null Beeld

PREMIUMColumn

Hanneke: “Ik ben een dik mens en toch staat eten als laatste op mijn lijstje”

Hanneke Mijnster

Hanneke beschrijft haar relatie met eten als een dikke vrouw en hoe deze relatie anders is dan anderen misschien van haar zouden denken.

Je zou denken dat dikke mensen van eten houden. Van dampende borden pasta, met flinke kazen en rijke saus. Van gang naar gang, ook gewoon op dinsdag.

Vanochtend stonden er twee dames naast me in de sportschool. Allebei in de zestig, allebei niet dik. ‘Ennnnn…wat wordt het vanavond?’ vroeg de koperroodgeverfde aan de blauwe bril. Het was tien over acht en laatstgenoemde wist al precies dat het een balletje zou worden met opgebakken aardappeltjes en dan boontjes erbij. Vond Fred ook zo lekker, zei ze, een balletje met boontjes. De koperrode ging voor andijvie, want die was vrijdag een plus een gratis geweest. Toen had ze er al stamppot van gemaakt, nu zou ze smoren, met chipolataworstjes. Ze keek er verheugd bij.

En ik verbaasd, want net na het ontbijt zo zeker zijn over het avondeten is ondenkbaar voor me en andijvie in de rebound al helemaal. Och, het lijkt me heerlijk om zo creatief met je koelkast om te gaan en smakkend van voorpret je kostje voor die avond te koken. Voor mij is koken niet meer dan een noodzakelijk kwaad. Maar gut, wat zou ik er graag van willen genieten. Of er op z’n minst zin in hebben. Ik mag dan de dijen hebben van een smulpaap, koken doe ik met flinke tegenzin. Als alleenwonende, met maar af en toe kinderen, eet ik vaak alleen. Koken gebeurt dan alleen als de wilskracht in de aanbieding is. Ik ben een dik mens en toch staat eten als laatste op mijn lijstje. Liever schrijf ik nog even door, lees ik nog een bladzijde of wat, of doe ik juist helemaal niks. Recepten zoeken, laat staan iets lekkers verzinnen, groente snijden en de boel door de pan roeren: ik schep er totaal geen eer of plezier in.

Maar ja, soms moet je wat. Het kunnen niet altijd maaltijdsalades wezen.

Daarom driewerf hoera voor de verspakketten. Precies pas allemaal, qua ingrediënten en hoeveelheden, en op de wikkel staat stap voor stap wat ik moet doen. Zielsgelukkig word ik van dat overzicht. Ik heb inmiddels ook in de smiezen dat de gekoelde verspakketten bij de super al gesneden zijn. Jaaahaaa. Gratis tippie van mij voor de mede luie koks.

Maar verleden week ging het mis. Ik liet drie van die pakketten komen met dat kleine elektrische thuisbrengkarretje, want vier dagen kinderen is drie dagen koken en een dag friet, en ik had al mieterend in mijn mandje niet goed opgelet. Bij de gado gado, door de jongens al omgedoopt tot ga gauw ga gauw, moest tofu. Had ik niet. Dan de kip er maar bij, die eigenlijk voor mijn kip Siam pakket was. Haal ik morgen wel nieuwe, vond ik. Content met mijn eigen creativiteit ging ik bakken en toen de boel bijna gaar was dacht ik: waar zijn de smaakmakers? Ik las nog een keer die wikkel en zag: ketjap. Natuurlijk. Ik keek omhoog, al mijn kruiden staan stof te happen op de afzuigkap en las op het etiket dat mijn ketjap tot juni 2021 houdbaar was. Shit. Maar, teriyakisaus heb ik wel. Mij krijg je er niet onder. En ik weet zeker dat die minder oud is. Zie! November 2022. Een dikke bruine gel kroop over mijn gebruinde kipblokjes. Zag ik daar een klontje? Maximaal drie maanden houdbaar na opening. Mits gekoeld. Verdulleme.

Kip afgespoeld. Gedroogde nasi kruiden eroverheen. Pindasaus laten aanbranden, want ik beantwoordde nog snel een mailtje. Extra kroepoek erbij dan maar.

“Dit is niet best mama”, proefde de kleine.

“Zullen we maar een extra groot toetje pakken?” opperde de grote.

Zelf at ik stug door, al was het maar voor de moeite.

Dikke mensen houden juist niet van eten. Of nou ja, laat ik vooral voor mezelf spreken. Ik weet zeker dat als ik echt van eten zou houden, dat ik dan niet dik was. Als ik met de liefde van een Sergio of een Jonnie of zelfs maar van die koperrode of die blauwe bril naar mijn diner zou kijken, dan was er niks aan de hand. Dan was voedsel geen vulling maar een vreugde en de maaltijd belangrijker dan mijn mail. Misschien schrijf ik die stap voortaan zelf op de wikkel van het verspakket.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden