null Beeld

PREMIUM

“Zoals jij altijd voor mij hebt klaargestaan, ben ik er nu voor jou”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Redactie

Eindelijk duidelijkheid

Ik heb al vanaf de puberteit last van lipoedeem. Dit is een chronische verstoring van de vetverdeling waarbij abnormaal veel of grote vetcellen in bepaalde delen van het lichaam worden opgeslagen, zoals op de benen, heupen of bovenarmen. Ik hoorde de term pas voor het eerst toen ik zevenenveertig was en met mijn moeder meeging om nieuwe steunkousen voor haar te laten aanmeten.
De dame in de winkel vroeg of ik misschien lipoedeem had. Bij thuiskomst ben ik meteen gaan googelen en ik wist meteen dat al mijn jaren van mislukte diëten en frustraties voor niks waren geweest. Het is mijn missie om lipoedeem meer bekendheid te geven, ook bij artsen. Hoe sneller de diagnose wordt vastgesteld, hoe eerder je er gericht mee kunt omgaan. Sinds ik weet dat ik lipoedeem heb, ben ik een stuk dichter bij wat het juiste pad voor mij is.
Nella Geugjes

null Beeld

Voorbeeld

Je wordt zeventig, een mooi moment om je te vertellen hoe dankbaar wij zijn. Je bent een allerliefste moeder en oma die altijd klaarstaat. Al van jongs af aan laat je ons voelen dat jouw liefde voor ons oneindig is. Dat jij daar zelf dingen voor hebt moeten laten, hoort voor jou bij het moederschap. Pap en jij maken iets moois van het leven. Jullie genieten volop van elkaar, van jullie fijne huis, van ons, de mannen en de vijf kleinkinderen. In gezondheid, waarvoor we ons vaak gelukkig prijzen. De afgelopen jaren heb je afscheid moeten nemen van te veel mensen, met voor jou voorop het verlies van je liefste zus. Ondanks je verdriet houd je je vast aan het leven en aan de mooie dingen die er nog steeds zijn. Daarin ben je een voorbeeld. Lieve mam, wij wensen je nog vele jaren gezondheid en geluk toe, samen met pap. Een dikke kus van je dochters.
Joyce, Debbie en Jessica

null Beeld

Lieve Elma,

Al jaren kennen wij elkaar, eerst als buren en daarna als vriendinnen. Ook onze mannen kunnen het goed met elkaar vinden. We maken veel uitstapjes, wat is dat toch altijd leuk. Al tijden hebben we het plan om naar Bilbao te gaan en daar het Guggenheim Museum te bezoeken, maar dat is er nog niet van gekomen. Dit bericht is om je te bedanken dat ik al jaren je Libelles krijg. Ik hoop dat ik daar nog lang van mag genieten en natuurlijk dat we vriendinnen blijven. En ach, het Guggenheim komt vast nog wel. Veel liefs!
Marijke Top

null Beeld

Jammer

Onze zoon is helaas overleden, maar mijn man en ik hadden een goede band met hem. Met zijn partner helaas iets minder. Zij was wispelturig en moeilijk te peilen. Ik deed alles om ruzie te vermijden en gaf haar expres meer aandacht dan mijn zoon. Soms had ze een van haar buien. Dan riep ze tegen mijn zoon: “Wil je bij je mammie blijven eten of thuis?” Of die keer dat ik vroeg of ze geen jassen bij zich hadden omdat het best koud was en zij sarcastisch zei: “Goh, mammie heeft het koud.” Er waren natuurlijk ook leuke momenten, maar we wisten nooit zeker of zij het echt meende. We zagen wel dat onze zoon niet gelukkig was, maar hebben ons er nooit mee bemoeid. Nu hij er niet meer is, wil ik graag zeggen dat niet schoonmoeders altijd de boosdoener zijn, maar dat schoondochters er ook wat van kunnen. Heb gewoon respect voor elkaar en geniet van het leven. Voor je het weet is het voorbij.
Anoniem

null Beeld

Grote verandering
Opeens werk ik bij een grote werkgever. Per 1 januari is het kantoor overgenomen en zijn de aandelen verkocht. Een maand daarvoor werd het ons meegedeeld, dat we van negen naar vijftienhonderd collega’s gingen. Natuurlijk ga ik het vol vertrouwen tegemoet, maar toch zeurt er een stemmetje in mijn hoofd. Mijn functie gaat veranderen, de werkwijze gaat veranderen. Kan ik dit nog bijbenen als bijna zestigjarige? Het kleinschalige en de korte lijnen maakten mijn werk voor mij altijd fijn. Nu hebben we een directie aan de andere kant van het land. Maar ik ga ervoor, ik ga mijn best doen.
Een medewerker

Ik ben er

Mama, vandaag waren we op de uitvaart van de schoonmoeder van jouw zoon. Je probeerde je groot te houden, maar ik zag je even overmand door verdriet. Om je zoon en schoondochter, maar ook om alle herinneringen. Nog maar een halfjaar geleden namen we onverwacht afscheid van papa, met wie je 44 jaar gelukkig getrouwd was. Tijdens de dienst keek je naar je kleinkind. Ze was in al haar onschuld lekker aan het spelen. Pas drie jaar en ze heeft nog maar één opa en één oma over. Na de dienst troostte je je huilende zoon. Ik vind jou ongelooflijk sterk, mama. Je leven is compleet veranderd. Je bent 71, maar dat weerhoudt je er niet van om twee keer per week op de tennisbaan te staan en allerlei nieuwe dingen te leren. Zoals jij altijd voor mij hebt klaargestaan, sta ik nu voor jou klaar. We hopen dat je nog lang bij ons mag blijven, daar gaan we voor.
Je dochter

Goede buur?

We woonden in een appartement en waren goed bevriend met de buren. De feestdagen vierden we samen, we gingen weekendjes weg en sportten zelfs met elkaar. Mijn man kon vervroegd met pensioen. Opeens ontstond ruimte voor onze droom: verhuizen naar een mooi gedeelte van Nederland. Toen wij ons droomhuis hadden gevonden, hebben we iedereen direct ingelicht, ook de buren. En toen veranderde alles. We kregen van alles naar ons hoofd geslingerd en ze wilden rust om het te verwerken. Die hebben we ze gegeven. We probeerden het goed te maken, totdat andere vrienden zeiden: “Wat doen jullie verkeerd? Het is toch jullie leven? Waarom zijn ze niet blij voor jullie, is dit wel vriendschap?” Tot de verhuizing hebben ze ons volkomen genegeerd. Ik heb er veel om gehuild. We wonen nu in ons prachtige huis en worden volledig opgenomen in onze nieuwe woonplaats. Zo jammer, het had ook anders gekund.
Anoniem

null Beeld

Doof

Twee jongens kwamen het molenterrein op lopen. “Daar, die mevrouw heeft verteld dat dove mensen stenen naar elkaar gooien”, gebaarde de ene. Ik herkende hem uit de schoolklas die ’s ochtends bij de molen was geweest. De andere jongen was een vriendje en bleek doof te zijn. Ik moest zijn vriendje ‘het verhaal’ vertellen. Heel vroeger, vijfhonderd jaar geleden, waren er veel industriemolens rond het IJsselmeer. Olie-cacao-verfmolens, hennepkloppers en zo ook papiermolens. Katoenen en linnen lompen werden in grote bakken kapotgeslagen waardoor ze tot papier konden worden geschept. Dat maakte zo veel lawaai dat de mensen die er werkten doof waren. De mannen hadden daarom altijd een handje kiezelsteentjes in hun zak. Wilde iemand iets zeggen tegen een collega, dan gooide hij een steentje tegen hem aan. Met gebaren maakte hij dan duidelijk dat hij iets ging halen, een bakkie ging doen of naar de wc moest. Dat vonden de jongens wel leuk, het gebaar ‘ik moet piesen’. Het dove vriendje was enthousiast en ging op zijn school vertellen dat gebarentaal al zó oud is.
Elsa Riem

null Beeld

Jong geleerd…

Ik was op de koffie bij onze zoon Jeroen en zijn gezin. Mijn schoondochter Linde vertelde me zoiets moois. De week ervoor was ze in de huiskamer haar dochter Lize van acht ergens mee aan het helpen. De andere dochter Vive (4) was in de eetkamer. Op een gegeven moment liep Linde naar Vive en tot haar verbazing zag ze de wasmand staan vol schone, opgevouwen was. Had die lieve Vive alles opgevouwen. Altijd had ze dit haar moeder zien doen, maar nu deed ze het helemaal zelf om te helpen. Geweldig toch!
Hetty de Vaan

null Beeld

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden