PREMIUMinterview

Kasper van Kooten: “Ik neem makkelijker afscheid van relaties dan van mijn jongensdroom”

null Beeld Petronelllanitta
Beeld Petronelllanitta

Acteur, muzikant, schrijver, cabaretier? Kasper van Kooten (50) is het allemaal. Maar hij is vooral vader van zijn zesjarige dochter. “Stiekem hoop ik dat ze niet te veel op haar eigengereide vader lijkt.”

Kim HopmansPetronelllanitta

Kasper van Kooten weet niet beter dan dat mensen proberen hem in een hokje te stoppen. Wat ís hij nou eigenlijk? Hij kan die vraag dromen, lacht hij. Mooi dus dat we ’m niet stellen. Net zomin als die andere vaste vraag: hoe het is om de zoon van Kees van Kooten te zijn? Slaan we ook over.
“Hard werken”, zegt hij. “Dát was er volgens mijn ouders voor nodig om een eigen stem en identiteit te krijgen. Die les nam ik ter harte. Alles waar ik voor sta en wat ik doe, is tot stand gekomen door eigen initiatief en gekmakend enthousiasme. Door heel veel vallen en opstaan. Daarom mag het ik állemaal zijn, acteur, muzikant, schrijver en cabaretier. Daar geniet ik van. Met de theaters dicht was het zelfs een zegen, want ik had nog acteerklussen en schreef het scenario voor het tv-programma Scrooge Live. Mijn kracht is dat ik altijd mogelijkheden zie. Maar dat wat ik het liefste doe, mensen een mooie avond bezorgen in het theater, kan nu niet (dit interview vond plaats tijdens de lockdown, red.). Dat stemt zelfs deze geboren positivo droevig.”

Een klein voordeel is dat je ruimte had om een boek te schrijven.

“Voor het schrijfproces was het inderdaad waardevol om even terug te gaan naar nul. Het verzoek van de uitgeverij om een boek te schrijven kwam zes jaar geleden. Ik wist meteen dat het over ritme moest gaan, maar dacht in eerste instantie aan een roman. Ik schreef tussen de drukte van werk en leven door, het was ook de periode waarin mijn dochter werd geboren. Vlak voordat wereldwijd de coronapleuris uitbrak, liep ik vast en wist ik dat het geen roman moest worden. Ik wilde mijn eigen verhaal vertellen, mijn allesoverheersende liefde voor muziek en ritme in het bijzonder. En de invloed ervan op mijn leven. Vanaf dat moment kwamen de woorden vanzelf.”

null Beeld

Waarom moest dit boek er komen?

“Omdat het een mooi verhaal is en het troost biedt, door de muziek. Het is een interessante, herkenbare reis door de afgelopen decennia. In meer of mindere mate is muziek voor iedereen een rode draad in het leven, gekoppeld aan bijzondere herinneringen. Heb je net mot gehad met je geliefde, bij het openingsnummer tijdens het concert van jullie favoriete artiest is alles vergeten en vergeven en kus je elkaar. Ritme verbindt. Mijn boek is ook een ode aan vriendschap. De jongens met wie ik als kind een band vormde, zijn nog steeds mijn beste vrienden. We spreken dezelfde taal. Daarnaast geldt voor mij: zonder muziek geen zuurstof.”

Hoe is dat zo gekomen?

“Op mijn vijfde verjaardag kreeg ik van mijn opa en oma een plastic drumstel dat ik vrijwel direct aan gort sloeg. Of dat aan mijn enthousiasme lag of aan de kwaliteit van het spul, weet ik niet meer. Wel herinner ik me nog precies het moment dat ik die stokjes in handen kreeg. Wat ik als driftig klein kereltje nooit met woorden kon uitleggen, lukte me wel met drummen. Eindelijk kon ik overbrengen wat ik voelde. Dat was een sensatie! Ik word weer emotioneel als ik eraan denk. Bovendien had ik met muzikaliteit iets te pakken wat er verder in het gezin niet was. Hierin kan ik excelleren, dit is míjn gebiedje.”

Wat was de volgende stap?

“Op mijn twaalfde zat Jan Pijnenburg, de waanzinnige drummer van Doe Maar, bij ons op de bank. Ik was op van de zenuwen, kon niets uitbrengen, weer moest ik mijn handen laten spreken. Met de Doe Maar-button prikkend in mijn borst probeerde ik indruk te maken door op mijn bongo’s mee te spelen met tv-commercials. Jan luisterde aandachtig en fluisterde mijn moeder toe dat ik aanleg had. Een jaar later kreeg ik een basis-drumstel. Ik vormde een band en daar begon het waarmaken van mijn jongensdroom: muziek maken met vrienden, met een gare bus het land in en optreden. Eerst op kleine, later zelfs op grote podia.”

null Beeld

Dat lukte.

“Ja, als drummer van Acda & De Munnik ging de droom in vervulling. Maar toen ik het had, wilde ik het niet meer. Dat besef kwam in Ahoy’, de plek waar ik in de jaren tachtig als jongetje vooraan stond bij Prince, een glimlach uitwisselde met Bruce Springsteen. Nu zat ik er zelf als drummer aan die andere, bewonderde kant. Ik verheugde me op het moment waarop ík nu contact zou maken met de eerste rij, een jochie als ikzelf ooit was. Ik keek en zocht, maar zag niks of niemand, alleen een deinende deken van mensen. Beangstigend. Ik realiseerde me dat al die keren dat ikzelf vooraan had gestaan en een glimlach had gekregen, ze me niet écht hadden gezien, het was allemaal schijn geweest! Ik werd overvallen door het gevoel dat ik daar niet wilde zijn. Ik had aan die andere kant van de magie willen blijven, de bewonderende kant. Ik stopte met Acda & De Munnik om terug gaan naar de basis. Dat was zelf liedjes schrijven, zanger worden. Nog steeds in dat busje, maar dan in kleine zalen waar ik oogcontact kan maken, dat past me. Mensen verklaarden me voor gek, maar ik wilde het zelf uitzoeken, het was tijd.”

Jaren later schrijf je hoe je er tijdens therapie achter kwam dat muziek ook de oorzaak kan zijn van tegenslag in je leven. Hoe kwam je daar terecht?

“Ik houd ervan om af en toe wat dieper in mezelf af te dalen en er waren genoeg redenen om met een therapeut te praten. Ik was vader, maar niet meer samen met de moeder van ons kind. Ik was een verse co-ouder, de theaters zaten dicht, de wereld stond stil en ik moest mijn huis verkopen omdat ik niet wist of ik het kon blijven betalen. Had ik al dat geld dat ik altijd blind in de muziek had gepompt, niet beter kunnen sparen of in stenen kunnen steken, vroeg ik me af. Het zal toch niet zo zijn dat wat ik het allerliefste doe, ook aanleiding is voor alles wat niet goed is gegaan in mijn leven? Ik heb geen spijt, want ik deed wat ik deed omdat het me gelukkig maakte, maar toch... Wat is er zo sterk aan die beat, dat ritme dat ik op mijn vijftigste nog steeds met mijn vrienden in een busje het land door wil en een klef broodje bal bij de benzinepomp wil eten?”

null Beeld

Had de relatie met je ex ook te lijden onder je liefde voor muziek?

“Nee, zeker niet. Het is een interne strijd die ik voer. Natuurlijk was onze scheiding een belangrijk onderwerp bij de therapeut. Waardoor besluiten twee mensen dat het niet meer gaat? Hoe gebeurt dat? Ik geef niet snel op, zal pas na veertien keer proberen concluderen dat iets echt niet kan. Toch moest ik bekennen dat ik in mijn leven makkelijker afscheid neem van relaties dan van het bandje en de jongensdroom. Best beangstigend als je jezelf dat hardop hoort denken.”

Hoe is je band met je dochter?

De relatie met mijn dochter is de sterkste die ik ooit heb gekend. Ze was pas vier toen haar moeder en ik uit elkaar gingen, en ja, je voelt je een verliezer als je kind dat moet meemaken. Het blijft moeilijk om het niet als falen voor je kind te zien. We hebben alles meteen goed geregeld, co-ouderschap, alles fifty-fifty, vaste dagen, geen gedoe. Die stabiliteit pakt goed uit. We wonen midden in het groen en zijn graag buiten. Mijn dochter en ik trekken er vaak samen op uit, naar zee, zwemmen, varen, de bossen in, fietsen, rolschaatsen. Echt als maatjes. Maar zodra ze met haar vriendinnen is, krijgt papa de opdracht om iets voor zichzelf te gaan doen. Heel gezond lijkt me! Zo deed ik het ook.”

In december werd je vijftig, was dat moeilijk?

“Totaal niet. Ik ben vooral dankbaar dat ik die leeftijd in goede gezondheid heb gehaald, al waarschuw ik mijn jongere vrienden wel dat het vanaf je veertigste heel hard gaat. Ik ben altijd bezig met het bewaren en plastificeren van geluksmomenten. Ook door middel van muziek, met één nummer ben je voor drie magische minuten verzekerd van geluk. Als je de ellende in de wereld bekijkt, hebben we het zó goed hier. Daarom word ik ook zo moe van het geklaag in Nederland, die ongenuanceerde polarisatie. Ik koester elke dag wat ik heb en zie gelukkig dat onze dochter dat ook kan. Zij kan heel goed genieten.”

null Beeld

Dus ze lijkt op je?

“Ja, al hoop ik stiekem dat ze niet al te véél van het karakter van haar eigengereide vader heeft. Ik wil alles alleen uitzoeken, op het stronteigenwijze af. Daar gaat het boek ook over, dat ik zélf wil weten waarom ik hier ben en doe wat ik doe. Gekmakend voor een ouder natuurlijk, want je wil je kind behoeden voor vervelende dingen. Toen ik werd toegelaten op het gymnasium, hadden mijn ouders een bepaald verwachtingspatroon. Dat kon of wilde ik niet waarmaken, omdat ik vooral drummer van een grote band wilde worden. Ik dwong die zelfstandigheid af, maar kreeg ook veel ruimte. Terwijl mijn vriendjes vakkenvuller waren bij de supermarkt, verdiende ik al geld door hier en daar op te treden met mijn bandje.”

Wat was daarin de rol van je ouders?

“In de jaren tachtig werkte mijn vader dag en nacht voor tv, maar af en toe ging hij het land in om voor te lezen uit zijn boeken. Op een zeker moment vroeg hij of ik hem met mijn bandje muzikaal wilde begeleiden. Het plezier waarmee hij in dat gammele busje reed met de band achterin... ik zag dat hij niets liever deed! Het samen leuk hebben met vrienden en muziek, dat gevoel is voor mij nog steeds ongeëvenaard. Ik moest mijn vader vaak delen, met zijn werk, maar ook met het publiek dat altijd en overal een beroep op hem deed. Dat was mijn eeuwige gevecht. Maar samen met hém en mijn beste vriendjes op weg naar een optreden, ons begrip op het podium als ik hem als veertienjarige toeknikte dat hij zijn trombone mocht inzetten en de trots die ik dan in zijn ogen zag, dát waren de waardevolle momenten. Een paar jaar geleden was ik er per ongeluk getuige van hoe de grote Stevie Wonder op een klapstoeltje in de coulissen van Ahoy’ genoot van zijn muzikale collega’s zonder dat het grote publiek dat zag. Toen wist ik het zeker: hier gaat het om, bewonderen!”

Dit is Kasper

Kasper van Kooten (50) is acteur, cabaretier, muzikant en schrijver.
Hij speelde met Acda & De Munnik, Candy Dulfer en Bertolf, had een rol in o.a. All Stars, Ventoux en Oogappels en schreef meerdere romans.
Hij staat het liefst op de planken met een avondvullend programma. Over zijn allesoverheersende liefde voor muziek schreef hij het boek Van Kooten en de beat, dat 22 februari uitkwam.

Productie: Charissa Macnack. | Styling: Ora Bollegraaf. | Haar en make-up: Astrid Timmer. | M.m.v. café-restaurant De Plantage, BOSS (zwarte blazer), Canali (jasje), Denham (jeans), Scotch & Soda (grijze trui), Suit Supply (grijs kostuum en overhemd), Zara (zwarte trui en overhemd)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden