PREMIUM

Miljuschka Witzenhausen: “Voor mij is mijn familie gewoon mijn familie”

null Beeld Ellen van Bennekom
Beeld Ellen van Bennekom

Het leven van tv-kok en kookboekenschrijfster Miljuschka Witzenhausen (37), ‘Mil’ voor intimi, verliep niet altijd even gladjes. Stel, je bekijkt haar leven als een menukaart, wat zou er dan op staan?

Liddie AustinEllen van Bennekom

Vooraf (jeugd)

“De buitenwereld kijkt op een andere ­manier naar mijn jeugd dan ikzelf. De ­eerste tien jaar van mijn leven groeide ik op in een liefdevol, compleet gezin. We ­waren kunstzinnig, er was altijd gezelligheid en warmte in huis. We woonden vlak bij de Dappermarkt in Amsterdam en daar haalden we de meest exotische etenswaren. Ik was een vrolijk, dromerig kind en mijn ­familie was mijn familie, daar stelde ik geen vragen bij. (Miljuschka’s moeder is Astrid Holleeder, de zus van top-crimineel Willem Holleeder, red.) Ik merkte pas dat het bij ons anders was dan bij anderen, toen vriendinnetjes niet bij mij thuis mochten komen spelen. Ik was een jaar of acht toen ik dat voor het eerst meemaakte. Die ouders zeiden gewoon hoe het was: ‘We willen niet dat onze dochter met ­criminelen omgaat.’ Daarna ontdekte ik langzaam maar zeker hoe het zat.

null Beeld

Ik zag het feit dat sommige mensen niet met me wilden omgaan vooral als een ­tekortkoming van hen. Ik wist wat er bij mij achter de voordeur gebeurde, zij konden daar niet over oordelen. Aan de andere kant begreep ik die ouders ook wel. Ik zie de wereld nooit zwart-wit. Als jij nog nooit in je leven bent geconfronteerd met ­criminaliteit, dan lijkt het me logisch dat je niet wil dat je kinderen omgaan met iemand die wel zo’n achtergrond heeft. Ik wil ook niet dat mijn kind omgaat met mensen die drugs gebruiken. Je wil je kinderen beschermen, dat is normaal. Is dat jammer voor mij geweest? Natuurlijk, maar het heeft me uiteindelijk alleen maar sterker gemaakt.

Voor mij is mijn familie gewoon mijn familie. Er zijn dingen gebeurd die het nationale nieuws haalden, toch vind ik dat ik een redelijk normale jeugd heb gehad. Dat is voor een groot deel aan mijn moeder te danken. Zij heeft altijd als een huis om me heen gestaan. Mijn ouders scheidden toen ik tien was. Een scheiding is voor ieder kind traumatisch, denk ik. Hoe goed of hoe slecht het ook verloopt. Dat was het dus ook voor mij. Ik had het geluk dat ik naar een goede middelbare school ging, waar ik de tijd van mijn leven had, en dat ik al jong ambities had. Toen ik op mijn twaalfde bij de groenteboer ging werken, wilde ik de beste uiensnijder zijn. Van mijn moeder kreeg ik van jongs af aan mee: hard werken, je best doen. Als je naar de keuken loopt, kun je iets meenemen. Altijd op tijd komen, liefst iets te vroeg. Ik had heel erg de drive om het goed te doen.”

  • Gerecht:
    “Gebakken kalfslever met spek en uien. Dat is geen echt voorgerecht, maar als kind vond ik dit het allerlekkerst. Mijn moeder maakte het ook voor me nadat ik was bevallen.”
null Beeld

Hoofdgerecht (heden)

“Het allerbelangrijkst in mijn leven zijn mijn kinderen. Door hun geboorte heb ik ontdekt wat onvoorwaardelijke liefde is. Ik ben geboren voor het moederschap, denk ik weleens. Ik wilde vroeger wel vijf ­kinderen. Wie weet komt dat er nog van, al lijkt vijf me wel een beetje veel. Die ­eerste jaren met de kinderen thuis waren de mooiste van mijn leven.

Ik zeg nu elke dag wel een keer tegen de kinderen: jullie hebben ervoor gezorgd dat ik doe wat ik doe en ben wie ik ben, dankjewel daarvoor. Want zo is het. Toen ik ­zwanger werd, dacht ik: werken? Dat kan echt niet, hoor: ik moet mijn kind te eten geven en dat eten moet tiptop zijn. Ik ging heel lekker koken en ­moestuinieren. Doordat ik resultaten daarvan op mijn ­social media postte, kwamen er veel ­reacties en dat leidde tot het werk dat ik nu doe, zoals het maken van Miljuschka Magazine dat drie keer per jaar uitkomt, de socials en een podcast. Ik heb samen­werkingen met partners, een nieuw boek dat eraan komt, mijn jurkenlijn. En dan zijn er natuurlijk mijn tv-programma’s en optredens. Ik heb het dus druk! Ik zorg ervoor dat ik er in elk geval alle school­vakanties ben voor mijn kinderen en verder probeer ik altijd thuis te zijn rond het eten. Tijd voor het gezin vind ik heel belangrijk.

null Beeld

De band met mijn moeder is hecht. Het is paradoxaal hoe wij ons bewegen in de buitenwereld: zij moet zich verbergen, ik sta in de belangstelling. Mijn visagist Mettina is van dezelfde leeftijd als mijn moeder. Als wij weleens samen op een terras zitten, zie ik mensen kijken: zou dat Mils moeder zijn? Maar dat kan natuurlijk niet. Ik mis ook zoiets simpels als een ouderlijk huis, maar het is oké. Dit is hoe het is en dat zie ik ook niet snel veranderen. Ik ben gewoon heel blij dat ik mijn moeder heb. Het heeft geen zin om te denken: het had anders gekund, daar heb ik ook helemaal geen tijd of energie voor. En aan angst doe ik ook niet. Mijn leven is me te dierbaar om constant in angst te leven. Ik heb er geen zin in. Niet voor waar het mijn moeder betreft, niet voor waar het mezelf betreft. Met de kinderen is de manier waarop mijn moeder moet leven geen gespreksonderwerp. Ik wil dat zij een zo onbezorgd mogelijk leven hebben. Het is ook niet hun verhaal, dit gaat over dingen die zich vooral in het verleden hebben afgespeeld en wij leven nu. Zeker, ze kunnen niet spontaan met oma een ijsje eten, maar dat lossen we op onze eigen manier op. Ik hoef ze er niet op te wijzen dat hun oma of mij iets zou kunnen overkomen, ze weten dat de dood erbij hoort. Het leven is niet elke dag een slagroomtaart. Er ligt af en toe ook een groot stuk broccoli op je bord. Zonder zout geen zoet, dat is mijn levensfilosofie en die draag ik over op mijn kinderen.

null Beeld

Mijn weg is niet makkelijk geweest. Ik ben gescheiden, stond zonder een cent met mijn kinderen bij mijn moeder op de stoep. Inmiddels vorm ik samen met Philip een gelukkig gezin, maar dat was voor mij niet vanzelfsprekend. Toen Philip en ik elkaar net kenden, heb ik duidelijk gezegd dat mijn kinderen en mijn moeder op één staan en dat hij blij mocht zijn als er nog iets over was voor hem. Ik wilde het even aanzien. Dat was vast moeilijk voor hem, maar hij heeft zich ruimschoots ­bewezen. Ook al heb ik honderd keer tegen hem gezegd dat hij moest opstappen, hij is gebleven. Het was moeilijk te geloven dat iemand echt voor mij zou kiezen, maar inmiddels kan ik me geen dag zonder Philip voorstellen. De veiligheid die hij mij biedt sterkt me om aan mezelf te werken. De problemen die je tegenkomt als stel kun je niet altijd aan de ander wijten: in een relatie zijn altijd twee personen. We doen allebei ons best om het goed te houden en daardoor is onze relatie alleen maar beter geworden. We zijn nu zeven jaar samen en volgens mij zitten we op ons gelukkigste punt tot nu toe.”

  • Gerecht:
    “Mijn pasta bolognese. De saus heeft super lang gesudderd, er zitten vet veel verschillende dingen in, net zoals in dit hele stuk van mijn leven. Ik heb het altijd in de vriezer liggen en het doet het goed bij iedereen.”
null Beeld

Dessert (toekomst)

“Zo’n jaar of drie geleden kwam ik tot het besef dat de manier waarop ik door­jakkerde niet de manier was waarop ik de rest van mijn leven moest doorbeuken. Het kostte te veel. Daarbij kwam dat ik het afgelopen jaar in korte tijd twee mensen ben verloren die heel waardevol voor mij waren. Vorig jaar Peter R. de Vries, dit jaar mijn oma. Het is heel cliché, maar het leven gaat snel voorbij, kinderen worden snel groot, en dus moet je investeren in dingen die ertoe doen. Dat zijn de relaties die ik heb met mijn dierbaren. Ik sta heel positief in het leven, maar kan ook ­donkere dagen hebben. Dan nemen negatieve gedachtes het over: wie ben ik nou helemaal, wat heeft het allemaal voor zin?

null Beeld

Ik heb manieren gevonden om ermee om te gaan. Het afgelopen jaar ben ik gaan sporten. Ik was altijd tegen sporten, waarom zou ik me laten afbeulen? Maar het blijkt heel goed voor me te zijn. Biologisch werkt het nu eenmaal zo dat je tijdens het sporten stoffen aanmaakt waarvan je gelukkig wordt. Een work-out is als meditatie voor mij: ik doe mijn oordopjes in, werk mijn schema af en daarna ga ik bezweet en met een lekker gevoel naar buiten. Voor mij is het een soort therapie geworden. Mijn lichaam is erdoor veranderd en dat zagen ook mijn volgers op Instagram. Sommige mensen wilden weten hoe het kwam, anderen voelden het als verraad. Ik moest er dus iets over zeggen. Ik ben er nog steeds helemaal voor dat je bent wie je bent. De body positivity-golf die op gang kwam toen ik in 2019 mijn eerste ‘eerlijke foto’ postte waarop ik mezelf toonde zoals ik er toen echt uitzag, met vetrolletjes en al, blijft voor mij belangrijk. Maar iedereen gaat in het leven door verschillende fases. Ik word echt niet opeens een soort fitgirl, maar dit is waar ik me nú fijn bij voel. Ik weiger me vast te laten pinnen op het beeld dat mensen van me hebben.

Eten is alles voor mij. Ik krijg vaak de vraag of ik echt nog wel kook als ik thuiskom. Natuurlijk bestel ik ook af en toe, maar minder dan je zou denken. Voor mij is koken ook een rustpunt. Dat is trouwens ook zo met sporten: als je eenmaal over die drempel van tegenzin heenstapt, brengt het rust. Met koken krijg je dan nog als bonus dat je daarna aan tafel gaat om met z’n allen te eten. Je praat over de dag, je zit niet op je telefoon, je komt even bij elkaar. Ik vind dat waardevol, al is het maar een halfuurtje.

null Beeld

Ik zit vol ideeën, maar ik heb geleerd om iets spaarzamer met mijn energie om te gaan en niet steeds dertig projecten tegelijkertijd op te starten. Het lijkt me lekker om de komende tijd even terug te schakelen, een prachtig kerstnummer van Miljuschka Magazine te maken en te genieten van wat ik heb. Dat altijd maar werken van mij was ook om vervelende gevoelens te onderdrukken. Die probeer ik er nu te laten zijn en er iets mee te doen. Minder werken lukt nog niet helemaal omdat ik nog volop aan het leren ben hoe je een bedrijf runt. Dat is pittig, maar wel een stuk ongecompliceerder dan de slechte gevoelens over mezelf die soms uit mijn onderbuik opborrelen. Geluk is een momentopname, geen voortdurende staat van zijn. Er is altijd wel iets wat niet helemaal lekker loopt. Maar ik heb twee prachtige kinderen, ik woon op een mooie plek, ik heb een goede relatie, ik heb heerlijk werk – ik tel mijn zegeningen. Ook door waar ik vandaan kom weet ik: het kan echt een stuk erger.”

  • Gerecht:
    “In mijn nieuwe boek Makkelijk met Miljuschka staat een luchtige braam-abrikozencake met anijs en kaneel. Zo hoop ik dat mijn toekomst eruitziet: fris, licht, een beetje spicy en heel lekker.”

Meer Miljuschka Witzenhausen

Miljuschka Witzenhausen is allround foodie. Zij is lifestyledeskundige Health & Food bij RTL Boulevard, maakt kookprogramma’s voor 24Kitchen en geeft drie keer per jaar een eigen culinair tijdschrift uit: Miljuschka Magazine. Haar nieuwste kookboek Makkelijk met Miljuschka is net ­verschenen. Ze woont samen met haar vriend Philip en haar twee kinderen Rembrandt (12) en Felina (10).

Wanneer heb je voor het laatst…

In ‘Wanneer heb je voor het laatst…’ geeft Miljuschka eerlijk antwoord op prangende vragen.

Styling: Ramona Da Cruz Lopes. | Haar en make-up: Mettina Jager. | M.m.v.: Arket (wollen jurk, kaftan), Wouters & Hendrix (oorbellen), & Other Stories (crème jas), OU boutique (spencer, bruine jas), Massimo Dutti (rokken), Mexx (laarzen), Charlotte Wooning (ring), Bd Habits die Hard (hoed), H&M (top), Essentiel Antwerp (oorbellen), Zara Home (deken), Ellen Beekmans (ringen en armband), Zara (jumpsuit), Mads Nørgaard via Wig Anthology (jurk).

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden