null Beeld

column

Nico: “Die mensen in de rij voor de voedselbank lijken verdacht veel op mij”

Nico Dijkshoorn

Terwijl Nico druk op zoek is naar de kringloopwinkel om een lelijk schilderij te kopen, komt hij voor het eerst een voedselbank tegen.

Drie jaar geleden zocht ik op een wezenloos bedrijventerrein aan de rand van Leiden naar het adres van de kringloopwinkel. Mijn kinderen vertelden mij dat ik steeds meer op mijn vader begon te lijken. Niet alleen zijn baardje, maar ook het rusteloos zoeken op krankzinnige plekken naar nutteloze voorwerpen. Toen mijn vader overleed, vonden wij veertien broodroosters in zijn schuur. Ik zocht naar een lelijk schilderij van een paardenhoofd. Zo zat dat in mijn hoofd. Dat was net wat ons huis nodig had. Allemaal moderne meubels, onze grote leef-en-beleef-eettafel en dan opeens zo’n heel lelijk paardenhoofd aan de muur, met een scheef geschilderd gebit en een heel raar oor, omdat de schilder geen zin meer had in oren schilderen.

Ik vond de kringloopwinkel, zette mijn auto voor de deur, stapte uit en zag aan de overkant van de straat mijn eerste voedselbank. Meteen was daar de schaamte. Ik keek naar de lange rij die voor de deur stond. Veel mensen zwegen en sommige wachtenden leken elkaar te kennen. Die mensen, ze leken verdacht veel op mij. Gewone schoenen, gewone broeken, gewone jassen. Ik voelde me betrapt. In mijn hoofd had blijkbaar een heel ander beeld van voedselbankgebruikers gezeten.

In dat verwende columnistenhoofd van mij had zich een ridicuul beeld van de voedselbank genesteld. Ik had mijzelf wijsgemaakt dat er mensen kwamen die gehuld gingen in oude lompen. Ik had kapotte schoenen om hun voeten gedacht. Ik had me ze ook veel krommer voorgesteld, met raar wijd uitstaand piekhaar. Zo zat dat blijkbaar in mijn hoofd, dat mensen die afhankelijk zijn van de voedselbank moeiteloos een rol hadden kunnen spelen in een film van Paul Verhoeven over de Tachtigjarige Oorlog. Daar klopt dus helemaal niets van. Elke persoon in de rij bij de voedselbank had mijn moeder, mijn vader of een van mijn kinderen kunnen zijn.

Drie jaar later stond ik met mijn nieuwe moeder in de keuken. Ik mocht haar Marlies noemen en ze was vrijwilligster bij de voedselbank. We kookten, in het kader van de kerstactie van Libelle, een spaghetti bolognese uit een voedselbankpakket. Terwijl Marlies over haar werk vertelde, frommelde ik drie ons gehakt uit een zakje. Ik wilde gaan kneden. Marlies legde, zonder op te kijken, haar hand op mijn vingers. “Niet doen. Los erin. Wordt het lekkerder.” Ze praatte door. Alles was goed. Ze vertrouwde me.

Nico en Marlies koken met een voedselbankpakket:

Nico Dijkshoorn (62) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden