null Beeld

PREMIUMcolumn

Wieke: “‘Ziet dit huis eruit als een school?’ vraag ik, een beetje chagrijnig”

Wieke Biesheuvel

Wieke is het zat dat pakketjes alsmaar verkeerd geleverd worden en denkt een goede oplossing gevonden te hebben.

Ons huisnummer is 14 A. En de rest van ons blok heeft 14 B, C, D en E. De school naast ons heeft 14. Dat is niet heel handig. Er zijn wekelijks misverstanden. Verwarde Post NL’ers bellen aan en vragen waar nummer 14 is. Of 14 B, C, D en E. Bij de school worden pakjes voor ons afgeleverd, want ze zien ons bordje met 14 A niet.

Dat hangt er wel, maar het is een nogal onopvallend ding in de kleur van de muur. Niemand ziet het. We bestellen een groter, knalblauw bord (passend bij onze knalblauwe garagedeur), met erop in witte chocoladeletters: fam. Bleichrodt-Biesheuvel. De juiste maat erbij, zodat het past op de zuil bij het hek.

De bouwwinkel zal het regelen. Wij kennen de mannen daar, omdat ze al veel klussen in ons huis hebben gedaan. Ze besteden het opdrachtje uit bij een firma, die er vervolgens een puinhoop van maakt. Een verkeerd bord, foute afmeting, letter vergeten. Terug ermee.

Tim, mijn buddy bij de bouwwinkel, vindt het ook stom. In de herkansing. Twee maanden later ga ik vragen waar het bord blijft. Tim weet het niet. “Vervelend, maar wij hebben hier geen invloed op!” zegt hij en pakt de telefoon om de firma een schrobbering te geven waar ik bij sta. Zodat ik zelf kan ervaren dat hij er toch iets aan doet, ondanks dat van geen invloed enzo.

“Ze hopen dat het er volgende week is, maar ze zitten met personeelstekort”, zucht Tim. Ik hoop het ook. En van dat personeelstekort overal word ik niet goed. Misschien moet er iets in het drinkwater gekieperd worden, zodat er alleen maar drielingen worden geboren, dan zijn we over twintig jaar van dat probleem af.

Iedereen weet: als Murphy zich ermee gaat bemoeien, dat je dan nooit komt waar je wezen wilt. In ons geval in het bezit van een kloppend naambord. Het bovenstaande herhaalt zich nog twee keer. Inmiddels zijn we een half jaar verder.

Gisteren: telefoon. Tim. Die niet zegt dat ik met Tim spreek, maar alleen dit roept: “Tataratááá!” Niet te geloven: het klopt deze keer. “Ik dacht dat je wel gebak bij je zou hebben”, zegt Tim, als ik het kom halen. “En laat ik nou gedacht hebben dat júllie daar wel voor zouden zorgen?”, antwoord ik. Tegenvaller.

Ik weg met mijn kloppende naambord. We hangen het op. Foute schroefjes. Terug naar Tim, samen met Murphy. Tim zoekt goede schroefjes. “Als deze niet passen, krijg je taart”, aldus Tim.

Nu weet iedereen eindelijk wie wij zijn en dat pakjes en post voor de familie BB híér moeten zijn, op 14A. Dat zou je denken, hè? De bel. Post NL. Of dit nummer 14 is? Hij moet bij een school zijn.

“Ziet dit huis eruit als een school?”, vraag ik, een beetje chagrijnig. “Kijk eens heel goed hiernaast?” O ja. Inderdaad. Da’s een school. En niet zo’n kleintje ook. Maar hij zag geen bordje bij ons.

Meneer zag geen bordje? Even langs de opticien? Dan zie ik dat ons nieuwe bord van de zuil is gedonderd. Foute schroefjes, denk ik. Terug naar Tim. En nu maar hopen dat hij gebak heeft gehaald.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden