null Beeld

PREMIUMcolumn

Racheda: “Niemand kijkt naar de bedelares, maar onze ogen vinden elkaar”

Racheda Kooijman

Een bedelares vraagt Racheda om geld, maar of ze de juiste keuze maakt...

De stiltecoupé biedt me precies waarnaar ik op zoek was. Hier hoef ik niet mee te luisteren met onzinnige telefoongesprekken of infantiele YouTube-filmpjes. We rijden al een tijdje als de deur van de coupé wordt geopend. Het harde geluid doet meerdere mensen geïrriteerd opkijken. We zitten hier voor onze rust. Een oudere vrouw komt binnen. Ondanks de gebloemde zakdoek om haar hoofd is haar uitstraling niet echt fleurig. Ze beweegt zich schuifelend voort en houdt bij elke rij stil, als een geslagen hond. Haar puppy-ogen doen me denken aan de ogen van mijn dochters als ze bij hun vader iets gedaan willen krijgen. Als ze dichterbij is gekomen, zie ik dat ze mensen een briefje voorhoudt. Ze bedelt al zes rijen en nog niemand heeft haar iets gegeven. Dan komt ze bij mijn vierzitter. Ik lees dat ze uit Roemenië komt. Ze heeft niets en niemand, en ze is ook nog ernstig ziek. Wat ze mankeert, staat er niet bij, maar het is vast geen ingegroeide teennagel. Een mevrouw kijkt alsof er zojuist een duif op haar dure jas heeft gepoept. Een jongen kijkt niet eens op van zijn telefoon. De bedelares is niets voor deze mensen, hooguit een last. Niemand keurt haar een blik waardig, maar onze ogen vinden elkaar. Ik pak opzichtig mijn portemonnee en vraag me af wat mensen zouden hebben gedaan als er Oekraïne op haar kaartje had gestaan.

Als we nu niet in de trein hadden gezeten, maar op Twitter, had dit stilzwijgen zich vertaald in geschreven woorden. Net zo onaardig als wat er om mee heen gebeurt. Ik zie de tweets al voor me: dat ze in de trein beter moeten handhaven. En hoezo heeft ze geld om het kaartje te laten plastificeren? De tekst is foutloos, dat duidt op malafide praktijken van bedelaarsbendes. Kijk naar haar kleren, een echte bedelares ziet er veel groezeliger uit. Terwijl ik vijf euro aan de vrouw overhandig, denk ik: stelletje hartelozen. En straks met een strak gezicht vijf euro uitgeven aan een beker aanstelkoffie van een Amerikaanse keten. Even voel ik me een goed mens. Zelfs een beetje superieur. Als ik uitstap, zie ik de Roemeense over het perron lopen. Ze rookt een sigaret en haar geslagen-hondblik is verdwenen, net als het zielige loopje. Van goed naar goedgelovig in twee minuten. Gelukkig was de stilte wel fijn.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden