null Beeld

PREMIUMcolumn

Racheda: “Een hond wiens poep ik moet opruimen? Mij niet gezien”

Racheda Kooijman

Racheda’s gezin wil graag een hond, maar dat ziet zij zelf absoluut niet zitten.

Mijn kinderen willen ieder een eigen bordercollie. Mijn man wil graag een Rhodesian ridgeback. Even voor de duidelijkheid: het betreft hier geen exotisch gerechten, maar hondenrassen. Wat ik wil? Helemaal niets en zeker geen hond die lange wandelingen nodig heeft vanwege zijn jacht- en/of herdersinstinct. Die stinkt als hij nat is, op gezette tijden wil eten, wiens poep moet worden opgeruimd en bij wie zijn natuurlijke inborst moet worden afgestraft. Vooral dat laatste stemt me treurig en dat is wat ik elke dag zie op het uitlaatveldje. Getrek aan riemen, stevige nekgrepen en een hoop geschreeuw.

Mensen schreeuwen tegen hun hond omdat hij de regels der domesticatie nog niet kent: zijn DNA vertelt hem iets anders. Het liefst schreeuw ik terug tegen die hondenbezitters (het woord alleen al!) dat honden ooit wild waren. En wij ook. Toen liepen we niet met zo’n beest aan een lullig riempje. Aangelijnde honden roepen bij mij hetzelfde op als dierentuinen, paardensport en schoonheidswedstrijden voor katten doen. Dit kan toch nooit de bedoeling zijn geweest?

Mijn kinderen hebben hier geen boodschap aan: zij willen een levende knuffel. Ik snap het, ik zie ook wel hoe dol mijn dochters op honden zijn. Er hangt zelfs een foto boven hun bed van de bordercollie die rondloopt op ons vaste vakantieadres. Die hond woont op een boerderij op een berg en heeft 21 hectare (!) tot zijn beschikking. Het woord huisdier is niet van toepassing, want hij is nooit thuis. Mijn antwoord blijft nee, want wij hebben geen hectares bos - wat ze er niet van weerhoudt om door te blijven zeuren.

Totdat ik laatst hulp kreeg uit onverwachte hoek. Op een burenborrel wist de daar rondlopende pup in een kwartier twee kinderen een levenslang hondentrauma te bezorgen. Hij rende achter een peuter aan die gillend als een mager speenvarken op tijd de armen van zijn moeder wist te bereiken. De kleuter trof het slechter. De pup hapte in zijn capuchon en liet niet meer los. De nieuwbakken pupbezitters trokken en sjorden aan de hond, terwijl het jongetje bijna werd gekeeld door zijn eigen jas. Toen het beest eindelijk losliet, hapte hij naar de arm van zijn baas om die niet meer los te laten. Het drama was compleet en mijn probleem opgelost. Over een hond heb ik ze niet meer gehoord. Ze willen nu graag konijnen.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden