Ruth (53): “Als ik mijn lieve familie aan de kersttafel zie zitten, is alles weer goed” Beeld Pexels
Ruth (53): “Als ik mijn lieve familie aan de kersttafel zie zitten, is alles weer goed”Beeld Pexels

PREMIUMVrouwen

Ruth (53): “Als ik mijn lieve familie aan de kersttafel zie zitten, is alles weer goed”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week vertelt Ruth (53) over de tradities rond het kerstdiner in haar familie.

Tineke BeishuizenPexels

Ruth (53): “December is voor mijn man en mij de drukste, maar ook de gezelligste maand van het jaar met als hoogtepunt het familiekerstdiner. De geur van hars rondom de kerstboom. Het schijnsel van kaarsen weerspiegeld in de ogen van mijn kleinkinderen. De feestelijk gedekte kersttafel waaraan we alleen maar met onze ellebogen tegen ons lijf gedrukt kunnen zitten omdat we met zoveel zijn. Om me heen kijken en mijn geliefden zien zitten. De kinderen, de kleinkinderen, iedereen in een goed humeur. Er wordt druk gepraat en veel gelachen en ondertussen moet ik in de gaten houden of alles goed gaat in de keuken, er niets aanbrandt of verpietert.

Je zou het kunnen zien als ‘werk’ en op een bepaalde manier is het dat ook. Want aan dat kerstmaal gaat een hele geschiedenis vooraf. Een menu bedenken, uitrekenen of het betaalbaar is, boodschappen doen, de gerechten die in de vriezer kunnen een week van tevoren klaarmaken, op een blocnote uittekenen wie naast wie komt te zitten, want dat luistert nauw. Kijken in mijn familie-notitieboekje wie ergens allergisch voor is, wie een hekel heeft aan bepaald voedsel, wat de voorkeuren zijn. Er is een schoondochter die vegetariër is en een schoonzoon met een allergie voor alle soorten olie. Dat maakt een menu samenstellen er niet makkelijker op. En dat is dan alleen nog maar het eten voor de volwassenen.

Je kunt natuurlijk zeggen ‘de kinderen eten maar wat de pot schaft’, maar ik weet wat er gebeurt als een van de kinderen erachter komt dat er een stukje haas op z’n bord ligt, of erger nog, konijn. Dat drama hebben we een paar jaar geleden gehad met het oudste kleinkind en zoiets wil ik liever niet nog een keer meemaken.

Voordat ik zover ben dat ik boodschappen kan gaan doen, ben ik dan ook dagen bezig geweest met het samenstellen van een menu. Mijn man wordt er een beetje knorrig van en de schoondochters bellen dagelijks op met de vraag of ze echt niets kunnen of mogen doen. Maar het kerstdiner is mijn trots en ook al loop ik soms op m’n tandvlees, ik geniet er zo van om mijn lieve familie aan onze uitschuifbare eettafel te zien dat het alle vermoeidheid weer goedmaakt.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden