PREMIUMInterview

Elle van Rijn: “Mijn leven krijgt een dikke negen”

null Beeld

Vroeger deed actrice en schrijfster Elle van Rijn (55) vooral wat er toevallig op haar pad kwam, nu volgt ze veel meer haar hart. Haar nieuwe boek, dat ze samen met drie andere vrouwen schreef, is daar een goed voorbeeld van. “Ik heb nog zo veel verhalen te vertellen.”

Liddie Austin

“Even afkloppen.” Elle van Rijn heeft net gezegd dat ze haar leven op dit moment een ‘dikke negen’ geeft. Ze vertelde over de vrouwen om wie het draait in de pas verschenen roman die ze schreef samen met Marion Pauw, Roos Schlikker en Femmetje de Wind: Vier wandelaars en een Siciliaan. “Het zijn vrouwen die al het een en ander hebben meegemaakt, die weten wat ze willen. Ook op relatiegebied hebben ze keuzes gemaakt, al ging dat soms onbewust. Hun kinderen zijn inmiddels wat ouder en hebben minder zorg nodig. Tijdens een wandeltocht op Sicilië kijken ze van een afstand naar wie ze zijn geworden en vragen zich af of ze daar gelukkig mee zijn.”

Vind je dat herkenbaar?

“Nu niet meer. Ik denk dat ik die fase eerder in mijn leven heb gehad: zo’n zeven, acht jaar geleden. Ik was al wel met Nicola samen, maar ik was me er nog sterk van bewust dat het in de liefde ook zomaar opeens voorbij kan zijn. Ik had al twee mislukte huwelijken achter de rug. Die onzekerheid ligt achter me: Nic en ik zijn tien jaar samen, het is mijn langste en fijnste relatie ooit. En met de kinderen gaat het goed. Dat bepaalt natuurlijk ook voor een groot deel dat hoge cijfer: als een van je kinderen niet blij is, gaat het met jou ook meteen een stuk minder. En ook mijn ouders zijn nog helemaal gezond en goed.” En toen zei ze het, zomaar op een maandagmiddag op een terras: “Als je mijn geluk op een schaal van één tot tien zou moeten uitdrukken, zit ik nu op een dikke negen.” Na het afkloppen: “Dat komt afgezien van alles wat ik net noemde ook door de keuzes die ik heb gemaakt in mijn werk. Er zijn periodes geweest dat ik niet helemaal tevreden was met wat ik in mijn leven had bereikt. Ik acteerde en schreef scenario’s en romans, maar deed vooral wat er toevallig op mijn weg kwam, niet waar mijn hart naar uitging. Sinds ik het heft meer in eigen hand neem, ben ik gelukkiger. Ik schrijf nu vooral, als actrice voel ik me te afhankelijk van audities, van andermans teksten, andermans regie. Ik wil mijn eigen dingen maken, ik wil dat wat ik maak relevant is en als dat niet naar me toe komt, regel ik het zelf. Zo is dit boek met Marion, Roos en Femmetje ook ontstaan.”

null Beeld

Hoe ging dat in z’n werk?

“Boeken schrijven kan soms eenzaam zijn. Ik had zin om weer samen met anderen iets te maken. En omdat ik ook weleens de deur uit wilde, moest het iets worden waarvoor we op reis gingen. Naar Sicilië bijvoorbeeld, want daar was ik vaker geweest en ik vind het daar fijn. Ik zag een verhaal voor me dat vanuit de verschillende perspectieven van de personages werd verteld. Heb je de serie The affair gezien? Daarin laten ze heel goed zien hoe iedereen zijn of haar eigen kijk heeft op wat er gebeurt. Tot slot leek het me ook leuk om in het boek een wandeling te beschrijven die de lezer zelf ook zou kunnen maken. Ik zag meteen een reeks voor me: als dit werkt, kunnen we ook Vier wandelaars en een Griek doen, of Vier wandelaars en een Française – dan wordt het door vier mannen geschreven. Mogelijkheden genoeg.”

Wist je meteen met wie je dit wilde doen?

“Ik heb me vooral afgevraagd: met wie zou me dat leuk lijken? Ik ben te oud om met mensen te werken met wie ik niks heb. Ik ben bevriend met Marion, Femmetje kende ik een beetje van het Boekenbal en Roos kende ik helemaal niet, maar ze leek me heel grappig. Gelukkig voelden ze er allemaal meteen voor. De doelstelling was helder: je mag je eigen personage kiezen. Twee van de vier vrouwen in het boek zijn al lang met elkaar bevriend, twee komen er van buiten bij. De vriendschap van jaren komt tijdens de wandeling onder druk te staan.”

Hoe pakten jullie het aan?

“We bedachten alle vier een personage. Daarna gingen we bij Marion, die in Spanje woont, brainstormen om een plot te bedenken. Wie de Siciliaan moest zijn bijvoorbeeld. Een tijdje later reisden we af naar Sicilië om daar de wandeling te maken en meteen te schrijven. We schreven ieder eigen hoofdstukken vanuit ons personage. Via mijn personage Joy, de actrice, kon ik lekker mijn gal spuwen over wat me niet bevalt in het theaterwereldje, haha. We hebben niet de hele pelgrimstocht gewandeld, soms liepen we alleen ’s ochtends of ’s middags, zodat we tijd hadden om te schrijven.”

null Beeld

Jullie waren geen vriendinnenclub toen je aan dit avontuur begon. Hoe is dat nu?

“We zijn in korte tijd heel close geworden. Tijdens het lopen kom je snel tot persoonlijke gesprekken en leer je elkaar goed kennen. En jezelf ook wel. Ik lijk heel open en extravert, maar toch laat ik niet snel het achterste van mijn tong zien. Ik heb ook niet altijd zin om uitgebreid over persoonlijke dingen te praten. Dat altijd alles helemaal uitpluizen doen vrouwen onder elkaar natuurlijk heel erg – dat komt ook terug in het boek. Maar er waren tijdens die schrijf-wandelweek ook wel spanningen natuurlijk. Het heeft niet echt geknetterd zoals in het boek, maar als we moe waren na een lange dag waren er soms wel irritaties.”

Zoals sommige mensen Fear of Missing Out hebben (FOMO), heb jij last van FOWT: Fear of Wasting Time, heb je weleens gezegd. Wat moeten we ons daarbij voorstellen?

“Ik vind het jammer dat we zo kort leven. Vooral nu na mijn vijftigste kan het me ’s nachts in bed aanvliegen: wat gaat het allemaal snel! En er zijn nog zo veel mooie dingen die ik wil maken en verhalen die ik wil vertellen. Mijn FOWT zal in de kern pure doodsangst zijn. Ik heb een enorme honger naar ervaringen. Daarom ben ik gaan acteren en later gaan schrijven: om helemaal in de huid van een ander te kruipen en zo veel mogelijk levens te kunnen leiden. Het kost me moeite om tijd te verlummelen, hoe nuttig dat soms ook kan zijn.”

null Beeld

Je zult er ook wel weinig tijd voor hebben met zo’n druk gezin. Nic en jij hebben zes kinderen. Gaat dat goed samen?

“Ja, maar het is niet altijd makkelijk. Toen we gingen samenwonen, besloten we er geen druk op te leggen. We hebben natuurlijk wel een paar basisregels, maar verder lieten we elkaar de ouder zijn van onze eigen kinderen. Hij corrigeerde zijn jongens als dat nodig was, ik die vier van mij. Inmiddels zijn de meeste kinderen uit huis. We zijn soms ook wel twee gezinnen in één huis geweest, mede door het taalverschil: Nic is Italiaan en spreekt Italiaans met zijn zoons. We zijn ook cultureel anders: mijn Nederlandse gezin is veel extraverter en directer. Maar die verschillen zijn ook mooi. Na verloop van tijd wenden we aan elkaar en werd het gewoner. Wat ook goed werkt, is dat we niet altijd alles samen hoeven te doen. Dat doe je in een ‘gewoon’ gezin ook niet. Ik doe regelmatig dingen met alleen mijn kinderen, hij met die van hem.”

Jouw oudste kinderen hebben twee scheidingen meegemaakt, je jongste een. Maak je je weleens zorgen over wat dat misschien met hen heeft gedaan?

“Er zullen vast gevolgen zijn. Ze hebben nu bijvoorbeeld geen van allen een relatie. Op dat gebied zit denk ik een grotere kwetsbaarheid: kinderen van gescheiden ouders zijn daar huiverig voor, hoor je vaak. Ze zijn allemaal prima geland, zijn zelfverzekerd en hebben eigenwaarde, maar ik hoop dat het met hun relaties in de toekomst ook goed gaat. We gaan het zien. Het was nooit de bedoeling dat het zo zou lopen, maar je hebt het niet altijd voor het kiezen.”

null Beeld

Welke rol speelt Nicola in jouw huidige gelukkige bestaan?

“Mijn man is mijn anker, mijn veiligheid, mijn kracht. Toen ik na het stuklopen van mijn tweede huwelijk alleen achterbleef met vier nog best kleine kinderen, was ik er diep vanbinnen van overtuigd dat ik niks waard was. Waarom liep het bij mij steeds mis? Toen een nichtje me aan Nic koppelde, dacht ik: waarom niet, ik zie wel. In het restaurant keek ik in zijn ogen en ik wist het. Er was meteen connectie. Na een paar weken waren we samen. Het was geweldig om weer de liefde te ervaren, maar het beangstigde me ook. Ik dacht de hele tijd: straks gaat hij weg. Of ik ontdek iets naars over hem. In die tijd barstte ik regelmatig tijdens een etentje of op een ander gênant moment zomaar in snikken uit. “Wat is er?” vroeg Nic dan geschrokken. Ik had toen heel vaak het gevoel dat het te mooi was om waar te zijn.”

Hoe heeft hij je ervan kunnen overtuigen dat het goed zat?

“Nic ging er heel liefdevol mee om. Hij maakte me op geen enkele manier belachelijk, hij bagatelliseerde mijn gevoelens niet. En ook mijn kinderen heeft hij volledig omarmd. O help, nu moet ik huilen. Zij zaten toen echt niet te wachten op weer een nieuwe man in het leven van hun moeder. Nic is gewoon de beste man, de liefste en de knapste. Begrijp je nu waarom ik mijn leven een negen geef?”

Wie is Elle van Rijn?

Elle van Rijn (1967) speelde in verschillende Nederlandse tv-series en schreef een aantal boeken. Haar nieuwste boek Vier wandelaars en een Siciliaan (The House of Books) schreef ze samen met Marion Pauw, Roos Schlikker en Femmetje de Wind. Ze is getrouwd met Nicola Villa, met wie ze een patchworkgezin vormt bestaande uit Elles kinderen (25, 22, 16 en 12) en de twee zonen van Nicola (19 en 17).
Vier wandelaars en een Siciliaan € 22,99 (The House of Books)

Styling: Ramona da Cruz Lopes. | Haar en make-up: Astrid Timmer. | M.m.v. Amiisi (roze bloes), Essential Antwerp (oorbellen), Nümph (jas), Uniqlo x Marni (geruit pak), & Other Stories (roze top), Old Habits Die Hard (hoed), Zara (roze pak, bril) Silvian Heach (broderie top) | Fotografie: Bart Brussee

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden