PREMIUMdagboek van Maud

Dagboek van Maud: “Haar gezin of haar grote liefde... wat een duivels dilemma”

null Beeld

In het kistje dat Maud en Juliet hebben gekregen bij de notaris zitten foto’s, kindertandjes, plukjes haar en een stapel brieven.

Maud

Mijn liefste Barbara,

Dit zal mijn laatste brief aan je worden. Ik moet mezelf terug dwingen naar mijn leven, anders ga ik kapot – zonder jouw zoetgevooisde stemgeluid, je liefkozende handen, stralende ogen, en je lach die in de weken voor je vertrek steeds verdrietiger werd. Ik heb je met mijn brieven proberen te bereiken, maar ik kan jouw zwijgen niet langer verdragen. Je hebt je keuze gemaakt. Het zou onzuiver zijn om niet aan je toe te geven dat ik je ook schreef om te proberen je op andere gedachten te brengen. Om bij mezelf de wensdroom aan te blijven wakkeren dat je op een dag bij me terug zult komen. Misschien als jouw kinderen groot zijn en de wonden van de opoffering die je hebt moeten doen geheeld zal zijn... Ik zal die hoop nu loslaten.

Toch wil ik je niet achterlaten zonder je te schrijven dat ik je altijd zal blijven zoeken. Ik zal je zoeken op het strand waar we onze eerste plagerige spelletjes deden. In de bar waar we de teksten op de muren samen analyseerden op hun diepzinnigheid – of dubbelzinnigheid. Ik zoek je in elke druppel anijslikeur die ik jou voor het eerst liet proeven. Op de afgelegen landweggetjes waar we aanvankelijk voorzichtig, maar met grote hunkering, de liefde bedreven. In de steegjes van ons dorp waar ik je altijd hand in hand zag lopen met je meiden. In de ogen van je zoon, die je niet hebt mogen kennen. Hij lijkt op jou, Barbara. Op jou en een heel klein beetje op mij. Ik weet dat je niets over hem wilde weten, dat je niet herinnerd wilt worden, maar ik moet het je zeggen. Het gaat goed met hem, er wordt goed voor hem gezorgd. Dus ook om die reden zou je nu kunnen zeggen: het heeft goed uitgepakt.

Rest mij nog één zin, één regel die mij altijd en overal behoed heeft voor ongeluk: Als je jouw pad blijft volgen, zul je precies op jouw bestemming uitkomen.

Het ga je goed, lieve Barbara. Ik zal altijd van je blijven houden.

Je Charles

“Dit was het”, zeg ik met natte ogen. “Hier eindigde haar liefdesgeheim.” Tegenover me zit Juliet ook te snikken. “Wat een superzielig verhaal, allemaal omdat onze vader haar dwong te kiezen tussen haar gezin en haar grote liefde. Een duivels dilemma, terwijl hij nota bene...” “Precies, dat is wat me dwars zit”, zeg ik meteen. “Hij ging zelf vreemd met oom Bernie, en toch kon hij het niet hebben dat zij een ander had.” Het maakt me kwaad, al speelde dit hele verhaal zich een halve eeuw geleden af. “Misschien had het te maken met zijn reputatie. Als ze in die tijd hadden geweten dat hij van de mannenliefde was, was hij vast een groot deel van de afnemers van zijn chique porselein kwijtgeraakt”, zegt Juliet gelaten. “Dat zal zeker hebben meegespeeld”, beaam ik. “Maar ik denk eerder dat hij dacht in een soort pact: ik moet me inhouden, dus jij ook. Alsof ze nou eenmaal elkaars noodlot waren.” “Ik snap nu waarom ik altijd het gevoel heb gehad dat ik voor mama alles goed moest maken”, zegt Juliet sip. “Wat bedoel je precies?” vraag ik. “Als wij er niet waren geweest, was haar leven heel anders gelopen. Dat hebben wij altijd moeten compenseren.”

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden