null Beeld

PREMIUMDagboek #40

Dagboek van Koen: “Ook al is hij mijn zoon, hij voelt voor mij als een vreemde”

Na het overlijden van Babs heeft Koen plotseling spijt dat hij Maud heeft laten gaan. Is dit slechts een tijdelijke bevlieging, of is er bij Koen echt iets veranderd?

Koen

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Gelukkig denk ik niet meer ieder uur aan Maud en raakt ze al wat meer op de achtergrond. Ik weet niet wat ik had, of heb. Misschien heeft het iets te maken met ouder worden en dat de waarde van het leven in de dingen blijkt te zitten die duurzaam zijn, zoals relaties die al je hele leven meegaan.

Loretta heeft volgens mij niks doorgehad. Of ze deed alsof, want zij is normaal iemand die alles feilloos aanvoelt. In elk geval heeft ze niks over Maud gezegd, terwijl ze nogal eens jaloers kan reageren. Wat ze wel tegen me zei is: “Waarom doe jij zo weinig moeite om je kinderen te zien?” Ze zei het op zo’n liefdevolle toon dat ik niet eens doorhad dat het eigenlijk een beschuldiging was. Dus in plaats van in de verdediging te schieten, belde ik meteen Julian om te zeggen dat ik toevallig in Maastricht moest zijn en langs wilde komen.

Terwijl we in een nazomerzon op het Vrijthof zitten, vraagt mijn zoon achterdochtig waarom ik in Maastricht moest zijn.

“Gewoon, ik wilde jou zien”, zeg ik eerlijk. “Maar ik wilde er geen druk op leggen, dus.”

“Dus verzon je een smoes.”

“Ja, haha.”

“Okee”, zegt Julian met een langgerekte ‘ee’. “Gaat het verder goed met je, pap?”

“Prima. Ik vermaak me goed met die zeilweekenden en een beetje klussen aan de boot. Je kent het.”

Julian knikt. Mijn relatie met hem is altijd al stroef geweest. Als kind al trok hij meer naar Maud toe. Misschien hield ik er te weinig rekening mee dat hij geen kopie van mij was. Julian hield niet van sporten en zeilen, hij las liever; of hij hing rond met een groepje meiden en jongens die Rosa altijd ‘de nerds’ noemde. Ook al is hij mijn zoon, hij voelt voor mij als een vreemde. Iemand waarmee het gesprek nooit vanzelf loopt, zoals nu.

“Maar we hebben elkaar toch nog gezien bij de begrafenis?” vraag Julian. “Of is er toch iets specifieks wat je met mij wilde bespreken?”

“Nee nee, niet per se. Ik wilde gewoon eens met je een-op-een afspreken.”

“Oke, om… te lunchen?” Julian kijkt me met een flauwe glimlach aan. Ik vraag me af of hij zich net zo ongemakkelijk voelt als ik.

“Om te lunchen ja, en een beetje bij te kletsen.”

“Dus dat is wat we nu doen? Bijkletsen.” Nu is de lach om zijn mond veranderd in een cynische grimas.

“Ja, of niet dan?”, zeg ik. Dit gesprek loopt voor geen meter.

Julian snuift en zegt dan: “Als ik bij wil kletsen met mijn vrienden, vraag ik altijd als eerste hoe het met ze gaat.”

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden