PREMIUM8 vrouwen over hun bijzondere buren

“Zonder aarzelen nam ze mijn huilbaby van me over”

null Beeld

Zaterdag 24 september is het burendag, hét moment om te vieren dat je blij bent met de buren. Want hoe fijn het is als je kunt rekenen op mensen uit de straat merkten deze lezeressen toen de nood hoog was.

Hanneke Mijnster
null Beeld

Jannet (52):

“We wonen al meer dan tien jaar naast elkaar en gingen altijd prima met elkaar om, maar sinds vorig jaar zijn mijn buurvrouw Evelien en ik echt vriendinnen. Dat komt gek genoeg door een grote brand. We zaten met het hele gezin tv te kijken, toen mijn zoon ineens zei dat het leek alsof er rook uit het dak van de schuur kwam. Ik trok de schuurdeur open, waardoor een vlammenzee ontstond, die oversprong naar de schuur van de buren en de schutting. Huilend belde ik bij de buurvrouw aan, mijn hond onder de arm, om te vertellen dat de brandweer onderweg was. Het was vreselijk, we waren zo bang. Aan het eind van de avond, toen alles achter de rug was, trokken we samen een fles wijn open om bij te komen van wat ons was overkomen. Sindsdien zien we elkaar regelmatig. Als ik een pan soep maak, breng ik haar ook een bordje. We praten nog vaak over hoe spannend de brand was, omdat niet duidelijk is waar de kortsluiting precies is ontstaan. We hebben samen alle stekkers in huis gecheckt. Een heftige ervaring delen werkt verbindend, sindsdien vinden we elkaar ook in andere dingen. We kletsen over de grote en kleine zaken in het leven en vieren elkaars verjaardag. Evelien heeft mijn huissleutel, ik die van haar. Als een van ons ziek is, helpt de ander meteen met boodschappen of wat er dan ook nodig is. Ze is echt de liefste buurvrouw en vooral een fijne vriendin.”

Grote steun

Isa (31): “Mijn buurvrouw Els paste op mij toen ik klein was en nog altijd voelt ze vertrouwd. Toen mijn vader ongeneeslijk ziek bleek, waren zij en haar man een grote steun voor mij. Els was er voor me toen hij overleed, en ook toen mijn moeder een jaar later gedwongen opgenomen moest worden. Met Kerst mocht ik aanschuiven bij haar gezin en toen ik vorig jaar in het ziekenhuis lag, kwam ze langs met een koffer vol schone kleding. Ondanks het leeftijdsverschil is ze altijd belangstellend en gezellig. Ook al ben ik nu verhuisd, zij en haar man Ger blijven altijd mijn buren.”

null Beeld

Hannah (42):

“Mijn buurvrouw bleef er tijdens de buurtborrel maar op aandringen dat we gauw eens samen een wijntje moesten drinken. Ik begreep niet zo goed waarom, we spraken elkaar nu toch? Toen ze het een week later nóg een keer vroeg, besloot ik haar uit te nodigen toen mijn man een avond weg was. Ze kwam meteen. We kletsten wat over ons werk en mijn aanstaande scheiding, en toen kwam het. Ze pakte mijn hand en zei: ‘Ik wil dat je weet hoe je man tekeergaat tegen de kinderen als jij er niet bent. Dit is geen veilige situatie voor ze. Zelfs mijn kinderen begonnen erover tijdens het ontbijt.’

null Beeld

Ik schrok me dood. Ik wist dat mijn man snel boos werd, maar dacht dat dat vooral door mij kwam. De buurvrouw adviseerde me om een vluchtkoffertje klaar te zetten en drukte me op het hart dat ik altijd mocht bellen als het uit de hand liep. Gelukkig is dat nooit nodig geweest. We gingen uit elkaar en mijn ex werd een stuk rustiger toen hij in zijn eigen huis woonde. Nog altijd ben ik haar dankbaar, vooral voor het lef dat ze toonde door dit bespreekbaar te maken. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik hetzelfde zou hebben gedurfd.”

null Beeld
null Beeld

Marie-José (42):

“Sinds een paar jaar organiseren we met een paar buren een Vrijstraat, waarbij we tussen een aantal huizen van de straat een gezellig pleintje maken. Plantenbakken, picknicktafels, helemaal autovrij. We barbecueën en borrelen, de kinderen doen spelletjes en op vrijdagavond is er een optreden. Drie muzikanten uit de straat vormen een gelegenheidsbandje en ze vroegen mijn man om een moppie mee te bassen. Ruben had al lang niet meer gespeeld en bedankte, maar omdat ze bleven aandringen, ging hij toch een keer mee repeteren. Hij kwam pas vijf uur later weer thuis, helemaal blij. Ik was verbaasd, want al maanden klaagde hij over moeheid en was hij nergens toe te bewegen. Naar de speeltuin, naar familie, ik ging vaak alleen met de kinderen. Een paar dagen later ging hij weer repeteren. Het optreden in de straat was echt leuk, en sindsdien spreekt Ruben vaker met een paar buurmannen af om whisky te proeven, te pokeren of muziek te maken. Hij leeft ervan op. Met oud en nieuw zei hij zelfs dat de burn-out waar hij zo bang voor was vorig jaar, nu wel geweken leek. Volgens hem gewoon omdat het beter ging. Ik geloof dat ik daarvoor toch ook die buurmannen mag bedanken.”

Balkonbeklimmer

Ellen (37): “De bel ging, toen ik de deur opendeed stoof mijn hond Bowie naar buiten en toen ik hem wilde pakken viel de deur achter me dicht. Mijn vriendin was een nachtje bij haar ouders in Drenthe en mijn ouders wonen in Ierland, dus ik kon niks anders bedenken dan bij de buurvrouw aanbellen. We wonen allebei in een bovenwoning en ik wist dat mijn balkondeur niet op slot was. Hopelijk kon ik via haar balkon naar het mijne klimmen. Ze schoof een stoel tegen de reling waardoor ik op het dak van mijn schuurtje kon klimmen en mezelf aan mijn kant kon laten zakken. Bowie kwam ze even later via de voordeur brengen. Wat een geluk!”

null Beeld

Janny (68):

“Het is al zesenveertig jaar geleden, maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik was net getrouwd en kwam terug van het stappen. De lakens moesten echter ook gewassen worden, dus ik dacht: ik laat de machine draaien en duik zelf in bed. Dat deed ik dus, alleen vergat ik om de slang van de afvoer in de badkuip te hangen, dat moest toen nog. Toen ik een paar uur later wakker werd, stond de badkamer blank. Niet alleen bij ons, ook bij de onderburen en zelfs bij de bewoners daaronder. We hadden onze onderburen nog niet ontmoet én ze waren op vakantie. We hebben de brandweer moeten bellen om het water weg te laten pompen. De schade was enorm, alles was doorweekt, zelfs de vloerbedekking moest eruit. Toch waren de buren niet boos, sterker nog, het was het begin van een jarenlange vriendschap. Mijn man bracht de hoogzwangere buurvrouw naar het ziekenhuis, we pasten op elkaars kinderen, en nu, als kersverse pensionado’s en allemaal allang verhuisd, drinken we nog steeds regelmatig een glaasje met elkaar in de tuin.”

null Beeld

Carien (46):

“Rolf en ik waren net getrouwd toen ik zwanger bleek te zijn. Niet gepland, wel gewenst, dat idee. We zouden een halfjaar door Azië reizen, daar hadden we jaren voor gespaard. Uiteindelijk kochten we van dat geld geen vliegtickets maar een kinderwagen. We kregen een zoon, Joeri. Hij was bijna tien pond. ‘Rond maar gezond’, volgens de verloskundige. De eerste paar weken ging het prima, maar daarna begon Joeri steeds vaker en harder te huilen. Rood aangelopen en met gebalde vuistjes lag hij in de box. Hij wilde niet drinken, niet slapen, niet in de kinderwagen. Het enige wat hij wel wilde, was gedragen worden. Rolf hielp waar hij kon, maar ook als hij Joeri droeg, ging het gillen door. De huisarts en de kinderarts zeiden hetzelfde: je hebt nu eenmaal een huilbaby.

null Beeld

Tijdens de vele rondjes die ik buiten liep met Joeri in de wagen of in de draagzak, kwam ik Elly geregeld tegen, een buurvrouw van in de vijftig, die drie huizen verderop woonde. Meer dan ‘hallo’ en een glimlach wisselden we meestal niet uit, tot die woensdagmiddag de deurbel ging. Het was snikheet, Joeri bleef maar huilen en ik zag door het raam dat Elly voor de deur stond. Even twijfelde ik of ik open zou doen. Ik was doodmoe van weer een nacht niet slapen en het laatste waar ik zin in had, was een bakkie met de buuf. Maar ja, ze had me al gezien...
Ik deed de deur open met mijn gezicht op onweer en Joeri krijsend in de box. Elly keek me aan en vroeg: ‘Gaat het een beetje met je? Ik hoor je baby zo vaak huilen, ik weet hoe zwaar dat kan zijn.’ Ik barstte in tranen uit. Niet eens omdat ik zo moe was, vooral omdat ik me gezien voelde. Dat deze buurvrouw die ik eigenlijk nooit sprak de moeite nam om mij een hart onder de riem te steken. Ze stelde voor om binnen te komen, dan zou zij Joeri op schoot nemen en kon ik even douchen. Uit beleefdheid hield ik het af, maar daar prikte ze doorheen. ‘Je hoeft het niet alleen te doen’, zei ze. Uiteindelijk hebben we eerst een paar uur zitten praten voordat ik daadwerkelijk onder de douche stapte. En verdraaid, Joeri was de hele tijd stil toen Elly hem droeg.

Drie jaar later is ze helaas overleden. Nog steeds denk ik weleens aan haar, hoe ze vond dat moeders elkaar veel meer zouden moeten helpen. Zij heeft voor mij echt het verschil gemaakt die dag. Toen pas sprak ik uit tegen Rolf dat ik er niet meer tegen kon. Hij nam een aantal vrije dagen op zodat ik eens naar een vriendin kon of even in mijn eentje de stad in. Dankzij Elly liet ook ik me horen.”

null Beeld
null Beeld

Marleen (55):

“Op een donderdagmiddag werd ik op mijn werk gebeld: mijn schoonzus was plotseling overleden. Er was paniek, mijn man en ik moesten naar haar gezin, maar onze kinderen zaten op de naschoolse opvang en waren sowieso te jong om te begrijpen wat er aan de hand was. Ik belde aan bij de buurvrouw. Zij zag onze stress en nam meteen het heft in handen: ga nou maar, wij halen ze straks op en regelen hier alles wel. Toen we ’s avonds heel laat eindelijk weer thuis kwamen, zat de buurman rustig op onze bank de krant te lezen. Er stond nog wat eten in de oven, onze dochters hadden gegeten, waren voorgelezen en lagen heerlijk te slapen in hun eigen bed. Ik ben ze echt eeuwig dankbaar.”

Beeld: Getty images

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden