null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Als ik mijn eigen theorie volg, is de kans op een vaste relatie voor mij inmiddels nihil”

Agnes Hofman

Agnes denkt na over daten en relaties, maar of ze daar nog zin in heeft, is een heel ander verhaal.

“Echt niet?” vraagt mijn chef vanmorgen via Whatsapp. Omdat ik deze week ga tekenen voor de boerderij - nou ja, dat nemen we aan, het blijft Portugal - moest ik mijn deadlines even heronderhandelen. Want het is allemaal nogal veel: wat doe ik tijdens deze historisch warme zomer met mijn haar? Komen de bestelde kaftans op tijd binnen op mijn huidige adres? Maar ik moet ook veel keuzes maken; van klusjesman tot keukenboer. En de zaden. Mijn god, de zaden. Ik heb honderden soorten zaad voor groente, fruit, kruiden en specerijen ingeslagen. Wanneer moeten ze de grond in? Met welke compost? Heb ik dit jaar al wel een oogst?

“Daar neem je toch een man voor, lieverd”, appte chef praktisch. “Wil je dat echt niet?” Ik schud wild met mijn hoofd, maar dat ziet ze natuurlijk niet, aangezien ik niet aan videobellen doe. Ja, ik weet dat er een pandemie gaande is van veertigplus vrouwen die niet aan de man zijn. En dat aantal neemt alleen maar toe. Jarenlang vond ik het vervelend dat ik geen partner had. Heb ik druk gedate, geflirt en gesekst in de hoop dat er eentje bleef plakken. Maar dat gebeurde - om wat voor reden dan ook - niet. Moedeloos heb ik in mijn bed liggen janken. Omdat ik me gebruikt voelde. Of eenzaam. Of lelijk. Maar er waren ook pijnlijke momenten waarop ik iemand af moest wijzen, met het laffe excuus dat ik het gewoon niet voelde: “Dat ligt niet aan jou, hoor”, zei ik er meestal troostend bij. Want ik wilde wel graag, maar was niet wanhopig. Mijn man moest echt een match zijn, echt iets toevoegen. En anders maar niet.

En op dat punt ben ik nu: bij niet. Het gaat niet meer gebeuren. Ik heb namelijk een theorie. Mensen die na een relatie langer dan twee jaar single blijven, raken nooit meer aan de man slash vrouw. Dan is het gewoon klaar. Ik heb te veel voorbeelden in mijn omgeving van mensen die blijven proberen, die hoop blijven houden. De onvermijdelijke teleurstelling wordt een way of life. En ja, natuurlijk ben ik volledig in paniek. Zoon T. blijft een maandje bij me wonen en gaat daarna het huis uit. Zit ik daar alleen, op het platteland, in mijn boerderij. Doodeng! En ja, ik heb overwogen om Tinder Portugal even aan te zwengelen. Al is het maar om de walnootbomen te snoeien. Maar ik weet diep van binnen dat het niet zo werkt. Dat ik niet heb gekozen voor een langdurig single bestaan, maar dat ik het uiteindelijk wel heb omarmd. Dit is het. Ik. Alleen. Voor altijd. En ja, dat besef is soms moeilijk. Zeker op momenten als deze, waarop ik wat liefde en bemoedigende woorden kan gebruiken. En dan denk ik aan al die mislukte dates. Aan het verdriet. Men zegt toch altijd dat je eerst door de bagger moet voordat je met een partner op het droge kunt staan? Maar wat nu als je bent uitgebaggerd? Jarenlang tot je middel in de modder hebt gestaan en denkt, laat maar. Nu sta ik in mijn eentje droog, en ook nog eens heerlijk in het zonnetje. Ik wil niet weer die modderpoel in. Want wie zegt dat er aan het einde van die baggerbende echt iemand op me wacht? Juist, niemand. Want als ik mijn eigen theorie volg, is de kans op een vaste relatie voor mij inmiddels echt nihil. “Echt niet!” stuur ik terug. En voor het eerst meen ik het ook echt. Denk ik…

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden