PREMIUM

Actrice Eva Van der Gucht: “Ik ben dramatischer, luidruchtiger en intenser dan de gemiddelde mens”

null Beeld

Een open blik en een onverwoestbaar optimisme, dat is waar actrice Eva Van der Gucht (45) voor staat. En nee, al speelt ze met veel plezier een pubermoeder in Oogappels, ze wil écht geen kinderen. “Daar zit geen trauma achter, ik wil gewoon een ander leven.”

Astrid Theunissen

Uitbundig gekleed komt Eva Van der Gucht de studio binnen: roze broek, trui met rode en oranje banen, een roze pet op roestkleurige lokken. Totaal anders dan de outfit die voor de fotoshoot bij dit interview voor haar is uitgezocht. Het liefst zou ze ook haar haren blauw of roze verven. “Daar word ik vrolijk van. Maar dat kan niet als actrice.” Ach. Vrolijk is de Vlaamse actrice van zichzelf toch wel, zegt ze. In die zin lijkt ze op de opgeruimde Carola, het personage dat ze speelt in de tv-serie Oogappels. “Ik heb altijd het vertrouwen dat dingen goed komen, als kind had ik dat al. Viel ik van de trap, dan huilde ik even en liep daarna dezelfde trap wéér af. Ik was nooit bang en trad de wereld met een open blik tegemoet. Als ik met mijn ouders op restaurant ging, had ik aan het einde van de avond aan drie andere tafels gezeten en een halfuur met de wc-juffrouw gekletst.”

Op restaurant gaan… is dat Vlaams? Op tv is totaal niet te horen dat je uit België komt.

“Sinds de Kleinkunstacademie in Amsterdam is het mijn tweede natuur om van Vlaams over te schakelen naar het Nederlands. Maar inderdaad, ik ben opgegroeid onder de rook van Antwerpen.”

Oogappels gaat over vier gezinnen met opgroeiende pubers. Uit wat voor gezin kom jij?

“Een fijn, beschermend gezin. Ik heb leuke ouders die al eenenvijftig jaar getrouwd zijn en het leven benaderen vanuit zachtheid. Wees lief voor elkaar, hielden ze me voor. Wie goed doet, goed ontmoet. En ook: je bent goed zoals je bent. Ik had geen enkele reden om me als puber tegen mijn ouders af te zetten. Bovendien had mijn vijf jaar oudere zus al veel deuren voor mij geopend. Ik mocht dingen veel eerder dan zij. Ik was ook best braaf en verantwoordelijk. Als ik uitging en om één uur thuis moest zijn, werd het weleens tien over één, maar niet later.”

Was je toen al bezig met acteren?

“Ik volgde toneellessen, maar niet met het doel om actrice te worden. Ik had ook piano- en flamencoles en ik zat op tapdansen. Allemaal even leuk.”

Hoe zag je er toen uit?

“Ik was een kameleon. Ik was fan van The Cure en The Smits, nog steeds trouwens, en zag er een tijdje new wave uit. Maar ik heb ook een Madonna-periode gehad, toen liet ik een permanent zetten. Ik weet nog hoe vies dat rook als je door de regen fietste. Later was ik hippie en luisterde ik naar Beautiful people van Melanie. Parelkettingen heb ik nooit gedragen en punk ben ik ook niet geweest, maar ik was altijd wel uitgesproken in mijn uiterlijk. Ik mag gezien worden!”

De pubers in Oogappels zijn best verwend. Hoe was dat bij jou?

“Mijn ouders hebben mij zeker verwend, dat besefte ik pas tijdens mijn studie. Tot die tijd vond ik het normaal dat zij alles voor me betaalden: huur, collegegeld. Ik had het naïeve idee dat alle ouders dat deden. Totdat ik studenten ontmoette die in de kroeg werkten of geld moesten lenen. Ik heb nooit een bijbaantje gehad, mijn ouders vonden het belangrijk dat ik me concentreerde op mijn studie. Als ik vrijdagmiddag met mijn tas vuile was naar Antwerpen treinde, werd ik op zondagavond negen van de tien keer door mijn vader met de auto teruggebracht naar Amsterdam. Dan was hij vijf uur onderweg! Maar die rit was natuurlijk ook quality time, we zongen samen mee met Dolly Parton.”

Wat leuk!

“Zeker. Mijn vader is ook een gezellige prater. Als hij aan gaat, gaat hij niet meer uit, haha. Hij zat voor zijn werk in de commissie die de normen bepaalde voor systeemplafonds en heeft de hele wereld over gereisd, van China tot Australië. Daar heeft hij veel geweldige verhalen over.”

Lijk je op hem?

“Van hem heb ik de focus om iets helemaal uit te pluizen. Van mijn moeder heb ik het expressieve taalgebruik. Door een hersenbloeding heeft ze nog maar een paar woorden ter beschikking, maar voorheen sprak ze veel, luid en met grote gebaren. Ze zei alles wat ze dacht, iets waar ik me als tiener weleens voor schaamde.”

In de serie speel je de moeder van Danny. Ben je zelf bewust kinderloos?

“Inderdaad.” Resoluut: “Ik wil ze niet.” Lachend: “Er zit geen trauma achter, hoor. Ik vind het gezellig als de kinderen van vrienden komen logeren of om een week met hen en hun ouders op vakantie te gaan. Zelf hoef ik geen kinderen. Ik wil een ander leven.”

Heb je niet getwijfeld toen je de veertig naderde?

“Toen mijn allerbeste vriendin moeder werd, moest ik heel erg huilen en zei ik tegen Domenico, mijn man: ‘Dit gaan wij dus nooit meemaken.’ Even was er de twijfel. Ik was ook wel nieuwsgierig hoe een kind van ons eruit zou zien. Maar dat is geen reden om een kind te nemen.”

Is je man Domenico jouw oogappel?

“Nee, mijn twee katten. Haha, nee hoor, Domenico maakt mijn leven tien keer leuker.”

Hoe kwam hij op je pad?

“In 2008 speelde ik een voorstelling in het Amsterdamse Rozentheater en hij kwam avond aan avond kijken. We hadden leuk contact, maar ik had niets door. Totdat een collega zei: ‘Hij zit hier niet elke avond omdat het bier hier zo lekker is.’ Daarna werd het een beetje ongemakkelijk, vooral van mij uit. Een paar weken later kwamen we elkaar weer tegen en vertelde ik over een blind date met een bankmedewerker, die ik die dag gehad had. Toen zei hij: ‘Waarom ga je op blind date als je met mij een leuke avond kunt hebben?’”

Wat moedig van hem.

“Heel moedig. Ik had drie glazen wijn op en speelde hard to get. Het duurde eindeloos voordat we een afspraak hadden. Uitgerekend die dag viel ik tijdens filmopnamen van een paard en moest ik de afspraak afzeggen omdat ik met mijn gekneusde ribben niet om zijn grapjes kon lachen. Op een dag sms’te hij: ‘We kunnen ook eerst met elkaar naar bed gaan en dan een afspraak maken’. Toen had hij me en was de date snel gemaakt.”

Dus ging ineens de bel…

“Ja! Wat heb ik gedaan, dacht ik toen hij om elf uur ’s avonds met bloemen en champagne voor de deur stond. Maar sinds die nacht zijn we samen.”

Jaloersmakend romantisch.

“Ik ben ook weleens theatraal bij hem weggelopen, hoor. Er staan bij ons nooit beren op de weg. Hooguit beertjes. Kleine irritaties.” Zoals? “Ik ben dramatischer, luidruchtiger en intenser dan de gemiddelde mens. Ik houd me niet in, ook niet als ik bij Domenico in de auto zit. Aangezien ik doodsbang ben voor elektrische fietsen, roep ik de hele tijd: ‘Kijk uit!’ Daardoor schiet hij in de kramp en denkt dat hij al zes mensen heeft overreden. Gelukkig kunnen we vooral veel en hard met elkaar lachen.”

Komt hij ook uit de theaterwereld?

“Hij is theaterregisseur en net zo gepassioneerd als ik. Hij heeft ook dezelfde instelling: wees lief voor elkaar. Dat is wat ons bindt. Verder is hij iets gedisciplineerder. Ik ben chaotisch, hoewel ik altijd zorg dat ons huis op orde is, zeker wanneer er allerlei projecten door elkaar lopen. Als ik dan dingen niet heb opgeruimd of opgelost, raakt mijn hoofd overvol. Dan hoor ik voortdurend stemmetjes zeggen: je moet die nog bellen, je moet dat nog doen.”

Wat naar, hoe los je dat op?

“Het helpt als ik lijstjes maak en afwerk. Ik ben heel dankbaar voor de herinnering-app op mijn telefoon. Ik krijg straks een pingetje en dan weet ik wat ik moet doen. Kijk. Ik moet mijn voedselpakket bij Hofweb ophalen.”

Hofweb?

“Een website met groente, fruit, vlees en meer van biologische boeren. Je krijgt het in een krat, zonder plastic verpakkingen. Je moet die een paar dagen van tevoren bestellen, dus al beslissen wat je die week gaat eten. Dat is wel fijn want daardoor hoef ik er niet elke dag over na te denken. Vanavond eten we aubergine uit de oven met volkoren pasta. Vrijdag drumsticks met zoete aardappelfrietjes.”

Hoe milieubewust ben jij?

“Ik eet nog wel vlees, maar al veel minder, ik rijd in een hybride auto en we gaan niet vaker dan om de zoveel jaar met het vliegtuig op reis.”

Een betrokken burger?

“Ik wind me op over maatschappelijke zaken, maar ben minder uitgesproken dan vroeger. Toen ik in Antwerpen woonde, ging ik demonstreren tegen het Vlaams Blok. Ik mocht nog niet stemmen, maar droeg trots de button met de tekst: ‘Eén op de vier Antwerpenaren stemde Vlaams Blok. Ik niet’. Ik dacht dat ik zo een verschil maakte. Nu doe ik dat meer op de vierkante centimeter, door aardig en behulpzaam te zijn voor mijn omgeving. Ik ben niet in staat om naar Rusland te vliegen en tegen Poetin te zeggen: ‘Effe luisteren jongen, dit gaan we niet doen’. Maar ik kan wel helpen met het inzamelen en selecteren van kleding voor vluchtelingen uit Oekraïne. Dat is dus wat ik doe. Ik wil de wereld mooier maken door lief te zijn voor iedereen, ik probeer ruimte te creëren voor ieder mens om te zijn wie hij of zij wil zijn.”

Halleluja, Eva!

Lacht hard. “Wat een zen-praat! Ik schop ook heus weleens tegen een deur, hoor.”

Wanneer?

Het is even stil. “Nee, dat doe ik toch weinig. Ik heb niet veel met boosheid. Misschien omdat ik al jaren wekelijks boks. Huilen lucht in elk geval meer op dan tegen een deur trappen. Als ik me machteloos voel over Poetin, of moedeloos over mijn verlamde moedertje, zet ik Purple rain op en jank alles eruit.”

Waar word je gelukkig van?

“Van mensen en hun verhalen. Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om voor mensen te koken. Ik kan lekker koken. Geen liflafjes maar goede soep, goede pasta. Ik geniet er ook van om een avond met mijn man op de bank een film te kijken. Gisteren zaten we tot laat op ons dakterras, lezen, af en toe kletsen, dan ben ik gelukkig.”

Wat ambieer je nog qua carrière?

“Op termijn zou ik zelf iets willen creëren, maar daar heb ik nu nog niet de tijd en de ruimte voor. Vooralsnog vind ik acteren het leukste dat er is.”

Een paar weken na dit interview is Eva’s moeder op 74-jarige leeftijd overleden.

Over Eva Van der Gucht

Vers van de Amsterdamse Kleinkunst Academie speelde Eva Van der Gucht (Mortsel, 1977) in 2000 de hoofdrol in de film Iedereen beroemd, die een Oscarnominatie kreeg voor beste buitenlandse film. Daarna was ze te zien in onder meer Kees de Jongen, Dik Trom en Achtste-groepers huilen niet en tv-series als S1ngle, Meiden van de Herengracht en Oogappels. Het vierde seizoen is vanaf woensdag 7 september wekelijks te zien bij BNNVARA op NPO1. Ook is er elke week weer een nieuwe aflevering van de podcast Echte Oogappels te beluisteren via de bekende podcastkanalen. In deze podcast spreekt presentatrice Margreet Reijntjes met experts over puberstress en ouderleed. Eva is getrouwd met theaterregisseur Domenico Mertens.

Styling: Liselotte Admiraal. | Haar en make-up: Tynke Jeeninga. | M.M.V.: Paprika (jurk), Promiss (pak), Marina Rinaldi (kanten top), UGG via Omoda (sleehakken) | Fotografie: Jeanette Huisman

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden