Interview

Catherine Keyl: “Ik hoef me niet meer te bewijzen”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Onzeker is ze niet meer na vijftig jaar in het televisievak, maar journalist en programmamaker Catherine Keyl (75) is nog altijd blij als mensen positief zijn over haar werk. “Ik kan nu eindelijk genieten van complimenten.”

Jessica van ZantenPetronellanitta

Als het populaire talentenprogramma The voice begin dit jaar plotseling stopt vanwege aantijgingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag, staat heel Nederland op z’n kop. In de talkshow HLF8 interviewt Catherine Keyl Johnny de Mol over de rol van zijn familie: zijn vader John de Mol is de bedenker van het programma en Jeroen Rietbergen, de voormalig partner van Johnny’s tante Linda, heeft toegegeven grensoverschrijdend gedrag te hebben vertoond gedurende zijn tijd als pianist bij het programma. Met dit gesprek maakt Catherine grote indruk, de kijkers zijn lovend over haar optreden. De algemene tendens: ‘Scherp, to the point en schaamteloos’. En: ‘Meer Catherine Keyl op tv, graag!’

null Beeld

Wat vind je van al die positieve reacties?

“Ik ben er erg dankbaar voor en vind het super dat mij dit overkomt. Met Catherine had ik jarenlang een populaire talkshow en daarna maakte ik nog veel mooie programma’s, maar er waren ook tijden dat ik dacht: ze zijn me zeker vergeten. Dat is ook logisch als je een tijdje niet op tv bent. Johnny belde me vier uur voor de uitzending of ik hem wilde interviewen. Ik stemde toe, onder één voorwaarde: dat ik alles mocht vragen.”

We zagen de oude Catherine aan het werk.

“Ik voelde zelf ook dat ik meteen weer in mijn journalistenrol verviel. Ik wist dat ik de leiding moest nemen omdat het anders een rommelig gesprek zou worden. Er waren een paar dingen die mensen wilden weten en daar moest ik op af. Ook mijn familie zei naderhand: ‘Poeh, daar zat de oude Catherine weer!’”

null Beeld

Wat vond Johnny ervan?

“Hij was blij met het optreden. We vonden het voor de uitzending allebei reuze eng. We hadden niets doorgesproken en ik mocht alles vragen. Ik ben erg gesteld op Johnny, maar ik wist ook dat ik hem niet moest sparen. Als ik dat deed, zouden mensen zeggen dat ik was ingehuurd door zijn vader.”

Had jij een carrièreplan voor ogen toen je in 1971 bij de tv begon?

“Het grappige is dat ik toen ik een jaar of vijf was en achter op de fiets bij mijn moeder zat, een soort visioen kreeg van mijn toekomst. Ik zag mezelf in een kring waar iedereen met elkaar praatte. Maar ik had nooit gedacht dat ik talkshowhost zou worden, die waren er in die tijd bijna niet. Ik vond en vind tv een waanzinnig interessant medium waarmee je mensen een beter leven kunt geven en dingen kunt vertellen die ze niet weten. Na een regiecursus begon ik als regieassistent bij de Ikon en klom ik langzaam omhoog.”

null Beeld

Hoe deed je dat?

“Door gewoon mezelf te zijn. Je hoort natuurlijk de verhalen dat je bij de tv alleen iets kunt bereiken via het Gooise matras. Maar echt niet, ik heb altijd keihard gewerkt. En ik leerde van mijn vader om me altijd aan afspraken te houden en eerlijk te zijn.”

Met succes, je werd de eerste vrouwelijke Nederlandse verslaggever bij een actualiteitenprogramma.

“Er werkten toen wel vrouwen in de tv-wereld, maar die zaten bij de administratie of stonden in de kantine. Vrouwelijke verslaggevers, regisseurs en cameramensen waren er niet. Ik weet nog dat ik bij een redactievergadering aanschoof, terwijl alle mannen al om de tafel zaten. ‘Mooi dat je er bent’, zei er een, ‘dan is er tenminste een vast iemand om koffie voor ons te halen’. Ik zei dat ik dat nooit ging doen en daar heb ik me ook aan gehouden. Dus ja, er waren wat vooroordelen om tegenop te boksen.”

Hoe ging je daarmee om?

“Mijn vader vond altijd dat mannen en vrouwen precies hetzelfde kunnen. Met die gedachte ben ik opgegroeid en daarom wist ik dat ik het kon. Het voordeel van verslaggever zijn was dat ik altijd met een ervaren cameraman op pad ging. Ik weet niet of ik het helemaal alleen had gedurfd. Het was een heel avontuurlijke baan. Jarenlang reisde ik over de hele wereld en interviewde ik in sloppenwijken, sprak met presidenten en verdedigers van mensenrechten.”

null Beeld

Op welk deel van je carrière ben je het meest trots?

“Op mijn eigen talkshow Catherine, vijf jaar lang een succesvolle show waarin gewone mensen hun problemen bespraken. Dat was bijzonder. Ik ben trots dat ik het aandurfde, want toen ze me vroegen, dacht ik: mijn god, een dagelijkse show met publiek, kan ik dat wel? Er waren collega’s die zeiden dat ik spijt zou krijgen omdat ik De 5 uur show verliet. Dat ik kapsones had om te denken dat ik elke dag kijkers zou trekken. Maar, misschien wel onderbewust door dat visioen dat ik als kind had, durfde ik het aan en greep ik de kans. Ik was wel bang dat het zou mislukken, daar lag ik ’s nachts echt wakker van. Mijn man zei: ‘Je hoeft dit toch helemaal niet te doen!’ Toen dacht ik: wat? Nee! Natuurlijk moet ik dit wél doen! Zijn reactie werkte juist averechts en was voor mij een stimulans om door te gaan.”

Putte zo’n dagelijkse talkshow je niet uit?

“Na Catherine heb ik nog Max & Catherine gedaan en had ik in plaats van zestien maar acht redacteuren. Dat lijkt veel, maar dat is het niet. Er zijn altijd gasten die op het laatste moment afbellen of actualiteiten waarop je moet inspelen. Ik werkte vaak tot midden in de nacht door en op een gegeven moment trapte mijn lichaam op de rem. Ik was eenenzestig en na ruim dertig jaar lang tachtig uur per week werken moest ik een stap terug doen.”

null Beeld

En toen werd je niet meer gebeld.

“Ik wilde geen dagelijks programma meer, maar had wél verwacht dat ze me voor een wekelijks programma zouden bellen. Dat gebeurde dus niet. Ik had het daar moeilijk mee en voelde me een tijdlang nutteloos. Maar ik verzette me tegen dat gevoel door mezelf bezig te houden. Zo ging ik huizen opknappen en verkopen, ontzettend leuk en creatief werk en ik was er nog goed in ook! En na een paar jaar werd ik weer gevraagd voor programma’s als Catherine zoekt God en 5op2.”

Heb je spijt van bepaalde carrièrekeuzes?

“Ja! Ooit kon ik een avondtalkshow overnemen, maar ik durfde niet. Ik dacht dat ik er nog niet klaar voor was omdat ik alleen maar verslaggever was geweest. Catherine durfde ik later wel, ook omdat je in de middag minder snel wordt afgebrand dan in de avond. Achteraf vond ik het zó stom van mezelf dat ik die kans had laten lopen. Het probleem is dat ik als een heel zelfverzekerde vrouw overkwam, maar dat nooit was. Dat gebrek aan zelfvertrouwen stamt uit mijn jeugd.”

Vorig jaar verscheen Catherines boek Oorlogsvader, waarin ze terugblikt op haar jeugd en het oorlogsverleden van haar vader. Hij zat tijdens de Tweede Wereldoorlog gevangen in concentratiekamp Sachsenhausen en was de enige van zijn familie die de oorlog overleefde. Hij praatte er bijna nooit over, maar zijn trauma tekende het gezin waarin Catherine opgroeide.

null Beeld

Je schrijft: ‘Ik speelde niet buiten met andere kinderen, maar binnenshuis was ik ook niet gelukkig. Het was een onmetelijk gevoel van niet-geliefd-zijn. En dat gevoel is niet verdwenen met de successen die ik later heb gekend. Er wordt vaak gedacht dat populair zijn een soort balsem is, maar het tegendeel is waar. Het vergroot alleen je eenzaamheid.’

“Als kind accepteer je de situatie waarin je opgroeit, omdat je niet anders weet. Totdat je je realiseert dat het niet normaal is dat je geen grootouders en familie hebt. Op mijn achtste ontdekte ik dat mijn opa en oma waren vermoord. Ik snapte er niets van en mijn vader werd boos toen ik ernaar vroeg. Mijn moeder vertelde me uiteindelijk dat mijn grootouders vermoord zijn omdat ze Joods waren. Dat had een enorme impact op mijn leven. Waarom waren zij er niet meer en waarom ben ik er nog wel? Ik hoopte dat die enorme pijn en eenzaamheid die ik voelde zouden verdwijnen als ik maar hard genoeg werkte en succesvol werd, maar dat was niet zo. Als je succes hebt, krijg je te maken met veel jaloezie. Ook mijn toenmalige man kon er moeilijk mee omgaan dat ik meer verdiende dan hij. Mensen gaan je anders beschouwen en behandelen. Ik was een uitzondering en dat maakte me nog eenzamer.”

null Beeld

In je boek vertel je ook dat je als elfjarig meisje op school bent misbruikt door de hoofdonderwijzer, maar dat niet als iets negatiefs ziet. Leg uit.

“Het is natuurlijk helemaal niet oké wat die man met me heeft gedaan, maar in mijn geval heeft het goed uitgepakt. Mijn vader was altijd negatief over me en ik werd op school gepest. Mijn moeder zei later over mijn relatie met mijn vader: kind, ik heb vaak gedacht dat je eraan onderdoor zou gaan. Vreemd genoeg heeft die onderwijzer dat voorkomen. Hij zag mijn talent als schrijver en stimuleerde dat. Hij leerde me hoe je een verhaal spannend maakt en de luisteraars nieuwsgierig. Ik wist dat er in elk geval een man was die me wél waardeerde. Het misbruik duurde gelukkig niet lang. Ik heb het mijn moeder verteld omdat ik dacht dat ik zwanger was. Zij ging onmiddellijk naar school en verbood de onderwijzer me ooit nog aan te raken. Daar heeft hij zich aan gehouden.”

Is je kijk erop niet een manier om het trauma te verwerken?

“Nee, zo zie ik het niet. Het is ingewikkeld en bijna niet uit te leggen, maar zonder deze man had ik misschien niet de carrière gehad die ik nu heb. Mijn vader ging als een soort kampcommandant tegen me tekeer; ontzettend zwaar voor een jong kind. Hij heeft me ook nooit een knuffel gegeven, dat is toch raar?”

null Beeld

Wanneer besefte je dat?

“Toen ik op mijn drieëntwintigste met mijn eerste man trouwde en zijn vader een hand op z’n hoofd legde, dacht ik: wat lief! Dat had ik mijn vader nog nooit zien doen.”

Je bent er vorig jaar pas achter gekomen dat je vader in het verzet zat en een Duitse soldaat heeft doodgeschoten. Waarom heeft hij er nooit over gepraat?

“Zijn leven ging verder. De oorlog was over en klaar. Ondanks alles was ik trots op hem dat hij na de oorlog, waarin hem alles is afgenomen, toch weer een succesvolle zaak wist op te bouwen. Maar nu ik dit weet, ben ik nog trotser.”

null Beeld

Hoe is het nu met je onzekerheid?

“Die is eindelijk voorbij! Tijdens het schrijven van mijn boek liep ik tegen een blokkade uit mijn jeugd op die me verhinderde om mezelf leuk te vinden. Ik begon met EMDR-therapie en dat heeft die blokkade opgeheven. Als mensen vroeger veren in mijn reet staken, geloofde ik dat ze er niets van meenden. Nu kan ik echt genieten van de complimenten die ik kreeg na HLF8 en trots zijn op mezelf. Misschien een beetje laat op je vijfenzeventigste, haha, maar het voelt echt als een bevrijding.”

Heb je moeite met ouder worden?

“Nee, ik vind het een enorme verrijking om zo veel relaxter in het leven te staan.”

null Beeld

Zien we je weer terug in een eigen programma?

“Ik heb het al behoorlijk druk. Maar wat mij leuk lijkt, is een talkshow waarin een ouder en een jonger iemand hun visie geven op het nieuws en de actualiteiten. Ik denk echt dat daar behoefte aan is. Ik ben al wat zaadjes aan het planten, we zullen zien. Mijn leven is al fantastisch en ik hoef niets meer te bewijzen.”

Meer Catherine Keyl

Catherine Keyl (75) maakte verschillende succesvolle programma’s. Tegenwoordig schrijft ze een wekelijkse column voor De Telegraaf, zit ze in het mediaforum op Radio 1 en schuift ze geregeld aan als tafeldame bij de talkshows HLF8 en Vandaag Inside. Ook geef ze lessen over de Tweede Wereldoorlog op scholen. Vorig jaar verscheen haar boek Oorlogsvader, waarin ze terugblikt op haar jeugd, haar carrière en het oorlogsverleden van haar vader. Catherine is twee keer getrouwd geweest en heeft nu geen relatie. Oorlogsvader € 13,- (Just Publishers)

Styling: Maartje Bodt. | Haar en make-up: Astrid Timmer. | M.m.v.: Het Arsenaal, Zara (jurk, pumps, ketting en rieten mandje), Tom Ford (sneakers), Poools (gilet en broek), JDY (bloes)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden