Was Getekend, Annie. M.G. Schmidt stopt! Nu tot 15,- voordeel

Zoek binnen:

Margriet (52) weet sinds vijf jaar dat ze autisme heeft

Ze voelde zich altijd al anders dan anderen. Maar aan autisme had Margriet Pakvis (52) nooit gedacht. Tot ze vijf jaar geleden de diagnose ASS kreeg. “Eindelijk snapte ik waardoor ik steeds weer vastliep in mijn leven.”

“Imiteren, daar ben ik heel goed in geworden. Als kind voelde ik me al anders, alsof ik een andere soort was. Om me toch te kunnen handhaven in de wereld keek ik gedrag af van anderen. Ik heb bijvoorbeeld honderden Bouquetreeksboekjes gelezen; ik dacht dat ik zo kon leren hoe het werkte met relaties en verliefdheden. En ik gebruikte zinnetjes uit films, boeken en liedjes om contact te maken met mensen en het ijs te breken. Mijn taal is nog steeds doorspekt met dat soort zinnetjes. Als iets iemand niet lukt, zeg ik bijvoorbeeld altijd: ‘That is why you fail’, net als personage Yoda zegt in Star Wars.

Huil- en driftbuien
“Mijn ouders hadden wel door dat er iets met me aan de hand was. Ik sliep als kind nauwelijks en na school of bijvoorbeeld een drukke verjaardag zat ik uren op mijn kamertje om bij te komen. Als ik te veel prikkels kreeg, kon ik onverklaarbare huil- en driftbuien krijgen. Maar het woord autisme is nooit gevallen. Ook later niet, terwijl ik heel wat hulpverleners heb gezien. Maar autisme? Nee. Tot zes of zeven jaar geleden was ik zelf ook hard gaan lachen als iemand dat had geopperd. Bij autisme dacht ik aan iemand als Dustin Hoffman uit de film Rain Man; zo volledig afgesloten van de wereld was ik zeker niet. Toch vielen alle puzzelstukjes op hun plaats toen ik uiteindelijk de diagnose kreeg. Eindelijk begreep ik waarom ik me altijd zo anders dan anderen heb gevoeld. Waarom ik moeilijk vriendschappen kon sluiten en slecht tegen verandering kon. Waarom ik van de ene baan naar de andere ging, en telkens weer vastliep. Waarom ik altijd het gevoel had op mijn tenen te moeten lopen. Ik voel niet aan wat wel en niet hoort, wat je wel en niet kunt zeggen. Ik heb mensen vaak beledigd omdat ik gewoon zeg wat ik voel, en dat is niet altijd tactisch. Het lukt me ook niet om over koetjes en kalfjes te praten; ik wil altijd meteen de diepte in, een echt gesprek hebben. Met praatjes over het weer of de kinderen kan ik niks; dan sla ik dicht.”

Geen kasplantje
“Ik ben diverse keren vastgelopen in mijn leven. Op mijn veertiende kreeg ik mijn eerste depressie en die depressies zijn regelmatig teruggekomen. Pas sinds ik weet wat ik mankeer, kan ik beter omgaan met mijn beperkingen en zie ik er ook de positieve kanten van. Ik kan mezelf heel erg wegcijferen, maar daardoor heb ik ook veel oog voor anderen. Vroeger wilde ik Oprah Winfrey worden. Mijn eigen tv-programma, anderen helpen, dat leek me het allermooiste. Net als andere mensen met autisme kan ik me helemaal verliezen in één idee en bij mij is dat goed willen doen voor anderen en de wereld een beetje mooier maken. Hoe zit het menselijk brein precies in elkaar, wat is autisme precies? Ik verslind boeken daarover, ben echt een beetje nerdy type, kan daar uren met mensen over praten. Dat heel gevoelige in mij probeer ik op een goede manier te gebruiken. Ik werk als ervaringsdeskundige in de ggz en wil anderen met autisme helpen. Samen met mijn man heb ik de stichting Buitengewoon Actieve Breinen opgericht. Daarmee zetten we ons in voor mensen met een psychische aandoening die zijn uitbehandeld. Met onze stichting focussen we ons niet op de beperkingen van mensen, maar op de mogelijkheden die ze nog hebben en proberen we hen in hun kracht te zetten. Ik wil laten zien dat je met autisme goed kunt leven.”

Geliefde en mantelzorger
“Soms betreur ik het dat ik de diagnose zo laat heb gekregen. Door het werk dat ik nu doe hoop ik anderen het verdriet te kunnen besparen dat ik zelf heb gehad. Liever had ik het als kind al geweten; dan had ik de juiste hulp kunnen krijgen en was ik later misschien niet zo vastgelopen. Het heeft me ook verkeerde dingen gebracht. Zo heb ik een tijd een relatie gehad met een narcistische man. Hij mishandelde mij, maar als autist ga ik uit van het goede van mensen en als iemand die me net in elkaar heeft geslagen zegt dat hij het niet zo bedoelde, geloof ik dat. Ik kan dat soort woorden niet in de goede context plaatsen. Gelukkig heb ik inmiddels een heel lieve partner. Hij kent mijn kwetsbare kanten en beschermt mij. Samen leiden we een goed leven. Hij is mijn geliefde maar ook mijn mantelzorger. Hij zorgt ervoor dat ik elke dag een vast ritme aanhoud waardoor het beter met me gaat. En als we bijvoorbeeld samen op pad gaan, is hij mijn gids. Ik durf te zeggen dat ik met mijn autisme inmiddels een fijn leven heb.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Interview: Rosa Koelemeijer. Fotografie: Marloes Bosch

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien