null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Femke: “Hoe doe je dat, doorleven als het allerergste gebeurd is?”

Femke Sterken

Nu Els er niet meer is, begint een periode van rouw. Femke had verwacht veel te huilen en niet te kunnen eten maar ze leert dat iedereen op zijn eigen manier rouwt.

Ik word wakker in een wereld waarin Els niet meer leeft. Ik douche, ik bel heel lang met mijn nieuwe beste vriendin, ik heb een kater, maar ik huil niet. “Waarom huil ik niet”, vraag ik Oscar. “Misschien heb je al een voorschot op de rouw genomen door afgelopen maanden?”, antwoordt hij. Ik haal mijn schouders op. Zou dat kunnen? Van tevoren rouwen? Gisteren, toen ik hoorde dat het gebeurd was, dat ze echt was overleden, moest ik heel even huilen. Maar dat was eigenlijk vooral omdat degene die ons het nieuws bracht voor onze ogen in stukjes brak. We hebben de rest van de avond gepraat, gedronken en gelachen. Er werd ook gehuild, maar niet door mij. Ik voelde me kalm en dat is nog steeds zo. Je kunt je er niet op voorbereiden hoe het gaat als iemand, van wie je intens houdt, overlijdt. Die les leer ik vandaag.

Toen Els ongeneeslijk ziek bleek, vroeg ik een vriendin, die haar moeder recent verloor: “Hoe doe je dat? Doorleven als het allerergste gebeurd is?” Ik zal haar antwoord niet snel vergeten. “Kennelijk is het dus niet het allerergste”, zei ze, “Je kúnt doorleven en dat doe je dan ook.” Een ontnuchterend antwoord, maar het sterkte me. Als zij door kon na de dood van haar moeder, dan moest ik zeker Els’ dood aankunnen. Ik ging er wel vanuit dat aan die periode van doorleven huilen, jammeren, in bed liggen en niet eten vooraf zou gaan. Maar ik haal deze eerste Elsloze dag nog net niet fluitend mijn zoon uit school. Nathan kruipt achter op de fiets tegen me aan en babbelt er lustig op los. In mijn hoofd hoor ik Els zeggen dat ik van elk moment met mijn kind moet genieten, want dat drukke moeders dat veel te vaak vergeten. We stoppen bij een Thais eetkraampje en zittend op de stoep verorberen we een loempia. Ik vertel dat mama’s vriendin, jeweetwel die mevrouw van wie we de hond wel eens uitlieten, is overleden. Hij slaat zijn armen om me heen en zegt “Aaah”. Ik stop mijn neus in zijn blonde krullen en schiet niet vol. Ze is er niet meer, maar ze is er nog wel. In mijn hoofd, in mijn hart, in wat ze schreef en vooral in alles wat ze me ooit vertelde. Niet meer hier, maar toch dichtbij. Lieve Els, ik hou voor altijd van jou.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden