null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Nico: “In mijn hoofd beet ik zes porseleinen borden in tweeën, dit móest ophouden”

Nico Dijkshoorn

Nico reist met de trein. Hij zit graag in de stiltecoupé, maar niet iedereen lijkt dat concept te snappen.

Gisteren zat ik in de stiltecoupé van de trein. Eersteklas. Een luxe die ik mij soms veroorloof. Er gebeurde wat er altijd gebeurt als ik eersteklas reis: twee mensen tegenover mij die niet begrijpen dat ze in een stiltecoupé zitten.

Ik probeerde het geleuter eerst te neutraliseren door te neuriën. Dat lukte niet. Ik had ook geen zin om naar het woord stilte te wijzen en een vinger voor mijn lippen te houden. Ik schatte beide mensen tegenover mij in als mensen die geen idee hadden van het concept stilte. Dus luisterde ik, steeds bozer, naar de oude man tegenover mij die, zo te zien aan de bagage, een oude vriendin naar Schiphol bracht. Hij probeerde tussen Leiden en de luchthaven eruit te halen wat erin zat. Een korte samenvatting van zijn verhaal: “Het gaat mij altijd om de reis en nooit om de bestemming. Ja ik ben een rare, hoor. Lekker lopen en kijken waar ik uitkom en dan kom ik allerlei mensen tegen die ik anders niet tegen zou komen. Heerlijk vind ik dat. Ik ben een mensenmens. Reizen, heerlijk, en op nummer twee vogelgeluiden herkennen. Dat oefende ik met mijn dochter. Zij deed in de keuken een vogel na en dan riep ik vanuit de woonkamer heel hard: grijze roodstaartkiwi. Ze studeert, mijn dochter, ik weet niet wat. Kijk daar buiten, een koe. Nog een koe. Ze zoeken elkaar op. Net mensen.”

In mijn hoofd beet ik zes porseleinen borden in tweeën, dit móest ophouden. Ik voelde een diep medelijden met de vriendin naast hem, maar ook met mijzelf. Ik had recht op stilte. Ik had ervoor betaald. Toch leek mij dat het slechtste argument. Nu probeerde ik de methode ‘doordringend aankijken met vernietigende blik’. Werkte ook niet. Ik zag meteen dat de man mijn manier van kijken interpreteerde als aandachtig luisteren. Hij ging nog eens vol op het gas. Weer een heel verhaal. Hij had een vogelkooi uit Tunesië, hij at aubergine uit het vuistje, voetbal was eigenlijk handbal, maar dan met je voeten, uiteindelijk gingen we allemaal dood en de kruisbes was zeer populair onder eksters.

Halte Schiphol. Hij tilde haar koffer uit het bagagerek. “Zo’n koffer heb ik ook, nou jaaa!” Ik zag ze samen over het perron lopen en begreep opeens al dat geluid. Over een uur zat hij weer alleen thuis.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden