null Beeld

PREMIUMcolumn

Agnes: “‘Maar mam, emo-shoppen is toch geen oplossing?’ zegt T. wijs”

Agnes Hofman

Agnes heeft haar zoon toegezegd minimalist te worden, maar als hij haar betrapt tijdens het online shoppen, blijkt van deze belofte niet zo veel over te zijn.

“Hoeveel winkelmandjes heb je openstaan?” hoor ik zoon T. achter me vragen. Uit het niets. Waar komt die strenge ploert opeens vandaan?

Het zit zo: ik riep dit voorjaar dat ik een minimalist wil worden. Ik heb alles al, dus ik ga niet shoppen. Zelfs niet tijdens black friday of cyber monday.

“Lieverd”, had ik een tikje hooghartig gezegd, “ik kan maar één jurkje tegelijk aan. Slechts één hoedje per keer dragen. Ik heb al zo veel kleding en accessoires, ik hoef de komende jaren niets te shoppen.” T. had alleen een beetje geknikt. Ik weet het nog goed, want daarna kregen we een felle discussie. Dat hij me nooit steunt in mijn pogingen om een beter mensch te worden. “Omdat jij je daaraan toch niet houdt”, had hij gezegd. En daar was ik dus boos om geworden.

Dit was begin juni. Enkele weken voor we de farm kochten. Iedere euro telde op dat moment in Casa Hofman, want ik was doodsbang dat de ‘goed bewoonbare boerderij’ een Ik vertrek-eske ruïne zou blijken. In dat geval zou ik al mijn geld nodig hebben voor een restauratie, of een laffe vlucht naar een lokale AirBnB. En dus besloot ik minimalist te worden. Ja echt, ook voor het milieu. Duurzaamheid en zo. Maar zeker ook uit angst en zuinigheid.

Gelukkig blijkt alleen de badkamer te lekken – de druppels komen door het plafond – maar die is half uitgebouwd en heeft zijn eigen dakje. Dat is dus semi eenvoudig te fixen door onze klusser Paulo, zodra het stopt met regenen. Verder blijkt het huis redelijk bestand tegen de elementen. We wonen hier nu vijf maanden en hebben alles al meegemaakt: hysterische hitte met 42 graden, een heftig regenseizoen dat al een maand duurt en van de week zelfs bijna nachtvorst.

Verschillende ramen gaan inmiddels niet meer open, wegens ‘werkend hout’ – wat is dát?! – en omdat we de keuken dus niet goed kunnen ventileren, zijn de muren nu beschimmeld. “Of zat die zwartgrijze waas er altijd al?” vroeg ik van de week aan T. Hij schudde zijn hoofd. Nee, de muren waren voorheen keurig wit.

“Verder staat het huis écht... nou ja... als een huis”, loog ik van de week nog tegen mijn ouders. Het is immers behoorlijk zuur als zij zich op afstand zorgen maken omdat T. en ik amper van de woonkamer bij de voordeur kunnen komen door verzakkende houten balken in de hal. Dat zou op zich niet zo’n ramp zijn, ware het niet dat we – geheel volgens Portugese boerderijtraditie – op de eerste verdieping wonen.

De begane grond is een voormalige wijnschuur, een adega. Met een natuurstenen vloer en een groot natuurstenen druivenbad erin gebouwd. Als we – vroeg of laat, dit is een kwestie van tijd – door het plafond heen zakken, is dat niet bepaald een zachte landing. En omdat ik er het afgelopen halfjaar zeker een kilo of tien aan heb gevroten, val ik vast nóg sneller naar beneden.

Woest draai ik me om: “Acht”, spuw ik giftig naar T. “Ik heb acht winkelmandjes openstaan in drie landen. Heb je daar een probleem mee?”

En dan begin ik te snikken. Lelijk te snikken. Met lange halen en snot. Want verdorie, waar zijn we aan begonnen? Nee, ik heb wegens een succesvolle oogst geen biet hoeven kopen dit jaar, maar qua restauratiekosten moet ik toch wel denken aan zo’n € 15.000. Minstens. Die ik door de aanbetaling op dit huis en alle bijkomende kosten, zoals een maaimachine en een elektrische grondboor, niet heb.

“Mam, dan is emo-shoppen toch geen oplossing?” zegt T. wijs. Hij trekt mijn laptop naar zich toe, klikt alle webshops weg en verwijdert de cookies. Verdorie, waarom heb ik hem in een vlaag van verstandsverbijstering tot onze privéboekhouder bestempeld? Hij neemt het weer veel te serieus. Nu ben ik al die winkelmandjes kwijt.

“Al die zooi die je niet nodig hebt. Gelukkig heb je álles al”, zegt hij, een beetje smalend. Vooruit, dat heb ik volgens mij wel verdiend...

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden