null Beeld

PREMIUM

“Wat een geluk dat we mochten opwarmen in dat hotel”

Redactie

Bijzondere kerst

Het was 1968 en ik was 17 toen ik aan mijn opleiding tot verpleegkunde begon in het Oude en Nieuwe Gasthuis in Delft. Eerste Kerstdag had ik dagdienst en ’s ochtends om zes uur moesten we verzamelen. Met de directrice voorop gingen we met een kaars in de hand kerstliedjes zingend door het ziekenhuis langs alle afdelingen. Na een gezamenlijk ontbijt gingen we om halfacht aan het werk. Het was een bijzondere ervaring die ik nooit ben vergeten.
Angèle van den Heuvel

null Beeld

Huisje in het bos

Door de pijn uit mijn jeugd zag ik er erg tegenop om kerst met familie door te brengen. Mijn man zag mijn worsteling en besloot dat we een huisje zouden huren waar we met ons gezin kerst zouden vieren. Ik durfde niet, wat zouden onze ouders zeggen? Het was traditie, ze rekenden op ons. Toch ging hij het regelen en Eerste Kerstdag zaten we in een koud huisje midden in het bos. Er kwam een kerstboom, de open haard brandde en wij zaten dik aangekleed bij het vuur. We aten brood met salade, geen groot kerstmaal, maar we genoten. Ik keek naar mijn man en er kwam warmte in mijn hart. Voorzichtig kreeg ik hoop dat ik de liefde weer kon toelaten en het mezelf en de kinderen kon laten voelen. Maar vooral mijn man, die onvoorwaardelijk van me houdt en ervoor zorgde dat ik rust kreeg en weer in mijzelf ging geloven. Die kerst in het bos was de mooiste kerst van mijn leven, want toen werd de liefde weer geboren.
Leny

Dierbare herinnering

Mijn gedachten gaan terug naar 1960, ik was toen tien en woonde met mijn ouders en zus in Egypte. Met kerst nodigden mijn ouders veel buitenlandse kennissen uit. Tientallen ouders en kinderen van verschillende nationaliteiten liepen vrolijk door elkaar. Opeens werd het stil toen mijn vader achter de piano kroop en de traditionele kerstliederen begon te spelen. En toen gebeurde het: iedereen zong. Eerst schoorvoetend, maar al snel uit volle borst in zijn eigen taal, zo mooi! Het werd een van mijn dierbaarste kerstherinneringen ooit.
Victoria van der Goot

null Beeld

Allemaal samen

Als kind woonde ik in Nederlands Nieuw-Guinea, nu Papua, en we vierden kerst bij een temperatuur van dertig graden. Uit het oerwoud werd een boom gehaald die moest doorgaan voor een spar. De boom werd opgetuigd met propjes watten, zodat het leek op sneeuw. Kerstversiering en lichtjes in alle kleuren. Ik stond in mijn kerstkleding de gasten op te wachten, die elk een cadeau meenamen voor onder de kerstboom. Na de toast gingen we met z’n allen aan het Indisch buffet. Wat mij is bijgebleven is de saamhorigheid van al die mensen die kilometers ver uit elkaar woonden en met kerst bij elkaar kwamen. Toen we later in Nederland woonden, hielden mijn ouders deze traditie vast. Alleen nu met een echte spar.
E. Eilbracht

null Beeld

Zonnebloemen

We vierden met drie dochters, drie schoonzoons en drie kleinkinderen kerstavond bij onze jongste dochter Sophie. Iedereen had iets gemaakt en er heerste een echte kerstsfeer. Na de maaltijd kregen wij van Sophie allemaal een klein pakje. We moesten het tegelijkertijd uitpakken. Er zat een zakje zonnebloemzaad in en er hing een kaartje aan met de tekst ‘Wie liefde zaait zal liefde oogsten’. Op de achterkant stond ‘Het zaadje is geplant, het zal in de zonnebloemenmaand zijn dat ik in mijn wiegje beland’. We waren even in de war, maar al snel begrepen we het. Er werd gelachen en gehuild en ze werd gefeliciteerd, want dit had niemand verwacht. Ze wilden al zo lang graag een kindje krijgen, maar dat ging niet zo gemakkelijk. Wat voelde ik mij gelukkig en dankbaar. Het was mijn mooiste kerst. Inmiddels is Fien geboren op 24 augustus 2020 en ze zou heel graag een broertje of zusje hebben. Ik kijk weer uit naar kerstavond. Wie weet.
Oma Cisca

Roze wolk

Mijn allerleukste kerst was in 1984. Onze zoon was net geboren. We hadden al een dochter en ik voelde me nu mama van een echt gezin. Ik had een leuke kraamhulp, het jochie was gezond, onze dochter was vanaf het begin stapelgek op haar broertje, de kerstboom stond te stralen in de kamer en ik had na zeven maanden misselijkheid mijn baby in de armen. Ik hoefde niks te doen, alleen maar te genieten. En uit de radio in de keuken hoorde ik de hele dag kerstliedjes. Heerlijk!
Atty de Vries-Biemold

null Beeld

Veel Slagroom

Het was in de jaren zeventig. Ik was negen en mijn broertje was zeven. Ieder jaar kwam de hele familie bij ons om samen kerst te vieren en onze ouders waren er vele dagen druk mee. Omdat het huisje klein was en er ruimtegebrek was in de keuken, zetten onze ouders wat dingen op de steile trap. Zo ook hun eigen-gemaakte appeltaart. Mijn broer was nogal klunzig, dus daarom zei mijn moeder tegen hem: “Pas op als je naar boven loopt!” En ja hoor... toen hij weer naar beneden liep, stond hij met zijn voet in de appeltaart. “Ik moest toch alleen uitkijken als ik naar boven liep?”, zei hij nog. Maar gelukkig had de familie niets in de gaten omdat mijn moeder de taart weer opfleurde met heel veel slagroom.
Hendrik Jan Kluin

Echte warmte

Als lockdown-uitje met het gezin had ik op Eerste Kerstdag e-scooters gehuurd voor een tocht door de bossen. Maar wat was het ijzig koud! Na een uur waren we alle vier bijna onderkoeld en er was nergens horeca open om op te warmen. En toen bleek de accu van een van de scooters ook nog leeg. Even verderop was een hotel, waar we ondanks de coronamaatregelen koffie en chocolademelk kregen én ze hadden ook nog een volle accu voor ons. Toen ik de manager bedankte, zei hij: “Ach, het is toch kerst?” Zo lief!
Annemiek

null Beeld

Verrassing

Het was de gewoonte om op pakjesavond boerenkool met spek en worst te eten bij mijn ouders. Maar dat jaar, 1983, zei mijn moeder dat wij op 5 december beter niet langs konden komen. Het was te vermoeiend voor mijn vader. Hij had blaaskanker en voelde zich behoorlijk ziek. Mijn schoonzus en ik keken elkaar aan en dachten er het onze van. Wij spraken af dat de één een pan boerenkool zou maken en de ander een pan hutspot. Die lieten wij in de auto staan en dan zouden we wel zien hoe mijn vader zich voelde. Voor mijn ouders onverwacht gingen wij op 5 december toch naar hen toe. Mijn vader voelde zich die dag redelijk goed. Na twee borreltjes zei hij dat hij zo’n zin had in boerenkool, maar dat het jammer genoeg was afgeblazen. Mijn schoonzus en ik renden naar de auto om de pannen boerenkool en hutspot eruit te halen. Wat was mijn vader gelukkig! Wij hebben met z’n allen nog nooit zo’n heerlijke stamppot gegeten. Een paar maanden later overleed mijn vader op 69-jarige leeftijd. Elk jaar op 5 december denk ik aan die laatste boerenkoolmaaltijd met hem. Inmiddels ben ik 76, maar deze traditie hoop ik nog lang te kunnen voortzetten met mijn kinderen en kleinkinderen.
Liesbeth Martens-Slotboom

Adventskalender

December is de maand van de feestdagen, familie, vrienden en hoop. Ik wil ook graag stilstaan bij de mensen die net dat tikkeltje meer hoop, moed en liefde nodig hebben. Iedereen die het even niet meer ziet zitten, die zich onbegrepen voelt, die zich alleen voelt. Iedereen is belangrijk en de moeite waard en iedereen verdient het om een lichtpuntje te zien. Laten we een adventskalender starten, zonder chocolaatjes en cadeautjes, maar mét elke dag opnieuw een lief gebaar voor de mensen die je tegenkomt. Al is het maar een glimlach, een knuffel, een lief berichtje. Dat heeft een groter effect dan je denkt. De volgende keer dat je aan mooie dingen denkt, hoop ik dat je jezelf niet vergeet. Ik wens ons allemaal veel liefde, moed, hoop en een heel warme en magische december.
Liefs, Abigail

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden