Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Creatief met kiwi(parfait)

Kiwiparfait

Nagerecht voor 6 personen

Advertentie

Benodigdheden

  • 100 g kristalsuiker
  • 4-5 eidooiers
  • 2½ dl slagroom, tot yoghurtdikte geklopt
  • 150 g vruchtvlees van groene (of gele) kiwi
  • poedersuiker
  • amandelkrullen of ander koekje

Bereidingswijze

  1. Verwarm de suiker met 2 el water in een pannetje tot 118°C. Dit kunt u controleren met een suikerthermometer, maar u kunt ook een theelepel siroop in ijs-water laten vallen en deze tot een balletje kneden. Als het balletje goed kneedbaar is, is de siroop goed.
  2. Klop met een garde of handmixer de eidooiers schuimig.
  3. Klop langzaam de warme suikersiroop erdoor en klop het mengsel daarna koud op de hoogste stand van de mixer.
  4. Spatel de slagroom erdoor en daarna de gepureerde kiwi.
  5. Schep dit mengsel in 6 vormpjes en zet ze minstens 6 uur in de diepvries.
  6. Stort de kiwiparfait op bordjes en bestrooi ze dun met poedersuiker.
  7. Serveer met een koekje.

Bereiden: circa 30 min. Bevriezen: minstens 6 uur.
Kcal: circa 260 kcal p.p.

recepten

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Emmy (70) wil haar vaccinatie doneren aan zieke zoon maar RIVM werkt niet mee

De 70-jarige Emmy Terpstra staat redelijk vooraan in de rij voor een coronavaccinatie. Toch zou ze haar vaccinatie liever doneren aan haar 46-jarige zoon, die vijf jaar geleden de diagnose lymfeklierkanker kreeg. 

Emmy en haar 73-jarige man hoeven zelf niet heel lang meer te wachten op hun coronavaccinatie. Maar het is de gezondheid van hun zoon waar ze zich zorgen om maken. Vijf jaar geleden werd bij hem lymfeklierkanker ontdekt. Daar is hij voor behandeld en hij krijgt nog immunotherapie om te zorgen dat de kanker wegblijft. Die therapie is stopgezet tot hij is gevaccineerd omdat deze therapie de weerstand verlaagt.

Advertentie

Emmy wil vaccinatie doneren aan zoon

In een interview met Hart van Nederland vertelt Emmy dat de vorige keer dat haar zoon stopte met de therapie de kanker binnen een halfjaar terugkwam. Daarom moet de behandeling zo snel mogelijk weer worden voortgezet. Emmy zou haar vaccinatie dus graag aan haar zoon willen doneren: “Ik wil wel een prik, maar sta niet vooraan in de rij. Er zijn mensen die het harder nodig hebben”, vertelt ze. Met vaccinatiedonatie hoopt ze dat meer mensen geholpen kunnen worden. Zelf zou ze bereid zijn om het risico te nemen om haar zoon te kunnen helpen.

RIVM over voorrang

Helaas is vaccinatiedonatie volgens het RIVM niet mogelijk. Een woordvoerder laat aan Hart van Nederland weten dat het doneren van een vaccin niet kan. “Het is heel spijtig, maar het gaat niet. We moeten 14 miljoen mensen vaccineren, dus het is niet mogelijk om dit per individueel geval te bekijken.” Wel worden er momenteel gesprekken gevoerd om mensen met een ernstige aandoening voorrang te geven. Dat zal volgens de woordvoerder geen maanden meer gaan duren.

 

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Hart van Nederland. Beeld: ANP

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

James Worthy: "Nu weet ik dat ik die dag had moeten liegen"

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze keer schrijft James over Simon, een vriend van vroeger wiens vader in de gevangenis zit.

Hij staat naast de tramhalte op schoenen zonder veters. Sommige mensen staan op tramhaltes en sommigen staan er liever naast. Ik hoor ook bij de laatste groep. Op de halte staan, voelt voor mij nogal definitief aan. Als ik ernaast sta, heb ik nog het gevoel dat ik iets anders kan doen dan op de tram stappen.

Advertentie

“Hey James, herken je mij nog?” vraagt hij. Natuurlijk herken ik hem. Ik vergeet nooit een gezicht. Daarom ben ik gaan schrijven. Om al die gezichten een plekje te geven.

Onderwereld

Simon en ik zaten op dezelfde voetbalclub en ik was altijd een beetje bang voor hem, omdat zijn vader in de gevangenis zat. Wat zijn vader precies had gedaan, wist ik niet, maar ik wist wel dat hij zo diep in de onderwereld zat dat de aardkern zijn buurman was.

“Wanneer komt je vader weer een keer naar ons kijken?” vroeg ik af en toe aan hem tijdens het douchen.

“Misschien volgend jaar als hij zich goed gedraagt. Dus ik denk niet volgend jaar.”

Vader

Eind jaren negentig moesten we de bekerfinale in het Olympisch Stadion spelen. Simon was erg zenuwachtig. En niet eens zozeer voor de finale, nee, hij was zenuwachtig omdat hij in jaren niet zo dichtbij zijn vader had gevoetbald. Zijn vader zat vast in de gevangenis die zich tot 2013 in de Havenstraat bevond. Tussen het voetbalveld en de cel van zijn vader zat maar 1000 meter.

Die dag voetbalde Simon de wedstrijd van zijn leven. Na zijn derde doelpunt liepen we samen terug naar onze helft. “Denk je dat hij me kan zien?” vroeg hij. Ik was nog jong. Ik geloofde nog dat liegen het ergste was wat ik kon doen. Dus vertelde ik hem de waarheid. De afschuwelijke, koude waarheid. Nu weet ik dat ik die dag had moeten liegen. Voor hem, en ook voor zijn vader. “Ja, hij kan je zien. Hij staat op het dak van de gevangenis. Hij heeft een bewaker omgekocht met een slof sigaretten en een doosje Ferrero Rocher.”

Zwaaien

Na de wedstrijd liepen we met het hele team naar de gevangenis toe. Simon droeg de beker. De cel van zijn vader zat op de tweede verdieping. We zwaaiden naar de man die door de tralies naar ons keek. Hij zwaaide terug. Ik vond dat zo bijzonder. Dat iemand vanuit de gevangenis naar ons aan het zwaaien was. Ik was nog jong, wist niet dat boeven konden zwaaien. Ik wist dat ze handlangers hadden, maar ik wist niet dat ze konden zwaaien.

Later ben ik zijn vader een keer tegengekomen in de kroeg. Na zeven biertjes biechtte hij op dat het zijn celgenoot was die op die dag naar ons had gezwaaid. Ik was zo boos op hem dat ik niet meer tegen hem kon praten. Ik stond op en toen ging hij voor me staan. Hij tikte met een wijsvinger op de tatoeage in zijn nek. ‘Koningen in de hel, bedienden in de hemel’, las ik. “Een echte koning zorgt voor zijn kinderen”, zei ik, voordat ik wegrende.

Simon staat naast me naast de tramhalte. Hij is twee koppen groter dan ik, maar ook zeker acht koppen lichter. “Ben jij nog profvoetballer geworden?” vraagt hij. Ik sla zachtjes op mijn bierbuik en lach. “En jij dan?” vraag ik. Hij haalt een zakje bruin poeder uit de binnenzak van zijn jas en lacht.

“Ik denk nog vaak aan je, Simon. Aan die dag. Hoe veel doelpunten scoorde je in die bekerfinale?”

“Vier doelpunten. Dat was een mooie dag. Weet je nog dat we die beker aan mijn vader lieten zien?”

“Ja, man. Hij zwaaide toch naar ons? Die gast was zo ongelofelijk trots op je.”

“Dat weet ik niet, maar hij was wel blij.”

“Blij is soms een soort verdwaalde trots. Ik ben je vader nog een keer tegengekomen en toen had hij het nog over die dag. Over al die gastjes op de stoep voor de gevangenis. Die glimmende beker. Onze haren nog nat van het douchen.”

“Ik zie hem bijna nooit meer. Hij zit weer vast”, zegt Simon.

“Wanneer komt ie vrij?”

“Over drie jaar als hij zich kan gedragen. Dus hij komt nooit meer vrij. Had hij het nog over mij toen je hem tegenkwam?”

“Constant. Je bent zijn zoon. Zijn alles. Alle slechte dingen die hij heeft gedaan, deed hij voor jou. Hij wilde je alles geven, maar alles werkte niet mee. Vandaar. En hij noemde je steeds koning.”

“Koning? Waarom zou hij me koning noemen?”

“Omdat je een koning bent, Simon. Kom op, je scoorde vier keer in een bekerfinale.”

“Die derde goal was prachtig. Weet je dat nog?”

Ik weet alles nog, alles, behalve die derde goal.

“Ik weet alles nog, Simon.”

“Denk je dat hij me nu kan zien?” vraagt hij.

“Ja, hij kan je zien. Hij staat op het dak van de gevangenis. Hij heeft een bewaker omgekocht met een slof sigaretten en een doosje Ferrero Rocher.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Waarom je pasta eigenlijk zou moeten roosteren voordat je het kookt

Verse pasta heeft wat meer smaak dan gedroogde pasta, maar ook gedroogde pasta kun je met een handig trucje meer smaak geven. 

Door gedroogde pasta te roosteren vóór het koken zou het namelijk veel lekkerder smaken. En het fijne is: het is helemaal niet zo ingewikkeld om pasta te roosteren.

Advertentie

Waarom pasta roosteren?

Pasta is van zichzelf natuurlijk al lekker, maar de smaak is nog wel een beetje saai. Nu merk je hier niet zoveel van als je er flink wat saus over gooit, maar mocht je nu je pasta naar een hoger level willen tillen, dan kun je dat heel simpel doen door je pasta te roosteren voordat je ’t kookt. Dat ontdekte culinair redacteur Annie Crabill van website Food52. Het roosteren zou ervoor zorgen dat je pasta een nootachtige, licht geroosterde smaak krijgt. En als je je pasta dan ook nog eens combineert met een saus die niet te overheersend is, dan komt de smaak van je pasta extra goed naar voren.

Hoe kun je pasta roosteren?

Om je pasta te kunnen roosteren heb je een bakplaat nodig en een oven. Leg de gedroogde spaghetti naast elkaar op een bakplaat en duw deze de oven in. Rooster de pasta ongeveer 10 tot 15 minuten in een hete oven op 175 graden. Als je ziet dat de pasta een mooie goudbruine kleur heeft dan kun je het eruit halen. Laat de pasta even afkoelen en kook het daarna op de gebruikelijke manier. Houd er wel rekening mee dat je de pasta misschien ietsje langer moet koken om ‘m gaar te krijgen. Vergeet niet om het kookwater van je pasta te bewaren en hier een beetje van toe te voegen aan je pastasaus. Zo dringt de nootachtige smaak van je pasta ook lekker door in de saus!

Handig! Met deze truc kook je nooit meer te veel spaghetti:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Food52. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Deze 15 Ikea-namen zijn ook prachtig als babynaam

In boeken, in films, in krantenartikelen… Je kunt overal inspiratie opdoen voor een babynaam. Zélfs tijdens het winkelen bij Ikea. De namen van een aantal producten zijn namelijk ook prachtige babynamen, en nee dan bedoelen we niet alleen Billy.

Ikea kiest voor zijn producten natuurlijk vaak een Zweedse naam, maar er zijn ook producten die een internationale naam hebben gekregen. Daar zitten namen tussen die zo mooi zijn dat je ze ook als babynamen kunt gebruiken. Inspiratie uit onverwachte hoek dus:

Advertentie

Ikea babynamen

  • Lill
  • Eilif
  • Micke
  • Justina
  • Omar
  • Aina
  • Alex
  • Mydal
  • Ivar
  • Jules
  • Laiva
  • Alvine
  • Fredde
  • Norna
  • Tobias

Bekijk ook: Babyhapjes maken een gedoe? Sisa (45): “Zó maak je ze binnen no time“:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Freundin.de. Beeld: Getty Images.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien