null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Sylvia: “Mijn zus appt: ‘Wat je ook doet, klik niet op het sleuteltje’. Te laat”

Sylvia Witteman

Sylvia gaat naar het buitenhuisje van haar zus. Wanneer ze daar aankomt treft ze een gloednieuwe inductieplaat op de plek van het oude gasfornuis en dat is even wennen.

Mijn zus is een mazzelaar, want zij heeft een buitenhuisje. En ik ben ook een mazzelaar, want ik mag er zo vaak zitten als ik wil, met of zonder zus. Het is een schattig huisje, en alle huisraad is er, zoals dat hoort, oud en krakkemikkig. Het gasstel, bijvoorbeeld. Die pitten waren zo zwak dat je bij het koken je adem moest inhouden, anders woeien ze uit. Nou ja, we waren eraan gewend.

Laatst ging ik in mijn eentje naar het huisje. Ik arriveerde hongerig en wilde een eitje bakken. Wat schetst mijn verbazing: in plaats van het ranzige gasstel trof ik er een gloednieuwe, glanzende inductieplaat aan. Het ding bood een futuristische aanblik tussen het gebarsten boerenbont en de spinnenwebben. ‘Ideaal’ appte mijn zus. ‘Je kunt eindelijk vrijuit ademen bij het koken. Alles wijst zich vanzelf. Leve de vooruitgang!’

Nieuwsgierig bekeek ik de kookplaat. Zelf kook ik op gas, zolang het nog kan. En dit geval bood weinig houvast voor de inductie-leek. Een angstaanjagende, lege, zwarte vlakte. Mijn leesbril bood soelaas. Er werden 4 pictogrammetjes zichtbaar, en cijfertjes van 1 tot 9. En een sleuteltje. Dat was om hem aan te zetten, natuurlijk! Ik klikte op het sleuteltje. Er gebeurde niets. ‘Ping!’ een appje van mijn zus. ‘O ja, wat je ook doet, klik NIET op het sleuteltje.’ @$#%&$! Te laat.

Ik keek nog eens goed. Kijk eens aan, elk pictogrammetje hoorde bij zijn eigen kwart van de zwarte vlakte. Ik klikte op het plaatje linksonder en het cijfer 1. Nu verschenen er letters. ‘LO’ stond er. ‘LO’? Wat zou hij daarmee bedoelen? ‘Low’? Bedoelde hij dat 1 te laag was om op te koken? Nu klikte ik op 9. ‘LO’ hield het kreng vol.

Wat nu? Mijn zus bellen? Maar dat durfde ik niet. Wie weet had ik met mijn stomme kop haar nieuwe plaat gesloopt. Googelen dan maar, met knorrende maag. Hoe heette die kookplaat? Nergens een merknaam te bekennen op de zwarte vlakte. ‘Google, waar staat merknaam kookplaat?’ Antwoord: ‘aan de onderkant.’ Maar ja, die had mijn zwager juist zo netjes ingebouwd. @#@%&!

‘Kookplaat zegt LO?’ tikte ik in. Ik voelde me met de minuut dommer worden, maar kijk eens aan, er waren blijkbaar meer kookplaat-wezenlozen zoals ik: dat ‘LO’ bleek van ‘lock’, een slotje dus, voor kinderen. ‘5 seconden op het sleuteltje drukken’ zei Google. Mooi. Nu zou ik eens laten zien dat ik geen kind was!

Ik drukte 5 seconden. ‘LO’ verdween. Hoera! Ik klikte op het icoontje linksonder. Er gebeurde niets. Weer googelen. ‘Hij doet het pas als je er een pan op zet.’ Ik deed het. En eindelijk, eindelijk! De koekenpan werd warm. Zwierig gooide ik er een klont boter in. Al even zwierig brak ik er een eitje in. En daar zwierde de pan allerzwierigst van het fornuis, op mijn voet.

Die oude pan, met zijn kromgetrokken, bolle bodem, had geen houvast op die gladde zwarte vlakte, besefte ik later. Maar op dat moment kon ik alleen maar een ijselijke gil slaken. Een gil waarmee ik die oude gaspit beslist zou hebben uitgeblazen. Leve de vooruitgang!

Sylvia Witteman (56) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 18) en katten Lola en Siepie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden