interview

Linda Hakeboom: “Ik heb een mooi en rijk leven gehad”

null Beeld  Elmar Krop
Beeld Elmar Krop

Bíjna was documentairemaker Linda Hakeboom (35) niet eens naar de dokter gegaan vanwege een knobbeltje in haar borst. Om anderen te behoeden voor dezelfde fout, begon ze erover te vloggen. “Mijn filmpjes blijken anderen echt te helpen.”

Over Linda

Linda Hakeboom (35) is documentairemaakster, bekend van onder meer Whatever Forever (over Douwe Bob, 2013) en Who the Fuck is Jett Rebel (2014). Dit voorjaar kwam Layers of Me uit, over haar goede vriendin Nikkie de Jager. In augustus 2020 werd bij Linda borstkanker geconstateerd. Samen met haar vriend Rolf maakt ze hierover de vlogserie Linda’s Kankerverhaal.

Eén bij anderhalve centimeter. Groter was het niet, het knobbeltje in haar borst dat haar nu al een jaar in zijn greep houdt. “In het begin vergeleek ik het altijd met een kauwgumpje”, vertelt Linda Hakeboom. “Moest ik daarvoor al die zware behandelingen ondergaan? Het voelde echt bizar. Waarom kunnen ze het er niet gewoon uit snijden, zodat ik verder kan met mijn leven? Zo werkt het natuurlijk niet. Het kan overal zitten en het moet overal weg. Dat is het gemene van deze ziekte, die moet echt met wortel en tak uit je lijf.”

Knobbeltje


Een jaar geleden was Linda Hakeboom druk met het maken van documentaires. Met kanker hield ze zich niet bezig. Waarom zou ze ook? Ze was jong, ze kende niemand die de ziekte had. Toen ontdekte ze op een dag bij het douchen een knobbeltje in een van haar borsten. Vreemd, vond ze. Gaat wel weer over. Op aandringen van haar vriend Rolf belde ze na een paar weken toch de huisarts. “Ik dacht dat ze zouden zeggen: niks aan de hand, kijk het een paar maanden aan. Maar de assistente wilde dat ik meteen langskwam. Meteen langskomen? Dat was serieus. Het was niet alleen naïviteit van mij, het had ook met bescheidenheid te maken, niet willen zeuren bij een dokter. Ik zal vast niet de enige zijn die zo redeneert en ik zal dus ook niet de enige zijn die in zo’n geval niet naar de dokter gaat. Ik besefte ineens dat het dan heel verkeerd kan aflopen. Ik heb een platform, dacht ik, dus laat ik dit inzicht delen. Op Instagram postte ik een filmpje waarin ik zei: ‘Ga alsjeblieft naar de huisarts als je iets voelt, want het is belangrijk. Waarschijnlijk is het loos alarm, maar soms is er echt iets mis’.”

Kankerverhaal

Dat ene berichtje werd een reeks vlogs. Ze waren op Instagram te zien en op linda.nl met als titel Linda’s Kankerverhaal. De veelbekeken serie is nu een van de verrassende kanshebbers voor de Televizier-Ster Online. Want helaas, bij Linda Hakeboom bleek het geen loos alarm. Sterker nog: het knobbeltje dat ze zelf had gevonden was onschuldig. Het kwaadaardige exemplaar was veel kleiner, een bij anderhalve centimeter dus, en zat in haar andere borst. Dat werd min of meer bij toeval ontdekt.

null Beeld

Opvallend: het ene moment vond je het al haast te privé om op Instagram een foto te posten van jou met je vriend, het volgende maakten jullie samen vlogs over jouw borstkankertraject.

“Ik heb inderdaad een switch gemaakt. We hebben het er van tevoren samen goed over gehad, gaan we dit doen? We voelden allebei: dit is een rotsituatie, maar misschien kunnen we er ook iets positiefs mee doen. Mijn motivatie was: als ik één iemand met een klacht naar de huisarts krijg, maakt dat het me waard om een stukje van ons privéleven op te geven. Ik heb er geen seconde spijt van gehad. Het is ook voor mezelf heel goed gebleken. Door open te zijn over wat er speelt, krijg ik veel steun. Aan de andere kant blijken de vlogs ook anderen te helpen, ik krijg veel berichten van lotgenoten. Ook hoor ik geregeld van vrouwen die dankzij mijn verhaal naar de huisarts zijn gegaan om iets te laten onderzoeken dat ook foute boel bleek te zijn. Dank je wel, schrijven zij, anders was dat niet ontdekt. De eerste keer dat het gebeurde dacht ik: nu is het delen van wat mij overkomt al de moeite waard geweest. Het raakte me zo! Op een gegeven moment kreeg ik haast dagelijks zo’n verhaal te horen.”

Waren er onderwerpen waarvan jullie hadden afgesproken: die gaan we niet in beeld brengen?

“Nee. Ik heb alles gefilmd, hoe kwetsbaar het ook was, en dat voelde ook allemaal goed. Ik had steeds in mijn achterhoofd dat er vast mensen waren die er iets aan zouden kunnen hebben. Ik wilde zo eerlijk mogelijk laten zien hoe het is. De moeilijke momenten én als ik gelukkig of ergens blij over ben. Omdat ik wist waarvoor ik het deed, was het helemaal niet moeilijk.”

Gesprekken met artsen en behandelaars zitten er niet in. Heb je die ook gefilmd?

“Dat heb ik bewust niet gedaan omdat dat dingen zijn die mijn proces in de weg zouden kunnen zitten. Als ik met een arts spreek en dat film, zijn we ons allebei bewust van de camera en wordt een gesprek dat over mij, mijn gezondheid en de rest van mijn leven zou moeten gaan ineens vooral een vlog-situatie. Dat wilde ik niet. Door die gesprekken niet te filmen kon ik helemaal bij het gesprek met de arts zijn. Wel filmden we altijd meteen mijn reactie op dat gesprek. Dat is ook het onderwerp van de vlogs: wat deze situatie met mij doet.’

Je noemt jezelf professioneel vragensteller. Nu moest je jezelf vragen gaan stellen.

“Ja, en ook als Rolf me vragen ging stellen in beeld moest ik antwoord geven. Ik moest met de billen bloot, zoals ik dat ook van degenen vraag over wie ik documentaires maak. Waarschijnlijk omdat we zo bewust hadden besloten om alles te laten zien, voelde het heel natuurlijk. Ook omdat Rolf en ik al eerder samen documentaires hadden gemaakt. Wij kunnen goed samenwerken. Het heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht, mijn ziekte en dit project. We zijn al vijftien jaar samen, dit meemaken heeft voor een enorme verdieping gezorgd. Rolf stond onvermoeibaar aan mijn zijde. Hij troostte me als ik verdrietig was, maakte harde grappen om me op te vrolijken, dat is zo veel waard. Hij wist de dingen waarover ik me in het begin druk maakte ook steeds te relativeren. ‘Straks ben ik kaal’, jammerde ik. ‘Vind je me dan nog leuk?’”

null Beeld

Daar was je bang voor omdat hij ooit had gezegd dat je wat hem betrof nooit je haar mocht afknippen.

“Nu boeide het hem niks. Ik kon het me bijna niet voorstellen, hij houdt niet van het bekende pittige, korte kapsel. Nu het bij mij zo is gelopen, maakt het hem niks uit.”

Natuurlijk niet. Bovendien: jij hebt helemaal geen pittig kort kapsel. Dit is meer Jean Seberg in À bout de souffle. Het staat je goed.

“Ik had het zelf nooit afgeknipt, maar ik vind het ook leuk staan. Nu denk ik: misschien houd ik het wel zo. Eerst was het natuurlijk in plaats van een leuk kapsel een trauma op mijn hoofd. Je bent al zo ziek en dan verlies je ook nog je haar. Niet alleen je hoofdhaar valt uit, je hebt ook geen wenkbrauwen meer, geen wimpers, niks. Dat was confronterend, voor mezelf en voor de buitenwereld. Ik merkte dat iedereen die me een tijdje niet had gezien onwillekeurig even schrok als ze me weer zagen. Ze deden hun best om dat te verbergen, maar natuurlijk zag ik dat. Mijn haar verliezen vond ik echt wel gemeen van die ziekte en het hele proces.”

Wat hielp om je staande te houden?

“De steun van Rolf, van mijn ouders, van vrienden. Wandelen met de hond. Waar ik ook veel aan had was de tip om chemotherapie als een vriend te zien in plaats van als de vijand. In het begin zag ik dat nog niet zo, toen noemde ik chemotherapie gif. Dat doe ik niet meer. Het is geen gif, het is een medicijn dat me beter gaat maken. Door het zo te bekijken voelde ik minder paniek. Het maakte zelfs het verlies van mijn haar draaglijker. Dat bewees dat de kwaadaardige cellen flink werden aangepakt.”

Hoe gaat het nu met je?

Wisselend. Na de chemotherapie, de operatie en de bestralingen bleken er nog een paar kankercellen in mijn borst te zijn achtergebleven. Voor alle zekerheid krijg ik nu een lichtere vorm van chemotherapie. Ze noemen het chemo light omdat het tabletten zijn die je zelf thuis kunt innemen, twee keer per dag, zes maanden lang. Vanwege die benaming dacht ik dat het zou meevallen, maar ik reageer er heftig op. Met chemotherapie gaan eigenlijk al je snel delende cellen eraan. Ik merk dat mijn lijf kneiterhard aan het werk is om dat op te vangen. Het verraderlijke is dat mensen het nu niet meer aan me zien. Ik hoef niet meer naar het ziekenhuis, ik heb weer haar, ik zie er gezonder uit. Wat ik slik is geen paracetamolletje, ik ben gewoon echt nog ziek. Ik moet nu zelf vaker aan de bel trekken en mijn grenzen aangeven.”

null Beeld

Durf je al te geloven dat het goed gaat komen?

Ze is even stil. “Ik weet echt niet of het goed komt. Nog steeds niet. Ik geloof dat ik iedere uitkomst wel kan accepteren, dat was van begin af aan eigenlijk al zo. Ik heb een mooi, rijk en vol leven gehad en als daar nu een einde aan zou komen, kan ik daar vrede mee hebben. Ik weet niet precies waar die rust vandaan komt. Misschien denk ik dit alleen uit zelfbescherming en blijkt dat ik helemaal gek word als de behandeling toch niet heeft gedaan wat hij moet doen. Die optie is er. Dat kun je ontkennen, maar dat heeft geen zin. We gaan het zien. Natuurlijk blijf ik liever leven! Ik ben het zo veel meer gaan waarderen. Vroeger draafde ik maar door, nu geniet ik van ieder blaadje als ik met de hond in het park wandel. Alles is intenser geworden. Ik ben dichter bij mezelf komen te staan, dat ervaar ik als een geschenk dat dit traject me heeft gegeven. Als je letterlijk hebt gedacht dat je doodging en je bent er nog, dan is iedere dag een cadeau.”

Heb je al plannen voor nieuw werk?

“Ik hoop dat ik met oud en nieuw kan zeggen dat ik klaar ben met de behandelingen, maar met deze ziekte kun je niet veel voorspellen. Tegenwoordig word je ook niet meer ‘schoon’ verklaard, omdat ze nooit met zekerheid kunnen zeggen dat alles weg is. Mijn leven wordt waarschijnlijk nooit meer zoals het was. Ik denk er niet te veel over na, want dan wil ik meteen aan de slag en daar heb ik nu de energie niet voor.”

Wat vind je van je nominatie voor de Televizier-Ster Online? Mensen kunnen trouwens nog op je stemmen.

“Dat die vlogs zo groot zouden worden, had ik nooit verwacht. Dit is een niche onder-werp, dacht ik, misschien interessant voor vrouwen die borstkanker hebben, maar dat er honderdduizenden mensen naar zouden kijken? Het doet me wel wat. Het benadrukt voor mijn gevoel ook hoe groot het taboe op kanker kennelijk nog is. Dat vind ik eerlijk gezegd wel verdrietig. Hoe vaak er niet tegen me is gezegd: ‘Wat knap dat je dit allemaal deelt.’ In het begin kreeg ik zelfs de vraag: ‘Moet dat nu allemaal? Kun je dit niet beter voor jezelf houden?’ Eigenlijk zegt iemand daarmee: ‘Moet jij nu niet in een heel donker hoekje wegkruipen? We zien je wel weer als de witte vlag uitgestoken wordt, of misschien wel helemaal niet meer.’ Mijn generatie wil vaak laten zien wat er allemaal goed gaat en dat doen we vooral online: altijd die glimlach, kijk eens waar ik nu weer op vakantie ben. Online is ziek-zijn echt een taboe. Rottigheid hoort ook bij het leven, net zo goed als je nieuwe sportschoenen. Waarom zou je dat niet mogen laten zien? Dat deze vlogs zo aanslaan, bewijst dat er ook behoefte is aan dit soort verhalen. Nu maar hopen dat er ook genoeg mensen zijn die erop willen stemmen. Als ik alleen met de nominatie een beetje kan bijdragen aan het doorbreken van het taboe op ziek-zijn, ben ik al zielsgelukkig.’ ■

  • Styling: Red Productions. Haar en make-up: Clayton Lesley@Frank Agency. Productie: Charissa Macnack. M.m.v. Samsøe & Samsøe (trui, broek, wit overhemd), Zara (geel overhemd), H&M (jumpsuit), Valentine Gauthier (sandalen), Orelia Luxe (collier munt), The Finds (sieraden)
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden