PREMIUMinterview

Francis van Broekhuizen (46): “Ik ben een drukke aandachtzoeker”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Liefhebbers van opera kenden haar al als sopraanzangeres. Toch leerde het grote publiek haar pas goed kennen toen Francis van Broekhuizen (46) deelnam aan Maestro en andere tv-programma’s. “Die hang naar aandacht heb ik van mijn moeder.”

Kim HopmansPetronellanitta

Operazangeres Francis van Broekhuizen is een markante en niet te missen verschijning. Op tv en radio, aan talkshowtafels, als quizkandidate, als typetje in De TV Kantine en elke avond op de bühne als moeder-overste in de musical The Sound of Music. Sommige mensen zie je te veel, zei tv-coryfee Henny Huisman onlangs, maar daar kan Francis alleen maar om lachen. “Ik maak eruit op dat hij zelf graag meer in beeld zou willen zijn. Wat ik overigens goed begrijp. Als je eenmaal aandacht en complimentjes krijgt, is het moeilijk daar weer afstand van te nemen. Ik ga er ook maar gewoon van uit dat morgen weer iemand anders de smaak van de maand is. Zo gaat dat. Gelukkig kan ik altijd terugvallen op mijn core business: zingen.”

Hoe heb jij die plotse bekendheidervaren?

“Het was overweldigend. Na Maestro, De Slimste Mens en De Verraders had ik opeens honderddertigduizend volgers, echt belachelijk veel voor een operazangeres. Op het terras word ik constant aangesproken, mensen bieden me koffie aan, ontzettend lief allemaal. Als pleaser vind ik het ingewikkeld om dan nee te zeggen. Ik blijf vriendelijk. Maar ik snap die mensen ook wel. Als ik Karin Bloemen in het wild zie, word ik ook gek! Bekend worden is als binnenkomen in een snoepwinkel, eerst ben je gevleid en eet je alles wat wordt aangeboden, maar dat is een valkuil: al snel word je misselijk. Ik weet dat ik mediageniek ben en makkelijk praat, mensen vinden me leuk omdat ik authentiek ben, zoals ze dat noemen. Maar voor je het weet, trekken diezelfde mensen je ervandaan. Je haar moet anders, nee, díe jurk staat je mooi... Je rolt erin met boter en suiker en later denk je: wilde ik dit wel? Bij fotoshoots trek ik nu alleen nog aan wat ik zelf zou kopen. De kunst is doseren en communiceren, dit ben ik en dit wil ik laten zien.”

Met het boek heb je dat zelf in de hand...

“Dat is voor een controlfreak als ik zeker fijn! Al vroeg ik me eerst af wie nou op een boek van mij zit te wachten. Pure onzekerheid. Maar het leek me te leuk, desnoods voor familie of mezelf als ik oud en dement ben. Dus absoluut geen literair product, maar míjn verhaal. Geschreven op míjn manier, met eigen illustraties, over de belangrijkste dingen in mijn leven: kunst, liefde en humor. Zelfs heftige zaken beschrijf ik zo gezellig mogelijk, zoals mijn coming-out en hoe ik als kind werd gepest. Over dat laatste ben ik nu wel uitgepraat. Natuurlijk, het heeft me gemaakt tot wie ik ben, maar de afgelopen twintig jaar ben ik niet meer gepest en dan moet je er niet eindeloos over blijven ouwenelen.”

null Beeld

Heb je dat gewoon op een dag besloten?

“Tijdens de laatste lockdown heb ik samen met een therapeut mijn leven op een rij gezet, waarbij mijn pestverleden uitvoerig aan bod kwam. Het ligt nu achter me, ik richt me liever op mijn huidige gedrag: waarom doe ik wat ik doe? Door alles wat er afgelopen jaren is gebeurd, had ik enorme behoefte aan een nieuwe handleiding. Heel Nederland zat in lockdown, dus zoals bijna iedereen kon ik mijn vak niet uitoefenen. Maar in diezelfde tijd werd ik door social media en tv-optredens wel opeens een bekende Nederlander. Terwijl heel Nederland door corona in de ellende zat, spon mijn carrière er garen bij. Dat was een rare gewaarwording. De therapie en het boek hielpen me dit helder te krijgen.”

Je stortte je op een nieuwe uitdaging, schrijven. Is dat echt iets voor jou?

“Absoluut. Als ik me ergens prettig voel, ga ik er vol in. Zo scheelde het weinig of ik had mijn leven doorgebracht in het klooster. Als kind ging ik negen jaar lang elke vrije minuut naar de zusters. Na school vloog ik naar het klooster om missen en vieringen te helpen voorbereiden. Hier wilde ik blijven, dacht ik, net als Maria in The Sound of Music. Ook in mijn geval was het een overste die zei: ‘Cis, kijk jij eerst nog maar even wat het leven verder te bieden heeft.’ Uiteindelijk blijk ik veel te extravert voor het kloosterleven, maar ik ben blij dat ik het zo intensief mocht meemaken.”

Hoe waren je ouders?

“Mijn vader was als makelaar altijd onder de mensen, wat hem veel mensenkennis opleverde, en mij dus ook. Mijn moeder is heel sociaal, maar had ook last van angsten. Ze ging niet veel de straat op, maar creëerde thuis haar eigen, flamboyante wereld waar iedereen welkom was voor tekenles en gezelligheid. Mijn moeder kan heerlijk vertellen, iedereen hangt dan aan haar lippen! Die hang naar aandacht heb ik van haar.”

null Beeld

Uit wat voor nest kom je verder?

“We traden vroeger op met een familiekoor, net als in The Sound of Music. Mijn familie is theatraal en dramatisch, vol gezelligheid én ruzie, maar vooral: knettergek. Dit zorgde ervoor dat ik me altijd vrij voelde om te doen wat ik wilde. Mijn ouders stuurden niet aan op de zekerheid van een vaste baan, maar zeiden consequent: volg je hart. Dus toen ik op latere leeftijd alsnog naar het conservatorium wilde, vonden ze dat helemaal goed!”

Waarom maakte je die keuze niet eerder?

“Op mijn vijftiende wist ik het al: zingen is alles. Op het gebied van liefde en seks had ik nog niets ervaren, maar door de muziek beleefde ik het toch een beetje. Maar ja, zingen was een hobby, geen beroep, dacht ik. Tien jaar ervoor was mijn broer Tim tijdelijk uit huis geplaatst. Iedereen had verdriet, ons gezin was uit balans. Gelukkig werden we waanzinnig goed begeleid door een maatschappelijk werkster. Zo goed dat Tim na een jaar terugkwam in een huishouden vol rust, reinheid en regelmaat. Kortom, een succesverhaal. Dát wilde ik ook, mensen uit de narigheid helpen. Dus ik koos voor de studie Maatschappelijk Werk.”

Over Francis van Broekhuizen

Francis van Broekhuizen is een dramatische sopraan, wat betekent dat ze een acrobatische stem heeft met krachtige en dramatische kwaliteiten. Ze staat nu op de planken als moeder-overste in de musical The Sound of Music. Onlangs verscheen haar boek Bij twijfel hard zingen. Francis is getrouwd met Jacqueline en woont in Nootdorp.

Totdat...

“...ik steeds vaker en langer fantaseerde over een zangcarrière. Toen een gerenommeerde zangpedagoge op mijn tweeëntwintigste tegen me zei: ‘Jij kunt dit!’, wist ik dat ze gelijk had. In de week waarin ik mijn studie afrondde, deed ik audities bij verschillende conservatoria. Dat zijn nog steeds de twee beste weken van mijn leven. Ik kreeg zo veel bevestiging, ik groeide met de dag. Uiteindelijk koos ik voor het conservatorium van Amsterdam en ging het balletje rollen.”

Hoe ging het met je onzekerheid?

“Professioneel had ik steeds minder bevestiging van buitenaf nodig, al blijven podiumkunstenaars altijd onzeker. Op persoonlijk vlak was dat wel anders. Ik vond mezelf lelijk. Omdat ik nooit verkering of aanbidders had, werd ik daarin alleen maar bevestigd. Je zíet het niet, zei mijn moeder vaak. Ze kon me niet duidelijk maken dat ik goed ben zoals ik ben. Dat proces moest ik blijkbaar zelf, in mijn eigen trage tempo doorlopen. Verkering, seksualiteit, dat vond ik eng en ingewikkeld. Bovendien: als ik muziek had, was ik happy. Eerst even mijn zangcarrière op de rails krijgen, de rest kwam daarna wel. Misschien.”

null Beeld

Je fascinatie voor sterke vrouwen was er al wel.

“Mede door die onzekerheid voelde ik me altijd al aangetrokken tot sterke, mooie vrouwen zoals Maria Callas of Audrey Hepburn. Met mannen had ik weinig. De aantrekkingskracht tot vrouwen kon ik destijds nog niet plaatsen. Ik was midden twintig toen een vriendin hardop haar vermoeden uitsprak dat ik verliefd op haar was. Totaal in paniek ging ik naar mijn moeder. Was het waar? Kon iedereen het aan mijn neus zien en moest ik hier iets mee? Mijn moeder zei rustig dat het niet aan mijn vriendin was om dit te bepalen, dat ik dit zelf mocht uitzoeken. ‘Ga lekker slapen, morgen gaan we shoppen voor een nieuwe tas.’ De perfecte afleidingsmanoeuvre, want ik kalmeerde en viel in slaap. Een dag later kocht ze inderdaad een geweldige tas voor me. Mijn lesbische tas, noem ik die nu. Haha!”

Je bleef nog tot je 29e in de kast,waarom?

“Waarschijnlijk wilde ik door mijn pestverleden niet weer het risico lopen op afwijzing. Hoewel homoseksualiteit in onze familie totaal geen issue was. Ik was zélf degene die het afkeurde en vanwege mijn jeugd in het klooster een duidelijk beeld had van hoe ik moest zijn: zo was Julie Andrews het toonbeeld van puurheid. Marilyn Monroe vond ik ook geweldig, maar veel te confronterend. Zij straalde seks uit en dat was zondig. Zo denk ik allang niet meer, hoor. Integendeel. Ik weet nu hoe bevrijdend het is om erkend te worden zoals je bent. Daar strijd ik voor, ook als ambassadrice van Pride Amsterdam.”

null Beeld

Inmiddels ben je al zestien jaar gelukkig met Jacqueline, hoe ging dat?

“Toen ik mijn carrière eenmaal op de rit had, probeerde ik langzaam te wennen aan het gegeven dat ik me aangetrokken voelde tot vrouwen. Vooral door het hardop uit te spreken naar dierbaren. Niemand keek ervan op, trouwens. Haha! Toen ik via internet Jacqueline ontmoette, ging het hard. Na zestien jaar zijn we nog steeds heel gelukkig en we leren elkaar nog elke dag beter kennen. Het klopt, liefde is een werkwoord. Je moet met elkaar bezig wíllen blijven. We vullen elkaar aan.”

In welk opzicht?

“Ik kook, doe de boodschappen, zij runt het huishouden. Ik ben slonzig, zij is juist proper. Ik ben de drukke aandachtzoeker, zij de bedachtzame, rustige vrouw. Jacq bejubelt me niet de hele dag, maar stelt me de juiste kritische vragen. Zij is een grote kracht achter mijn succes, al zie je haar niet, omdat ze dat niet wil. Ook daarin zijn we compleet verschillend. Ze zeggen weleens dat lesbiennes de urge to merge hebben, dus ongemerkt op elkaar gaan lijken, maar daar waken wij voor. We hebben onze eigen studeerkamer, onze eigen taken en hobby’s. Dat werkt bij ons perfect.”

Net als bij je zangcarrière had de liefde een lange aanloop, maar als je die drempel eenmaal over bent...

“Dan ben ik ook om, ja! Vaak blijf je, uit angst voor het onbekende, steken op de drempel. Maar stap er eens overheen en kijk waar het je brengt. Dát bedoel ik met bij twijfel hard zingen. Heb het lef om die stap te zetten, je zult zien dat het meevalt. Als ik ook maar één iemand over een drempel kan helpen, is deze maatschappelijk werkster al heel tevreden!”

Winnen

Libelle mag 5 exemplaren weggeven van Francis’ boek Bij twijfel hard zingen. Klik hier om kans te maken.
Bij twijfel hard zingen € 21,99 (Luitingh-Sijthoff)

Styling: Ora Bollegraaf | Haar en make-up: Astrid Timmer | M.m.v.: Caballero Fabriek, Nobody’s Child Plus (jumpsuit), Zara (oorbellen), Converse via Omoda (sneakers), MS Mode (lichtblauw kostuum en roze broek), Mango (groene bloes), Converse (sneakers), Shoeby Eksept (bloes met print).

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden