null Beeld

PREMIUMcolumns

Sylvia: “Loop ik dan ook tegen de zestig? Zo had ik het nog niet bekeken”

Sylvia Witteman

Ouder worden we allemaal, maar zo heel af en toe kan dat best confronterend zijn. Ook voor Sylvia als ze een brief krijgt over zelfstandig wonen als 55-plusser.

De kinderen waren allemaal een weekje op vakantie, zonder ons (en zonder elkaar), dus huisgenoot P. en ik hadden ‘het rijk alleen’, zoals dat heet. Waren we veertig jaar jonger geweest, of dertig, (vooruit, twintig misschien zelfs) dan hadden we nu vast een wild feest gegeven. “Heb je daar zin in?” vroeg P. “Nee hoor”, zei ik. “Daar zijn we te oud voor.”

“Ach, kom”, zei P., niet omdat hij er zelf wél zin in had, maar omdat hij het leuk vindt om me tegen te spreken: “We zijn helemaal niet oud. We zijn in de kracht van ons leven!”

Ach ja, ik moest ook niet zeuren. Ik dacht aan mijn vriend Bas. Wat had ik hem uitgelachen van de week, toen hij aankondigde dat hij het “wat kalmer aan wilde gaan doen” en nog maar vier dagen per week ging werken. En hoe ik mijn vriendin Esther had bespot, die - nu de kinderen het huis uit waren - haar negentiende-eeuwse bovenwoning in de binnenstad wilde inruilen voor een “fris nieuwbouwprojectje” in een “rustige wijk” met, jawel, een lift.

“Een lift!?” heb ik geroepen. “Mankeert er wat aan je benen?” Nee, nóg niet, zei Esther. “Maar we lopen tegen de zestig, hè? Dus, ja...” Perplex heb ik haar aangekeken. Ze is een jaar jonger dan ik. Loop ik dan ook ‘tegen de zestig?’ Zo had ik het nog niet bekeken.

“Hier, post voor je”, zei P. Hij gaf me een envelop van de gemeente. Ik maakte hem gedachteloos open. Vast weer rioolheffing of een rekening voor afvalwaterzuivering of wat ze ook allemaal verzinnen.

Maar het was erger. “Langer zelfstandig wonen 55+”, stond er bovenaan de brief. Ik las hem ademloos. “Het is prettig om te wonen in een huis dat bij u past, ook als u ouder wordt. Denkt u wel eens na over wat dat voor u betekent? Hoe kunt u ook in de toekomst prettig en zelfstandig blijven wonen?”

Ik kermde zachtjes. “Wat is er?” vroeg P. “In september organiseert de gemeente een bustour “langer zelfstandig wonen voor 55-plussers”, las ik geagiteerd voor. “In de bus kunt u al uw vragen stellen over woningaanpassingen, de mogelijkheden om te verhuizen, en informatie over activiteiten, hulp en regelingen...”

P. lachte. “Vraag maar of ze hier vast alle drempels komen weghalen”, zei hij. “Tegen de tijd dat ze klaar zijn, kunnen we vast echt niet meer lopen. En misschien kun je ook alvast steunkousen aanvragen, en een rollator.” Ik stak mijn tong naar hem uit en klapte mijn laptop open. Die rollator had me eraan herinnerd dat mijn moeder op zoek was naar een mooie, houten wandelstok, dus ik googelde op ‘wandelstok’.

Dat was gisteren. Sindsdien heeft Google begrepen dat ik een wankel oud vrouwtje ben en schotelt me de hele dag, ongevraagd, maar zeer confronterend, advertenties van trapliften, incontinentieluiers en ‘seniorenstoelen’ voor. Toen ik mijn laptop boos dichtklapte en mijn boodschappentas uit het rommelhok wilde pakken, struikelde ik over de drempel en viel op een leeg bierkrat.

Maar ja, dat had me twintig jaar geleden ook kunnen overkomen. Of dertig. Veertig, misschien zelfs.

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden