Interview

Jamai Loman: “Ik wil heel graag vader worden”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Iedereen kent hem als ‘dat ventje met dat brilletje’ dat ‘Idols’ won. Inmiddels is Jamai Loman een man met een huis, een relatie, interessant werk en… een kinderwens. “Ik ben nu 35, dus mijn leeftijd begint een rol te spelen.”

Caspar PistersPetronellanitta

Het moment waarop de zestienjarige Jamai Loman in 2003 talentenjacht Idols won, staat in ons geheugen gegrift. Een maand lang belegeren fans het rijtjeshuis in Schoonhoven waar hij met zijn ouders en twee oudere zussen woont. Noodgedwongen moet hij op zoek naar een ander onderkomen. De hype is compleet als de Dam volloopt met gillende tieners. Jamai en medefinalist Jim Bakkum laten zich even zien op een balkon van Hotel Krasnapolsky. De zanger gaat de geschiedenis in als ‘dat ventje met dat brilletje’. Monter, maar ook een beetje overrompeld door alle aandacht. Inmiddels is Jamai 35, woont hij samen in Amsterdam en is hij presentator (The Voice Kids, Secret Duets) én zanger (Holland Zingt Hazes, Les Misérables). Hij lacht: “Mensen zijn altijd weer verrast als ze me zien en blijkt dat ik een volwassen man ben, ja. Alsof ik nog steeds zestien zou zijn.” We bevinden ons in een houten lodge met grote ramen die uitzicht bieden over de omringende weilanden, net buiten Amsterdam. Ruimte en stilte. De fotoshoot bij dit interview vond hier plaats, de crew is net vertrokken. Het is een grijze, miezerige dag, maar het is er mooi.

null Beeld

Frans Bauer nam je laatst mee terug naar datzelfde balkon van het Krasnapolsky en er was geen kip. Daar kon je hartelijk om lachen.

“Ik ben nooit teleurgesteld geweest toen de hype minder werd. Misschien omdat ik die hype niet zo leuk vond. Ik kon me niet vrij bewegen, een normaal gesprek voeren met iemand was er opeens niet meer bij. Mensen stonden huilend of gillend voor me. Dat heb ik altijd heel ongemakkelijk gevonden. Op aanraden van mijn ouders ben ik op mijn achttiende met een therapeut gaan praten. Die vatte het mooi samen als een positief trauma. Veel veranderingen in een korte tijd. Tussen mijn eerste auditie en de finale zaten drie maanden. Het gekke was dat ik niet veranderde, maar de wereld om mij heen.”

Je ouders regelden dat je de eerste paar jaar werd begeleid door je negen jaar oudere zus.

“Zij ging overal mee naartoe. Daar ben ik mijn familie heel dankbaar voor. ‘Wat er ook gebeurt, er moet altijd iemand van ons bij zijn’, zeiden ze. ‘Iemand die aan één blik kan zien: dit vindt-ie niet leuk, we halen hem weg.’ Dat er volwassen mensen zijn die van jouw optredens leven, is natuurlijk raar op die leeftijd. Mijn nichtje is nu zestien. Als ik naar haar kijk, kan ik me dat nauwelijks voorstellen.”

null Beeld

Je was winnaar van het eerste seizoen Idols. Daarna kwam het tweede seizoen, het derde en... Heb je je weleens inwisselbaar gevoeld?

“Zo heb ik het nooit ervaren. Ik was onder de indruk van Boris, de winnaar van het tweede seizoen. Ik zag zijn kracht, maar het intimideerde me niet. Wat hij kan, kan ik niet. Ik kwam iets brengen wat een ander niet kon geven. Ik denk dat iedereen zo over zichzelf moet denken, dat je iets hebt dat jóu uniek maakt.”

Bijzonder, om dat besef te hebben op zo’n jonge leeftijd…

“Misschien wel. Ik merkte al snel dat ik het werk leuk vond, maar dat het niet voldeed. Feesttent in, feesttent uit, een halfuurtje optreden en weer weg. Ik heb plezier gehad, maar ik miste verdieping. Theater was mijn liefde. Ik zat als kind op toneelles, hield van musicals. Idols zette de deur naar de theaterwereld voor mij op een kier. Het werd mijn school. Ik leerde dat optreden een vak is, hard werken. Het vergt discipline en er zijn consequenties als je te laat komt of je de teksten niet goed kent.”

Ik begreep dat de middelbare school je niet zo goed af ging?

“Ik zat er niet op mijn plek. Ik worstelde met mijn seksualiteit en kwam ook niet echt mee in het systeem. Nu is er meer aandacht voor leren op maat en hoe dat beter werkt voor sommige kinderen. Als ambassadeur voer ik niet het woord. De jongeren vertellen zélf hun verhaal en ik begeleid hen daarbij. Ik herken regelmatig stukjes van mezelf in hen. Het raakt me dat vooral lhbti-jongeren oververtegenwoordigd zijn in deze groep. Er zijn genoeg mensen die aanvoelen dat ze worstelen met hun gender of seksuele voorkeur, en daar misbruik van maken óf hun afkeuring laten blijken. Dat probleem wordt onderschat.”

null Beeld

Wat was je zelf voor kind?

“Ik was best wel een loner. Ik was sociaal, hield van gezelligheid om me heen, maar ik bewoog me in mijn eentje door school en het leven. Nog steeds ben ik graag op mezelf, mijn vriend heeft dat ook. Ik ben al bijna dertien jaar met hem – met wat onderbrekingen.” Lacht. “We kunnen goed samen in huis alleen zijn. Dan zien we elkaar de hele dag niet en zijn we druk met onze eigen dingen. Fijn is dat.”

Is dat waardoor het werkt tussen jullie?

“Ja. We zijn op sommige vlakken heel verschillend, we kunnen het enorm met elkaar oneens zijn. Soms levert dat pittige discussies op, waarbij we allebei tot het uiterste gaan. Maar dat vinden we leuk. We kunnen een meningsverschil ook weer parkeren als het klaar is. Ik denk dat het goed is om elkaar te willen overtuigen van je idealen en zienswijze.”

Week van het vergeten kind

In 2020 zaten in Nederland ruim 1.800 kinderen die niets strafbaars hadden gedaan voor korte of langere tijd in de gesloten jeugdzorg. Het Vergeten Kind wil beleidsmakers overtuigen het opsluiten van kinderen met forse trauma’s en complexe problematiek te stoppen. Tijdens de Week van Het Vergeten Kind, van 28 januari t/m 4 februari, komt de stichting in actie om de petitie zo veel mogelijk te laten tekenen. hetvergetenkind.nl

Hij is acteur, dus hij weet ook hoe het is om in de showbizz te werken…

“Dat helpt. Al zou ik wat hij doet niet als showbizz willen omschrijven. Hij is van het kleinschaligere, meer experimentele werk. Hij houdt van dieper drama, zoals films, toneelstukken en muziek met inhoud. Ik ben meer van het escapisme, ik hou van luchtigheid en zoek daar de schoonheid en vakkundigheid in. Ik de lach, hij de traan.”

Kun je wel genieten van elkaars werk?

“Jawel, maar we slaan wel meteen aan het analyseren: dit ging niet goed, ik zag zus of zo. Ik kan goed met hem sparren, waardoor ik oprecht weet dat het goed was of dat het beter had gekund. Fijn, want daarmee help je elkaar vooruit. We gunnen elkaar de vrijheid die we nodig hebben. Als hij morgen zegt: ‘Ik ga een jaar naar Hollywood om het daar te proberen’, zou ik dat stimuleren. We zijn allebei verliefd op ons werk, ik hoef me nooit te verontschuldigen als ik weer een keer doorga als een idioot. Gelukkig hebben we ook avonden waarop de schakelaar volledig omgaat.”

null Beeld

Je vriend is vier jaar jonger, hij was achttien toen jullie elkaar leerden kennen.

“Ik was tweeëntwintig inderdaad. Michael was voor zijn leeftijd al vrij volwassen en we hadden meteen een goede klik. We komen allebei uit een gezin waarin de ouders nog bij elkaar zijn en daar ook voor hebben gevochten. Niet bij ruzie je koffers pakken en weg.” Hij grinnikt: “Nou ja, tot koffers pakken kwam het weleens, maar we weten allebei van huis uit dat het niet altijd alleen maar leuk is. Dat je ook kunt vechten voor elkaar en voor wat je hebt.”

Jullie onderzoeken de mogelijkheden om zelf ouders te worden?

“Dat zijn gesprekken die we voeren. Ik ben vijfendertig, mijn leeftijd begint een rol te spelen. En ik weet dat hij het ook graag wil. Er zijn best veel opties. Een vraag die we onszelf nu stellen, en dat klinkt misschien heftig: willen we een kind op deze wereld zetten? Daar worstelen we enorm mee. De wereld is zo hard. Misschien was het altijd al zo en gaan nu pas mijn ogen open. Het klimaat, polarisatie, stemmingmakerij, mensen die tegen elkaar worden uitgespeeld. Hoe zal het zijn over vijftig jaar, in wat voor wereld leeft ons kind dan? Maar goed, laat ik mezelf niet afschilderen als heilige. Ik word ook kwaad om dingen die ik zie in het nieuws. Blijkbaar is er weinig voor nodig om een monster in onszelf te doen ontwaken. Het is belangrijk om daarmee te leren omgaan en om een beetje lief en zorgzaam te zijn voor elkaar.”

null Beeld

In 2018 werd je ernstig ziek door een falende nier. Je zwager doneerde een van zijn nieren en je herstelde…

“Ik blijf voor altijd nierpatiënt. Elke drie maanden moet ik naar het ziekenhuis, ik slik dagelijks pittige afweermedicatie, die ervoor moet zorgen dat ik die nier niet afstoot.” Lacht: “Als je mijn medisch dossier opent, schrik je je rot. Galblaas weg, nier erin. Maar ik blijf er vrij positief onder. Ik voel me honderd procent gezond.”

Wat betekende het voor je dat je zwager zijn nier aan je afstond?

“Andy is vanaf mijn negentiende al samen met mijn zus. Hij is als een broer voor mij. Hij is een nuchtere jongen. ‘Oké, dat doen we’, zei hij. Niet zonder emotie, maar voor hem was het vanzelfsprekend dat hij me zou helpen. Natúúrlijk is dat niet vanzelfsprekend, maar tegelijkertijd voelde het voor mij wel zo, omdat ik precies hetzelfde voor hem had gedaan. En voor mijn zus, mijn vader, mijn moeder. Het heeft onze band versterkt. Ik ben hem heel dankbaar. Hij heeft mij m’n leven gegeven.”

Wat wil je nog graag bereiken?

“Dat is een vraag die ik mezelf elke dag stel en ik heb er geen antwoord op. Ik ben tevreden. Ik heb een fijne relatie, woon mooi, heb leuk werk, doe dingen die ik leuk vind. Werken is voor mij belangrijk. En dan gaat het niet om doelen halen, maar het beleven ervan. Misschien is dat omdat ik ziek ben geweest: ik besef steeds beter dat ik mijn geluk moet halen uit het moment zelf.”

Meer Jamai

Jamai Loman (1986) won in 2003 het eerste seizoen van Idols. Een jaar later maakte hij zijn musicaldebuut in de voorstelling Doornroosje. Daarna volgden rollen in de musicals Hello Dolly, Jesus Christ Superstar, The Wiz, Les Misérables en Miss Saigon. In december won hij The Masked Singer. Sinds 2016 is hij ambassadeur van stichting Het Vergeten Kind. Jamai heeft een relatie met acteur Michael Muller.

Wanneer heb je voor het laatst…

In het Libelle TV-programma Wanneer heb je voor het laatst… geeft Jamai antwoord op prangende vragen.

Styling: Wytze Coenraad. Haar en make-up: Angelique Woudenberg. M.m.v.: Freelodge Village (locatie), Zara (groene bloes), The Kooples Antwerpen (jeans) | Interview: Caspar Pisters | Fotografie: Petronellanitta

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden