null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “De buren zien me aankomen, als die bijdehante Nederlander”

Redactie

Agnes kon zich vroeger over alles opwinden. Met de jaren is ze wel rustiger geworden, maar alles laten gaan? Dat lukt haar nog niet.

Wij Nederlanders staat erom bekend hoor, dat we het cultureel beter weten. Dat we op vakantie gaan of zelfs verhuizen en meteen een mening hebben over wat er beter kan of moet in dat bewuste buitenland. Van “ze rijden daar als gekken!” tot “waarom zijn ze zo opdringerig?” Onder Nederlanders ‘in den vreemde’ is het juist een ding - als doorgewinterde expat - om je daar verre van te houden. Om je juist compleet onder te dompelen in je nieuwe cultuur, open minded en flexibel als je bent. Ja, ik ook. Als ik sangria op het stoepje moet drinken om me aan te passen, ben ik de beroerdste niet. Het heeft me ook veel gebracht, moet ik bekennen.

Toen ik vijfeneenhalf jaar geleden naar Bali verhuisde, was ik nogal moeilijk. In alles. Als de taxi een omweggetje maakte, zat ik tierend achterin: “Door jou kom ik nu te laat!” De glimlach die ik als antwoord kreeg, maakte me nog bozer. Nog machtelozer. Tot ik besefte dat ik soms gewoon moet loslaten. Dat de chauffeur vast een goede reden heeft om letterlijk een andere weg in te slaan. En dat vijf minuten later zijn niet zo’n impact op mijn humeur hoeft te hebben. Ja, ik ben dus iets geduldiger geworden. Relaxter. En heb leren accepteren; mensen hoeven niet te zijn zoals ik gewend ben. Of zoals ik. Alsjeblieft niet.

Daarom woon ik zo graag in Portugal: mensen zijn een light versie van de Nederlander. Punctueel, maar meer ontspannen. Professioneel, maar net iets warmer. Vriendelijk, maar iets genereuzer. Gisteren verraste een van mijn buurtjes me nog met een zak cherrytomaatjes uit eigen tuin. “Omdat je vegan bent, kan ik je immers niet blij maken met mijn kippeneitjes”, glimlachte ze. Hoe lief! Ik beet op mijn tong. Dit was niet het moment om een gossip over een van de andere buren aan te zwengelen. Iemand die ik ook erg graag mag. Die iedere dag hartelijk naar me zwaait en glimlacht. Met wie ik prima een avondje kan doorzakken op een buurtfeest. Maar die ook een hond aan de ketting heeft.

Ja, dat is hier een dingetje op het platteland. Honden liggen doorgaans buiten ketting. In de zon, in de regen en in de nacht. Sterker nog, ze worden ook niet uitgelaten. Onze Nacho is ontsnapt aan zijn brute bestaan en werd aangetroffen met een stuk metaal dat uit zijn nek stak. Via een asiel en een opvanggezin is hij nu living his best life als verwende schoothond chez Hofman. Naar buiten wil hij immers niet. Ja, wel om te wandelen, dat doet hij graag. Maar buiten liggen? Voor de lol? Welnee! Dan ligt hij te trillen en te piepen, tot de voordeur opengaat en hij weer in zijn kekke mandje plaats mag nemen. Of in mijn bed, als ik de slaapkamerdeur per ongeluk open laat.

Door zijn trauma denk ik meer na over het leed dat kettinghonden heet. ’s Nachts hoor ik ze huilen en blaffen, waaks als ze zijn. Zo sloegen ze ook aan - weet ik nu - toen herten en zwijnen zich tegoed deden aan mijn perenboom. Als er een auto voorbij komt. Of als ik ’s nachts het laatste ommetje met Nacho maak. Mijn hart breekt iedere keer als ik die waakhonden hoor piepen in de regen. Maar wat kan ik doen? Als een missionaris van deur tot deur, om de mensen te informeren over dierenliefde? Nee, dat kan niet. Ik ben geen kolonist! Ze zien me ook aankomen, als die bijdehante Nederlander. Honden hier hebben meer een functie, dan bij ons. Functie boven gezelligheid. Veiligheid boven genegenheid. Ik vrees dat er daarom niets anders op zit dan gewoon loslaten. Hoe moeilijk dat in dit geval ook is...

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden