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Redactie

Geen feest

Mijn man en ik waren vijftig jaar getrouwd en wilden dat vieren met onze kinderen. Een weekend weg kon niet vanwege de honden van mijn dochter en schoonzoon, dus we bedachten wat anders: een huifkartocht met barbecue na afloop. Helaas: de honden moesten op gezette tijden uitgelaten worden en ze moesten op een bepaalde tijd eten. Zij zouden wel komen tegen de tijd dat we gingen barbecueën... Toen hebben wij besloten om niks te doen. Onze zoon vond dit vreselijk en heeft ervoor gezorgd dat het toch een mooie dag werd, zonder onze dochter. Dit heeft ons veel verdriet gedaan, want we hebben altijd voor haar klaargestaan. Toen ze trouwde met iemand die gokschulden had, hebben wij die afbetaald, evenals vakanties en belastingaanslagen. Na de scheiding heeft ze met haar dochter bij ons gewoond tot ze de man ontmoette met wie ze nu getrouwd is. Inmiddels hebben we ons erbij neergelegd, het is niet anders. Gelukkig kunnen wij onszelf recht in de spiegel aankijken, we weten dat we alles altijd met liefde hebben gedaan. Anoniem

null Beeld

Groot geluk

Zij was 18 jaar, hij 21, ze waren net getrouwd. Hij leerde haar het kwekersvak en dit werd hun gezamenlijke passie, van zaad tot groente en alle fasen daartussen. Ze deelden hun kennis en producten graag met anderen, veel mensen bezochten hun plantenkas op de dijk voor sla, pootaardappelen en bonenstokken, jam uit eigen boomgaard, eieren van de scharrel-kippen, verse groenten, een luisterend oor en een warm gesprek. Vol toewijding bouwden ze een bijzondere onderneming op, hun levenswerk. Tegenslagen kenden ze ook, maar die overwonnen ze met doorzettingsvermogen, enthousiasme en bovenal: hun liefde voor elkaar. Mijn ouders zijn nu vijftig jaar getrouwd én vijftig jaar ondernemer. Aan stoppen denken ze niet, ze genieten én laten anderen genieten. Hun kwekershanden laten geluk groeien. Een trotse dochter

null Beeld

Gek op carnaval

Daar zitten we dan, genietend van ons pensioen. Na vele jaren in het arbeidsproces zijn mijn man en ik tegelijkertijd gestopt met werken. We luisteren naar de radio en omdat we echte Limburgers zijn, gaat het kriebelen als we carnavalsmuziek horen. We leerden elkaar 49 jaar geleden kennen met carnaval en nog altijd trekt dit feest ons aan. Normaal gesproken zouden we afgelopen voorjaar kostuums hebben gemaakt en in optocht door het dorp zijn getrokken. Dit jaar was het anders. Geen optocht, geen carnaval. Kan ik volgend jaar nog meelopen? We gaan ervoor, dan is het tenslotte ons jubileum: vijftig jaar samen. Alaaf! Ingrid

null Beeld

Superbuuf

Onze buurvrouw Janke is al lang met pensioen, maar altijd in de weer voor andere mensen. Zo laat ze de honden uit voor mensen uit de wijk, ze verzorgt onze katten en planten als wij er niet zijn, brengt de kliko’s van alle buren naar de weg en zet ze terug, maakt praatjes en legt contact met nieuwe mensen in de wijk. Ze kent bijna iedereen in de buurt. Ook is ze alert op verdachte zaken, en waarschuwt dan. Ze geeft ook nog eens de Libelle door. Kortom: Janke is de heldin van onze wijk! Corien

Niet opkroppen

Wat een informatief artikel over de schildklier in Libelle 6! Iets wat vaak over het hoofd wordt gezien, is dat ingehouden emoties ten grondslag kunnen liggen aan schildklierproblemen. We zeggen niet voor niets: het zit me tot hier! Zelf wist ik niet eens dat ik een schildklier had, tot ik ziek werd. Zeven jaar had ik samengewerkt met nare collega’s, waar ik niets over durfde te zeggen. Ik begon af te vallen, mijn hartslag versnelde, ik werd hyperactief en was doodmoe. Een te snel werkende schildklier bleek de oorzaak. Bij een homeopathisch arts werd mij duidelijk hoe dat kwam. De internist die mij behandelde, verbaasde zich over mijn snelle herstel. Ik wist dat de ondersteunende medicatie van de homeo-pathisch arts daarbij hielp. Mijn moeder kreeg schildklierproblemen nadat ze op jonge leeftijd eerst haar moeder en toen haar vader verloor. “Niet over praten”, werd er gezegd. Mijn oom kwam in de jaren vijftig terug uit Nederlands-Indië, waar hij vreselijke dingen had meegemaakt. “Niet over praten!” Ook hij kreeg schildklierproblemen. Krop je emoties dus niet op, daar krijg je last van: hoofdpijn, buikpijn óf schildklierklachten, zoals in onze familie. Tjitske de Jong

null Beeld

Lieve moeders

“Zal ik even boodschappen voor jullie doen?”, vraagt mama aan de telefoon. We zitten al een paar dagen in quarantaine met corona en zijn behoorlijk ziek. Best spannend! Een dag later staat ze bij de achterdeur, ik zie aan alles dat ze het liefst gewoon zou willen binnenkomen om voor ons te zorgen. Na het dringende verzoek om bij de deur te blijven, zet ze de boodschappen neer. “Alles zit erin, ook twee verse Libelles, ik heb ze net uit.” Als ik de tas uitpak, besef ik hoe fijn het is om betrokken, liefdevolle ouders te hebben. Als therapeut in de kinder- en jeugdpsychiatrie weet ik dat dat niet vanzelfsprekend is. Ook met mij en mijn moeder verliep niet altijd alles soepel. Zij is meer van het doen, ik ben meer van het voelen, dat botste weleens. Maar nu ik de dertig gepasseerd ben, weet ik dat het naast elkaar kan bestaan. Als we naar elkaar blijven luisteren, komen we er altijd uit. Hopelijk kan ik haar gauw weer binnenlaten voor een kop koffie. En wat een geluk: een paar dagen later staat een and ere lieve moeder, mijn schoonmoeder, voor de deur met een nieuwe lading boodschappen en bloemen. Hilde

null Beeld

Alleen jij

Niemand ziet mijn angst, mijn pijn. Niemand ziet mijn zorgen en dilemma’s. Niemand ziet mijn tranen, mijn twijfels. Niemand ziet mijn onzekere toekomstverwachting. Niemand ziet mijn neerslachtigheid en worsteling. Niemand ziet mijn vermoeidheid, boosheid. Niemand ziet mijn rennen naar toiletten. Niemand ziet mijn slapeloze nachten. Niemand ziet de medicijnen die ik slik. Niemand ziet mijn droge mond, smaakverlies. Niemand ziet mijn gloeiende voeten na de chemo. Jij alleen ziet dit allemaal. Hoelang houd je dit nog vol? Ik hou van je, Wim! Els

Mooi wit

Met belangstelling las ik in Libelle een artikel over de voor- en nadelen van de zon voor onze gezondheid. Ik miste één aandoening: albinisme. Iemand met albinisme, zoals ik, die geen pigment kan aanmaken, moet zich voortdurend met een hoge factor beschermen tegen de zon. Maar het zorgt ook voor psychische schade, want te wit zijn leidt vaak tot net zulke akelige discriminatie als een donkere huid. Ook in de media. Wij worden vaak ‘freaks’, of ‘eng wit’ genoemd. Een bruine huid in de zomer is nog steeds het schoonheidsideaal, witte benen zijn melkflessen waar je zelfbruiner op moet smeren (die weinig doet). Waarom eigenlijk? Wanneer gaan we stoppen met een huidskleur mooi of lelijk noemen? Anoniem

null Beeld

Creabea

Coronatijd was geen makkelijke tijd, maar het heeft wel gezorgd dat ik een oude hobby weer heb opgepakt, namelijk kaarten maken. In eerste instantie volgde ik digitale workshops, toen het allemaal nog langer duurde ben ik een blog begonnen: Creatief met lijm en papier. Daar kwamen leuke reacties op. Uiteindelijk ben ik mijn creaties tijdens het maken gaan filmen, zo werd de stap gezet naar een eigen YouTube-kanaal waar ik filmpjes plaats met ingesproken uitleg. Zo heb ik een moeilijke periode omgebogen naar iets positiefs. Mirjam Bach-Michels (66)

null Beeld

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden