Femke: “Opeens word ik kwaad. Ik voel me in de steek gelaten” Beeld
Femke: “Opeens word ik kwaad. Ik voel me in de steek gelaten”

PREMIUMcolumn

Femke: “Opeens word ik kwaad. Ik voel me door Els in de steek gelaten”

Femke Sterken

De dood van Els Rozenbroek is een grotere klap voor Femke dan ze dacht.

Arrogant als ik ben, dacht ik dat ik echt heel goed aan het rouwen was. Natuurlijk... ik was moe en had nergens zin in, maar ondertussen ging ik wel gewoon door met leven. Het zou allemaal wel weer overwaaien, zo dacht ik. Ik bedoel, ik ben een vriendin verloren, geen ouder. Maar toen braken de dijken écht. Zomaar, na een week of vijf. Ik moest huilen zonder einde. Als ik ‘normaal’ huil, is dat meestal kort maar krachtig. Paar uithalen, snot, neus snuiten, klaar. Nu voelde ik dat het eeuwig kon doorgaan. Oscar googelde wat hij moest doen, zo wanhopig werd hij ervan. “Aai gewoon maar over mijn hoofd”, snotterde ik. Het besef dat Els nooit meer terugkomt, leek eindelijk geland en dat deed verschrikkelijk veel pijn. Dat je voor altijd nooit meer iemands stem zult horen. Dat je dus de ene avond een whisky-bacchanaal kunt houden met de aanstaande dode en dat diegene er de andere avond gewoon niet meer is.

Opeens werd ik ook kwaad. Ik voelde me in de steek gelaten, alsof de vriendschap van één kant was opgezegd en daar zat ik dan met al mijn gemis en gevoelens. Ik dacht dat ik het fijn zou vinden om er met anderen over te praten, zodat we dit samen zouden kunnen doen, maar ik wil eigenlijk alleen maar in mijn eentje onder de dekens kruipen en huilen. Ik weet dat veel meer mensen Els zijn verloren, maar ieders band met haar was uniek. De mijne dus ook. Ik ben de enige die weet hoe het tussen ons zat, hoe het voelde, hoe diep het ging en ik ben dus ook de enige die dat kan verwerken. Ik wil vluchten van het gevoel. Bedenk wilde plannen: superdun worden, werken in Afrika, mijn huis anders inrichten, mijn haar in een andere kleur... Na nachten googelen boekte ik een reis naar een tropisch oord, maar toen alles geregeld en betaald was, had ik alweer spijt. Wat ga ik doen op een wit strand als ik alleen maar wil janken? Ik walg van mezelf, want ik ben een wandelend cliché en al mijn plannen zullen me slechts voor even afleiden. De enige weg is erdoorheen. Dat wil ik niet, want ik wil er niet aan. Els mag niet voorgoed weg zijn en ik ga het niet verwerken. Dat betekent dat ik het accepteer en dat zal echt nooit gebeuren.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden