null Beeld Libelle
Beeld Libelle

PREMIUMDagboek van Anne-Wil

Dagboek van Anne-Wil: “Willeke vertelt luchtig over die grap, maar ze kijkt er zorgelijk bij”

Om zich wat minder somber te voelen, schrijft Anne-Wil elke dag drie dingen in een schrift waar ze dankbaar voor is.

Tineke BeishuizenLibelle

Maandag

Blijkbaar had Manon ook gemerkt dat ik last heb van een winterdip. Zondag gaf ze me na onze wekelijkse wandeling een chic schrift met een harde roze kaft en een grasgroen lintje. Ze zei dat ik daarin elke dag drie dingen moet opschrijven die me blij maken of waarvoor ik dankbaar ben. “Als je dat een halfjaar doet, ga je je veel gelukkiger te voelen. Het was een tip van mijn yogajuf. Ik ken niemand die zo van het leven geniet als zij en daarom ben ik het zelf ook gaan doen. Het hoeven echt geen grote dingen te zijn. Het kan ook zijn dat je een roodborstje hebt gezien of ergens om gelachen hebt. Het werkt echt!”

Dus zit ik nu in bed naar een blanco bladzijde te turen. Han ligt naast me zachtjes te snurken. Wat zal ik eens opschrijven? De hele dag was het asgrauw weer, ik had vrij en heb het huis opgeruimd en de badkamer en de wc schoongemaakt. Daar heb ik niet bijzonder van genoten. O wacht, wat me wel blij maakte was dat Willeke zomaar langskwam. Ik schrijf op: ‘Kleindochter kwam spontaan theedrinken.’ Willeke wilde weten hoe het met Sjoerd en de lunchroom was, vroeg naar bepaalde klanten en at ondertussen de koektrommel leeg. Gelukkig had ik haar lievelingskoekjes in huis.

Toch had ik het gevoel dat er iets met haar aan de hand is. Ze vertelde dat ze in de online schoolkrant een grapje had gemaakt over een gymnastiekleraar dat niet goed was gevallen, over dat hij naar billen keek of zo. “De rector is een onderzoekje gestart, maar het zal allemaal wel meevallen.” Ze zei het luchtig, maar keek er zorgelijk bij. Misschien moet ik aan Manon vragen of zij er meer van weet.

Ik loop de dag nog eens na en bedenk dan hoe heerlijk het is om gedoucht in een bed met schone lakens te liggen die naar wasmiddel ruiken. Dus dat schrijf ik op. En daarna hoe blij ik ben met Han. Eigenlijk kan ik dat elke dag wel in mijn schrift zetten, want wat houd ik veel van deze man.

Woensdag

Het grappige van dat schrift bijhouden is dat ik de hele dag door meer let op positieve ervaringen en ze ook beter onthoud. Voor vandaag had ik mijn drie dingen zo gevonden: een klant gaf me een complimentje over de service, toen het rustig was hebben Sjoerd en ik verhalen uitgewisseld over onze middelbareschooltijd en daar enorm om gelachen en toen ik naar huis fietste scheen de zon. Waterig weliswaar, maar toch. Ik verbeeldde me zelfs dat ik de lente al kon ruiken.

Maar thuis zat Han aan de keukentafel met zo’n somber gezicht dat ik ervan schrok. Was er iets met zijn gezondheid? Een ramp op zijn werk? “Ik ben net gebeld door Dorien”, zei hij. “Ze vertelde dat onze oom Helmut is overleden.”

Onmiddellijk stroomde de opluchting door me heen, terwijl ik probeerde te bedenken wie oom Helmut ook alweer was. Han heeft zo’n grote familie. Hij bleek een peetoom te zijn bij wie Dorien en hij als kind vaak logeerden tijdens eindeloos lijkende zomervakanties. “Ik wil per se naar de begrafenis”, zei hij, “en ik hoop dat jij ook meegaat. Wil je aan Sjoerd vragen of je een paar dagen vrij kunt krijgen?”

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden