null Beeld

PREMIUMDagboek van Manon

Dagboek van Manon: “Willeke loodst ons naar een achterafwinkel, waar het ruikt naar ongewassen mensen”

Manon probeert Willeke op te vrolijken door te gaan shoppen in Amsterdam. Maar Willeke wil helemaal niet naar al die dure winkels.

Manon

Zondag

Sinds school weer is begonnen, is Willeke geslotener dan ooit. Als ze thuiskomt, gooit ze haar tas in de gang, stormt naar haar kamer en gooit de deur zo hard achter zich dicht dat het huis ervan trilt. Ik vermoed dat ze haar draai niet kan vinden in de nieuwe klas. Als ze maar niet wordt gepest! Kinderen kunnen zo gemeen zijn. Boy zegt dat ze op een sport moet om weerbaarder te worden en haar frustraties eruit te zweten, ik geloof dat winkelen beter helpt. Daarom ben ik met haar naar Amsterdam gereden. Doel: warme kleding kopen nu we thuis en op kantoor de verwarming anderhalve graad lager zetten dan voorheen. Daarna gaan we eten bij Robbert.

Ik wil naar de Kalverstraat, maar dat vindt Wils een waardeloos idee. “We gaan toch geen nieuwe kleren kopen?” zegt ze. “Dat is zó slecht voor het klimaat! Er zijn hier genoeg vintagewinkels.” Met haar telefoon in de hand loodst ze ons naar een achterafwinkel, waar het ruikt naar ongewassen mensen. Zij begint enthousiast door de rekken te spitten, ik weet niet zo goed wat ik hier moet zoeken. Ik zie een trui die ik als tiener had, voel aan een bloesje dat zo synthetisch is dat het zweet me er spontaan van uitbreekt, en pas dan een nepbontjas waarin ik eruitzie als een mollige matroesjka. Wils is met een flinke stapel kleding het pashok ingegaan. Er zitten een jeans en trui bij die haar goed staan én ongelooflijk betaalbaar zijn. Jammer alleen dat de trui zo vreselijk muf ruikt. “Even wassen en die geur is weg”, zegt ze vol vertrouwen. Met een grote tas aan haar arm winkelen we verder. Ze vertelt over Sjoerd, haar onuitstaanbare baas in de broodjeszaak, en babbelt over een Netflix-serie. Geen woord over school en ik vraag er ook maar niet naar, ik ben veel te blij dat ze zo vrolijk is.

Tegen een uur of vijf bellen we aan bij Robbert en Nelson. In de luxueuze keuken schenkt Robbert me een glas wijn in. En laat ik niet moeilijk doen, ook eentje voor Wils.

“Komt Nelson niet?”

“Die is naar een kunstenaar in Berlijn”, zegt Robbert. “Hij probeert hem over te halen voor een expositie. Vanavond kook ik voor jullie.”

“Ik help je wel”, zegt Wils.

Even later staan ze zij aan zij groentes te hakken en te kletsen. Wat heb ik toch fantastisch leuke kinderen! Ik maak een foto en stuur die naar mams met de tekst ‘Trots!’ Ze reageert meteen met een emoji.

Maandag

Aan het einde van de vergadering vraagt Lesley: “Wil er iemand nog wat zeggen?”

“Ja, ik”, zegt Phoebe. Verbaasd kijk ik naar haar. Stagiaires doen tijdens vergaderingen meestal niet echt mee. “Ik vind eigenlijk dat we een stuk moeten schrijven over de jeugdzorg. We berichten steeds over alarmerende rapporten en kamervragen, maar ik vind dat er een verhaal moet komen over wat er écht aan de hand is. Wat gaat er dan zo verkeerd? Waardoor komen kinderen klem te zitten?”

Lesley knikt. “Je bedoelt een paar interviews met kinderen?” Phoebe knikt, waardoor haar paardenstaart heen en weer zwiept.

“Kan interessant zijn. Probeer ook wat ouders, jeugdwerkers, jongerenwerkers en iemand van het ministerie te spreken te krijgen om het verhaal meer body te geven. Manon, jij kunt haar daarbij wel helpen toch?”

“Natuurlijk”, zeg ik. Tegelijkertijd denk ik: verdorie, dit kan me wel eens heel veel tijd gaan kosten en ik heb het al zo druk. Phoebe heeft veel begeleiding nodig. Vorige week moest ze een interview voor me uittikken, en dat had ze zo laat af dat de deadline in mijn nek hijgde.

“Mooi”, zegt Lesley. “Ik wil het stuk graag volgende week in de zaterdagbijlage.”

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden