Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Zwemmen in de zee? Pas op: het kan nu levensgevaarlijk zijn

Met het tropische weer deze dagen is het verleidelijk om even een frisse duik in de zee te nemen. Maar pas op: in deze tijd van het jaar is dat gevaarlijker dan ooit.

Advertentie

Muien

Sander Zeilstra van de Reddingsbrigade laat weten dat je in deze periode extra oplettend moet zijn als je een duik in de zee neemt. Aan RTL Nieuws laat de reddingswerker weten dat de zee namelijk gevaarlijker dan normaal is. Normaal gesproken heeft de Nederlandse zee al behoorlijk wat stroming in zich, maar deze tijd van het jaar is dat nog heftiger. Door de stand van de zon en de maan ontstaan levensgevaarlijke muien in de zee. En daar kan zelfs een heel goede zwemmer niet tegenop.

Aantrekkingskracht

Twee keer per maand staan de zon en de maan aan dezelfde kant van de aarde. Hierdoor is er extra veel aantrekkingskracht op de zeeën. Dat betekent dat de getijden in die periode extremer zijn. Bij eb staat het water nóg lager dan normaal en bij vloed nóg hoger. Daarvoor vindt er veel verplaatsing van water plaats.

Geulen

Wanneer het eb wordt en het water terug naar de open zee stroomt, ontstaan er geulen. Aan de oppervlakte ziet het water er daar rustig en vlak uit, maar onder de oppervlakte bevindt zich een flinke stroming. Zo’n geul heet een mui. En daar wil je niet in terechtkomen.

Tegen de stroming in

Het water in zo’n mui stroomt namelijk met wel 10 tot 12 kilometer per uur terug naar de open zee. Een snelle zwemmer haalt nog geen 5 kilometer per uur. Je kunt dus onmogelijk op tegen de heftige stroming en raakt alleen maar uitgeput als je naar de kant probeert te zwemmen.

‘Laat je meevoeren’

Volgens Zeilstra is het toch een natuurlijke reactie van de mens om terug te willen zwemmen naar de kant. Maar zijn tip is: doe het niet. Laat je meevoeren met de stroming naar de open zee. Hij raadt aan om op je rug te gaan liggen en je mee te laten trekken. “Het is misschien wel eng dat je naar zee wordt getrokken, maar het wordt nooit super ver”, vertelt Zeilstra. Wanneer je merkt dat de stroming afneemt, kun je naar de zijkant van de stroming zwemmen en via de zandbanken weer terug naar de kust gaan. Wie toch probeert tegen de stroming in te zwemmen, raakt al gauw uitgeput en loopt grote kans te verdrinken.

Kinderen

Probeer dan ook niet je kind achterna te zwemmen als je ziet dat hij of zij in een mui terecht is gekomen. Je zal dan zelf ook slachtoffer van de heftige stroming worden. Het beste om in zo’n situatie te doen, is 112 bellen. Zij schakelen dan de reddingsbrigade in. Zo werden vrijdag drie kinderen op het Zandvoortse strand op tijd gered uit een mui. De kinderen werden meegevoerd door de heftige stroming, maar konden net op tijd door reddingswerkers uit het water worden gehaald.

Voorkomen

Het beste is natuurlijk om te voorkomen dat je in een mui terechtkomt. Volgens Zeilstra is het vooral belangrijk om niet te ver de zee in te gaan. Kinderen mogen tot hun knieën in het water en volwassenen tot hun heupen. Daarbij moeten kinderen altijd binnen een armlengte van een volwassene blijven, mocht er toch iets misgaan.

Opletten

Ook is het belangrijk om altijd met de kustlijn mee te zwemmen, en niet van de kust af. En let op het wateroppervlak. Rustige plekken zien er misschien fijn uit, maar niets is minder waar. Juist op die plekken schuilt vaak een mui. Kies dus liever voor de golven.

Ga je toch een stukje zwemmen? Laat je kostbare spullen dan niet zomaar achter. Met deze tips voorkom je dat ze gestolen worden. 

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: iStock.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

José Rozenbroek: "Mensen zijn niet gemaakt voor het isolement"

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. “Als ik naar mijn jongste kijk die dapper voortploetert, breekt mijn hart.”

In de laatste dagen van februari in het jaar 2020 was ik in Parijs. Ik schoof aan in drukke lunchrestaurants, liep tussen hordes mensen in musea, trof vrienden bij Café Charlot in de Marais waar je altijd moet vechten om een tafeltje. We maakten een foto voor Instagram, onze lachende hoofden dichtbij elkaar. Ik weet nog dat mijn vriendin Liddie vertelde dat ze voordat ze in de trein was gestapt een paar flesjes handgel had ingeslagen – want tja, dat virus uit China hè, je wist het maar nooit. Ik keek haar verbaasd aan; was ze echt bezorgd?

Advertentie

Op mijn laatste dag liep ik langs het Louvre waar net toeristen naar buiten werden gedreven; iemand vertelde dat de deuren werden gesloten omdat het personeel bang was vanwege datzelfde virus. Tikje hysterisch, dacht ik, typisch iets voor die Fransen. Toen ik thuiskwam bleek de eerste Nederlander besmet, zes dagen later viel bij ons de eerste dode en nog een week later was niet alleen het Louvre, maar de hele wereld stevig op slot gedraaid.

Sociale en psychologische malaise

In het afgelopen jaar raakten wereldwijd 112 miljoen mensen besmet door COVID-19 en gingen er 2,5 miljoen mensen aan dood. Economisch gezien zorgde het rondrazende virus voor een ravage, om maar niet te spreken van de enorme sociale en psychologische malaise. In die economie kunnen we miljarden pompen, maar wat gaan we doen met al die grote en kleine mensen die langzaam wegkwijnen als plantjes die te weinig zonlicht krijgen? Wat doen we met de kinderen die meer en meer achteropraken op school, of die thuis het slachtoffer worden van hoogoplopende spanningen?

Met de pubers die niet meer met elkaar mogen chillen en elke dag verder wegzinken in een moeras van depressie en lethargie? Met studenten en jongeren die eenzaam achter hun laptop zitten of lamlendig in hun bed blijven liggen? Zoals mijn vriendin met drie kinderen tussen de 16 en 11 appt: ‘Ik heb er een knoop van in mijn maag. Hele dagen staren ze naar hun telefoons. Niks in het vooruitzicht.’ Als ik naar mijn jongste kijk die net aan een nieuwe baan is begonnen en in d’r eentje thuis dapper voortploetert, dan breekt mijn hart.

Solidariteit tussen generaties

En zo ontaardt die hele pandemie in een pijnlijk sociologisch experiment met een ondubbelzinnige conclusie: wij mensen zijn niet gemaakt voor het isolement. We hebben elkaar nodig, en nee, dat gaat niet op anderhalve meter afstand.

Eigenlijk is er maar één antwoord mogelijk, zegt mijn boerenverstand. Gooi de boel open, in ieder geval voor de dertigminners. De deuren en de ramen, de scholen en de universiteiten, de sportvelden en de terrassen. Kunnen we niet weer een beroep doen op ‘solidariteit tussen generaties’? Zoals we ook het afgelopen jaar deden, toen ter bescherming van ouderen en ‘kwetsbaren’ (wat haat ik inmiddels dat woord) de maatschappij werd lamgelegd? Nu is de tijd rijp om de zaken om te draaien. Zodat op z’n minst kinderen, pubers, studenten, jongeren weer kunnen léven. En dan bedoel ik leven zoals het leven bedoeld is. Met elkaar, naast elkaar, door elkaar, op elkaar, voor elkaar.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink.
Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Columnist Peter Heerschop: "En dáárom overdrijven wij mannen dus"

Peter Heerschop (60) is acteur, cabaretier en schrijver. Maar sinds de eerste lockdown is hij – tot zijn eigen verbazing – ook nog iets anders: een ‘Libelle-man’! En dat maakt van hem een zeer geschikte columnist voor Libelle online. “Mannen geven alles altijd veel groter aan. Maar dat doen ze dus met een goede reden.”

“Dat doen dus de hersenen vanzelf.” Dat is de uitkomst van een troostend onderzoek. Troostend, vooral voor mannen. Dat onderzoek wijst uit dat mensen niet bewust overdrijven. Nee, ons brein overdrijft “uit zichzelf” om gebeurtenissen beter te onthouden. Dus bijvoorbeeld alle afmetingen van gevangen vissen of van welk deel van het lichaam dan ook. Je geeft – nogmaals: vooral als man – alles altijd veel groter aan. Maar dat doe je alleen om het beter te onthouden.

Advertentie

Beer

Je kent allemaal de manier waarop stellen hun vakantieverhalen vertellen*. Ik geef een voorbeeld:

Man: We liepen daar dus, en dan moet je nagaan. Het was zeker 40 graden.

Vrouw: Nou, het was wel warm, maar geen 40 graden. Ik denk iets van 30.

Man: Veel warmer. Het was bloedheet. Maar goed. En we hadden al uren niks meer gedronken.

Vrouw: Anderhalf uur.

Man: En ik zei ervoor nog, we hadden veel meer water mee moeten nemen.

Vrouw: Dat zei ik.

Man: En opeens horen we iets uit de struiken. Nog geen flauw idee wat het is.

Vrouw: Het was een beer.

Man: Wij dachten eerst, misschien een eekhoorn. Of een hertje. Maar wat staat er opeens?

Vrouw: Een beer.

Man: Een beer! Kolossaal beest. 2,5 meter hoog.

Vrouw: Hij was iets kleiner dan ik.

Man: Een monster. Die enorme klauwen Die tanden. Er gaat van alles door je heen.

Vrouw: Die beer schrok net zoveel van ons.

Man: Dus ik ga gelijk voor Annemiek staan. Ik dacht gelijk: als haar maar niks overkomt.

Vrouw: Beer was toen allang weg.

Man: Goed om te weten dat ik in zo’n situatie onbewust dus gelijk mensen ga beschermen.

Vrouw: Ja, 20 meter achter me.

Niet om te overdrijven

Snap je? Dat doet een man dus niet om te overdrijven, maar juist om de situatie beter te onthouden. Net als mannen van 40 die een doelpunt beschrijven dat zij per ongeluk met hun scheenbeen hebben gemaakt. Dan hebben ze het over een onwaarschijnlijke knal van zeker 30 meter afstand.

Zo ook bij mannen die uitleggen hoe hoog hun pijngrens ligt (maar heel bang zijn voor de tandarts), dat ze 44 graden graden koorts hadden (38,2), welke vrouwen hebben gesmeekt om voor hen te kiezen (hun moeder) en dat ze bepaalde dingen in bed eens zeven keer achter elkaar hebben gedaan (bijna twee keer). Of welke tijd ze hebben gedaan over 5 kilometer (heel langzaam), dat ‘de juf van wiskunde’ vaak aan hen heeft gevraagd om het aan de klas uit te leggen omdat zij het niet meer begreep (de tafel van 6), hoeveel frikandellen speciaal ze een keer achter elkaar hebben gegeten (drie en daarna heel misselijk), dat zij een keer vanuit een boom van 12 meter naar beneden zijn gesprongen (niet gesprongen, maar gevallen, van 2 meter hoogte) en dat ze 30 meter onder het ijs hebben gezwommen om een verdwaalde eend te redden (door het ijs gezakt vlak naast een paar ‘lachende’ eenden).

Meer hersenen

Dat doen ze dus niet om te overdrijven. Dat doen hun hersenen om de situaties beter te onthouden. Waarom mannen dit veel meer doen dan vrouwen komt volgens veel mannen omdat ze dus meer hersenen hebben.

Tenminste… volgens het onderzoek.

*Uit de tijd waarin we nog gewoon op vakantie mochten.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Peter Heerschop. Foto: Robert Alexander.

 

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Déze wenkbrauwentrend uit de jaren negentig maakt een comeback

Waar wenkbrauwen de afgelopen jaren niet vol genoeg konden zijn, lijkt daar nu langzaam weer een verandering in te komen. Op sociale media zien we de laatste tijd steeds meer dunne wenkbrauwen voorbij komen en ook de Belgische beautyexpert Sophie Vereycken is er zeker van dat de dunne wenkbrauwentrend uit de jaren 90 een comeback maakt.

“We zaten op een punt dat onze wenkbrauwen niet meer voller kónden. Dus is het onvermijdelijk dat de trend van koers verandert”. zo legt ze aan ‘Het Laatste Nieuws’ uit.

Advertentie

Trendsetter Bella Hadid

Voorloper van de dunne wenkbrauwentrend lijkt deze keer het half Nederlandse – half Amerikaanse model Bella Hadid (24) te zijn. Waar de meeste modellen met volle, ‘fluffy’ wenkbrauwen worden gespot, draagt zij haar wenkbrauwen steevast dun én strak. En dat is niet helemaal toevallig, want Bella staat bekend om haar voorliefde voor beauty en mode uit de jaren 90. Tel daar ook nog eens bij op dat ze een ontzettende trendsetter is en je kunt de klok er op gelijk zetten dat we langzamerhand weer meer dunne wenkbrauwen gaan zien.

Dunne wenkbrauwentrend

Best gek als je bedenkt dat deze wenkbrauwentrend nog niet zo heel lang geleden not done was. Maar volgens Sophie Vereycken is dat juist hoe de meeste trends verlopen. “Ook in beautytrends gaan we van het ene uiterste naar het andere en vervolgens weer terug.” Toch is er wel een verschil te zien tussen de dunne wenkbrauwen van Bella Hadid en de dunne wenkbrauwen van vrouwen uit de jaren 90. Bella houdt haar kleur namelijk zo licht en naturel mogelijk, waardoor ze toch ook wat minder ‘hard’ ogen. Nieuwsgierig naar haar wenkbrauwen? Hier een paar foto’s ter inspiratie:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Bella 🦋 (@bellahadid)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Bella 🦋 (@bellahadid)

Met deze truc lijken je wenkbrauwen strakker zonder ze te epileren:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: HLN. Beeld: Instagram, Getty Images.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kijkers 'Bouwval gezocht' sprakeloos na 'zinloze aflevering'

De nieuwste aflevering van ‘Bouwval gezocht’ begon woensdagavond zoals elke andere aflevering: Edwin en Inge hadden een enorm perceel gekocht, met daarop een verwaarloosd vrijstaand huis. Hun droom was om het ‘bouwval’ om te toveren tot hun droomwoning, maar helaas voor de twee verloopt de verbouwing allesbehalve soepel.

Als uiteindelijk blijkt dat er voor een ton is verbouwd (maar niet aan het huis) en dat de relatie tussen Edwin en Inge is gestrand, vragen veel kijkers zich af waar de ‘zinloze aflevering’ op slaat.

Advertentie

Wonen in stacaravans

In ‘Bouwval gezocht’ is het normaal de bedoeling dat mensen met een beperkt budget een ‘bouwval’ omtoveren tot droomwoning. De eigenaren worden van aankoop tot inrichting van de woning gevolgd een aan het eind van de verbouwing taxeren de makelaars de woning. De droom van Edwin en Inge lijkt hier in eerste instantie aan te voldoen: ze hebben namelijk een verwaarloosd huis op een groot perceel gekocht en willen dit graag verbouwen tot een prachtige villa. Om tijdens de verbouwing niet in het huis te hoeven wonen, kopen ze drie stacaravans die ook aan een opknapbeurt toe zijn. Het is de bedoeling dat ze hier met hun zoon in verblijven totdat de verbouwing voltooid is.

Tweets over ‘Bouwval gezocht’

De verbouwing verloopt echter allesbehalve soepel en dat heeft ook zo z’n effect op de relatie van Edwin en Inge: halverwege de aflevering wordt namelijk duidelijk dat hun relatie voorbij is en dat er ook bar weinig aan het bouwval gedaan is. Het enige wat namelijk ‘verbouwd’ blijkt te zijn, zijn de drie stacaravans. Voor Bob zit er dan ook niks anders op dan deze aan het einde van de aflevering te inspecteren. Op Twitter regent het al snel kritiek op de aflevering: mensen vragen zich af waar ze nu precies naar hebben gekeken

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL 4, Twitter. Beeld: Screenshot Videoland

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien