null Beeld

PREMIUM

“De buitenkant is veranderd, maar vanbinnen zijn we nog dezelfde mensen”

Redactie

Dromertje

Als ik Florian voor het eerst ontmoet, is hij negen. Ik breng de zomer door in Zeeland om mijn lawaaierige buren te ontvluchten. Florian zit vol plannen en vraagt of ik wel weet dat hij al tractor kan rijden? Hij demonstreert het met een minigrasmaaiertje. Even later komt hij terug met een bivakmuts op en vertelt dat hij voor de grap een bank gaat overvallen. Ik zeg dat dit niet slim is, ooit is er iemand doodgeschoten die hetzelfde plan had. Dus ziet hij ervan af. Na een paar jaar breekt het moment aan dat hij op een echte tractor leert rijden: met zijn oudere broer oefent hij op een verlaten deel van de camping, vlak bij mijn caravan. Ik hoor: “Ho, terugschakelen!” Dan volgt een doffe klap. Gelukkig valt de schade mee. Vlak voor mijn man en ik naar een andere camping verhuizen, komt hij de caravan inspecteren: hij oefent voor politieagent en – zo vertelt hij – er is sprake van een bommelding. Nu, jaren later, denk ik nog weleens aan Florian en zijn streken. Hij zal er wel komen.
Janneke Heij

null Beeld

Kom naar Groningen!

Libelle’s columnist Racheda noemt Soest een dorp, maar het is een middelgrote stad. Ik woon in Vlagtwedde, een écht dorp waar bijna iedereen elkaar kent. Bioscoop, theater en grotere winkels zijn er niet. Gelukkig wel een kleding- en schoenenwinkel. Als ik naar het theater wil, stap ik in de auto en rijd in vijftien minuten naar Stadskanaal, waar het aantal inwoners misschien een tiende is van dat van Soest. Mijn tip voor iedereen die in het vliegtuig stapt om ergens heen te gaan: kom eens naar de provincie Groningen! Slaapplekken genoeg en je hebt hier nog de ruimte. Maar eigenlijk schreef ik alleen om te zeggen dat Soest geen dorp is.
Albertje Potze

null Beeld

Vooruitziende blik

Ik stem van harte in met het artikel Wie zorgt er straks voor mij? Mijn man en ik zijn al op ons 65e in een appartement gaan wonen. Dat was wennen, maar nu ben ik zo blij dat mijn man toen heeft doorgezet. Ik zie om mij heen hoe moeilijk het is om op latere leeftijd nog te verhuizen. Zo willen mensen hun tuin niet missen en wonen zo graag in hun vertrouwde buurtje. Dan komen de problemen: de partner valt weg. Met een beetje pech kom je dan ergens terecht waar je niet wilde wonen en ben je de kinderen eerder tot last. Ouderen, let op uw eigen belangen!
Mevrouw Stoker

null Beeld

In het zonnetje

Deze zomer is Gonnie negentig geworden. Ik ken haar al meer dan dertig jaar, ze was bevriend met mijn schoonmoeder. Na haar overlijden vroeg Gonnie of ik het leuk vond om Libelle te lezen. We zien elkaar dus regelmatig als ik naar haar toe ga om het blad op te halen. Ze woont nog zelfstandig en dat gaat goed. Ze leest Libelle met een loep en een zaklamp, want ze ziet steeds slechter en ook haar gehoor gaat achteruit. Daar is helaas heel weinig aan te doen. Als ze boodschappen nodig heeft, gaat ze het liefst zelf naar de winkel, dan is ze er even uit en loopt ze nog een eindje. Klagen doet ze nooit, altijd blijft ze positief en ze is blij met elk bezoekje. Gonnie, nogmaals van harte!
Tineke Duijzer

null Beeld

Handen ineen

Ik lees weleens over ruzies die ontstaan in een gezin als de ouders hulp nodig hebben. Toen onze ouders vanwege hun gezondheid naar een kleiner huis moesten, was er veel te regelen. Mijn broer, zus en ik zijn met hen om de tafel gaan zitten en hebben besproken hoe we dat zouden doen. Elke dinsdag gaan mijn zus en ik naar pa en ma. Zij doet het papierwerk, ik doe de boodschappen en houd het huis schoon. Daarna eten we met z’n vieren. Ziekenhuisafspraken doen we hoe het uitkomt met werk. Mijn ouders eten ook elke week bij een van ons. Zo beleven pa en ma met ons, hun zes kleinkinderen en hun partners en twee achterkleinkinderen een fijne oude dag. Mijn broer woont in Frankrijk met zijn gezin en daar vieren mijn ouders vier keer per jaar vakantie. Als hij hier is, doet hij de tuin, wat klusjes en kookt hij veel. Win-win, toch?
Jullie drietal

null Beeld

Ga maar, liefste

Meer dan vijf jaar was ik mantelzorger voor mijn vrouw bij wie dementie was vastgesteld. Toen ze opgenomen moest worden, verhuisden we beiden naar het verzorgingshuis waar zij ook vrijwilliger was geweest. Als op woensdag de Libelle in de bus viel, las ik haar de columns voor. Begin dit jaar hielp ik haar naar de badkamer. Helaas ging er iets mis. We belandden samen op de grond en zij brak twee ribben en een schouder, ik mijn arm. Vier dagen later overleed ze. Er kwamen zo veel mensen haar de laatste eer bewijzen. Dat gaf me de kracht een gedicht voor te dragen dat ik voor haar had gemaakt (zie hieronder, red). Ik was 62 jaar getrouwd met mijn lieve vrouw. Als ik moeilijke momenten heb, lees ik het weer hardop. De columns uit Libelle blijf ik voor haar lezen als kostbare herinnering.
Marten

Afscheid

Liefste, ga maar
Onze tijd samen is voorbij
Wat blijft is de gedachte aan jou
Je onvoorwaardelijke liefde
En trouw.

Ons leven geleefd
Zoals wij dat wilden
Met liefde voor anderen
Gastvrijheid en zorg.

Ik heb geen tranen meer
Mijn hart huilt
Dankbaarheid overheerst
Voor alle liefde die je gaf.

Je blijft in mijn hart geborgen
Totdat ik weer bij je kom
Ga maar, liefste
Ik hou van je.
M.

null Beeld

De indiaan

Laatst had ik een reünie van de lagere school in ons dorp, waar ik een kleine halve eeuw geleden compleet gelukkig was. Ons schooltje was een mengelmoes van kinderen met vaders in de landbouw, de fabriek of op kantoor. De moeders waren thuis. Na zo’n lange tijd was het een bijzonder weerzien. We waren schooljuf, manager, boer of administrateur geworden, en eentje zelfs succesvol advocaat. Wat was het leven simpel toen en wat is het dat, in essentie, nog steeds. De buitenkant is veranderd, vanbinnen zijn we nog dezelfde mensen. Ik zag de advocaat zitten tussen zijn makkers van toen en hoorde hem zeggen: “Maar vertel, waarom moest ik altijd de indiaan zijn en was ik nooit de cowboy op zijn paard?” Sommige dingen zijn met geen diploma te bereiken en dat is maar goed ook.
Jacqueline

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden