PREMIUM

Naar 't strand met... Lisa, Amy en Shelley van Og3ne: “We zijn zussen én partners in crime”

null Beeld Ellen van Bennekom
Beeld Ellen van Bennekom

Als Lisa, Amy & Shelley werden ze bekend toen ze deelnamen aan het Junior Songfestival. Inmiddels zijn de drie zussen van Og3ne volwassen geworden. “Het overlijden van onze moeder heeft ons veranderd.”

Caspar PistersEllen van Bennekom

Ergens op de Route du Soleil onderweg naar Zuid-Frankrijk, daar gebeurde het voor het eerst, realiseert zangeres Amy zich halverwege het gesprek. De zusjes Amy, Lisa en Shelley Vol zijn door hun vader en moeder op de achterbank van de auto gezet, de sfeer is zoals elke vakantie opperbest. Tijdens een van die lange ritten staat de Hitzone-cd op en pakken de meiden tijdens het meezingen opeens de tweede stem, en de derde.
Inmiddels zijn we een decennium of twee verder. De fotoshoot zit erop en de zussen – inmiddels internationaal bekend als close-harmonyformatie Og3ne – schuiven aan voor het interview. De drie imponeren als ze in 2017 voor Nederland uitkomen op het Eurovisie Songfestival. Hun verbluffende versie van het Queen-nummer Bohemian Rhapsody die ze maakten tijdens de eerste lockdown gaat viraal. Queen zelf deelt hun versie zelfs op social media.
De mensen raken er niet over uitgepraat dat de meiden hun partij afzonderlijk van elkaar opnamen met een telefoon (!) en in één keer feilloos inzongen.
Nederland is al langer bekend met het uitzonderlijke talent van de zussen. Als Lisa, Amy & Shelley winnen ze in 2007 het Junior Songfestival, met beugelbekkies en al. In 2014 kunnen ze als Og3ne de vijfde editie van The Voice of Holland op hun naam schrijven. Hoewel ze nog steeds jong zijn (de tweeling Amy en Shelley is 26, Lisa is 28), timmeren ze nu zo’n vijftien jaar aan de weg. Vandaag zijn we in Rockanje om vakantieherinneringen op te halen.

null Beeld

Amy: “Vakantie was de mooiste tijd van het jaar. Met z’n allen in een huisje in Frankrijk was bij ons favoriet.”
Lisa: “Ja, Denemarken of Zuid-Frankrijk. Daar hebben we fijne herinneringen aan. Onze ouders zorgden ervoor dat we twee keer per jaar weg konden, in het voorjaar en de zomer. Papa werkte veel, hij had een eigen zaak. Tijdens de vakanties konden we meer tijd doorbrengen als gezin.”
Shelley: “Dat was echt dolle pret. Spellen spelen en zwemmen, de hele dag alleen maar gein.”
Amy: “Vanaf het moment dat we de spullen in de auto propten, altijd veel te veel natuurlijk, begon de vakantie.”
Lisa: “Zo leuk als ik daaraan terugdenk. Onze ouders wilden ’s ochtends vroeg vertrekken om de files te mijden. Als wij nog sliepen, laadden papa en mama de auto in. Kratten vol hagelslag en pindakaas gingen mee. En allemaal dingen die je daar ook gewoon kon krijgen, zoals tomatensoep. ‘Dan zijn we maar voorbereid’, zei mijn moeder. Op-en-top Nederlands.”
Amy: “Uiteindelijk werden wij uit bed getild, want we waren nog gewoon aan het slapen. Dan mochten we nog wat knuffels uitkiezen.”

null Beeld

Shelley: “Mama zorgde voor spulletjes waarmee we ons tijdens de reis konden vermaken. Voor de één een Donald Duck en een puzzelboek, voor de ander een kladblok.”
Lisa: “Onze opa en oma woonden een paar straten verderop. Of het nou midden in de nacht was of niet, het ritueel was dat als we bij de rotonde kwamen, opa daar stond die ons wilde uitzwaaien. Hij gaf ons dan nog snoep mee. En dan gingen we.”
Shelley, tegen haar zussen: “Het is lang geleden dat we het hierover hebben gehad. Superfijn dit.”

Het drietal, geboren in Dordrecht, groeit op in het Brabantse dorpje Fijnaart. Rond hun twintigste, Lisa als eerste, verlaten ze het ouderlijk huis. Maar ze wonen nog steeds in en vlak bij Brabant, op zo’n twintig minuten rijden bij elkaar vandaan. Ze zijn closer dan ooit, vertellen ze.
Shelley: “Als kind waren we al beste vriendinnetjes.”
Amy: “Daarna werd het even drama, dat heb je als drie meiden gaan puberen. Het is ook niet gezond als je nooit ruzie hebt.”
Lisa: “Zonder die ruzies groei je juist uit elkaar, denk ik. Wij hebben erdoor geleerd dat we alles tegen elkaar kunnen zeggen, heel fijn als je samenwerkt.”

null Beeld

Amy: “Een paar jaar lang gingen we alle drie onze eigen weg. Ieder op een andere afdeling op school, we hadden eigen vriendinnen.”
Shelley: “Maar we zijn weer helemaal naar elkaar toe gegroeid. We hebben een zussenband én we zijn partners in crime.”

In de tijd dat het soms knalde, waren jullie toen al wel een act samen?

Amy: “Ja, want we begonnen natuurlijk al vroeg met zingen, we waren elf, twaalf jaar.”
Lisa: “We brachten veel tijd met elkaar door, dus dan komt ruziemaken vaker voor. Het was lang niet altijd even leuk.”
Amy: “En we hebben veel moeten laten, want we wilden echt alles doen voor de muziek. Als vriendinnen naar het strand gingen op een mooie zomerdag, stonden wij een videoclip op te nemen.”
Shelley: “Op school waren we bang dat niemand het tof vond. Als Lisa, Amy & Shelley zongen we aanvankelijk kinderliedjes. Ik durfde er vaak geen woord over te zeggen.”

null Beeld

Amy: “Het is weleens gebeurd dat we ’s avonds in Ahoy’ stonden en dat de volgende dag op school iemand ons om een handtekening vroeg en die meteen verscheurde.”
Shelley: “Dat was een groot contrast en die frustraties nam ik mee naar huis. Op een gegeven moment ging ik twijfelen: vind ik dit überhaupt wel leuk? Naarmate we ouder werden, werd dat wel een struggle en er kwam een periode waarin we besloten even niks meer te doen als Lisa, Amy & Shelley.”
Amy: “Toen werden we gevraagd om auditie te doen voor The Voice, we waren inmiddels volwassen.”
Lisa: “Door The Voice hebben we elkaar weer wat meer gevonden, terwijl we ook een leven hadden los van elkaar.”
Amy: “Vanaf dat moment konden we iets gaan opbouwen.”
Shelley: “Ik zou nu wel weer in één huis kunnen wonen met jullie.” Dan: “Liever niet, maar het kan wel.” En daarachteraan: “Voor een miljoen zou ik het doen.”
Amy: “Jij doet alles voor een miljoen.”
(De zussen barsten in lachen uit)
Shelley, koeltjes: “Ja, da’s wel waar.”
(Schaterlach)

Hoe kijken jullie vijf jaar later terug op je deelname aan het Songfestival?

Amy: “Dat was een waanzinnig avontuur. We gingen erheen met zo veel positieve energie, we kregen veel leuke reacties en we waren perfect voorbereid. Het was wel een extreem druk schema. We sliepen vier uur per nacht.”
Lisa: “Toch voelde het niet als zwaar.”
Amy: “Ik weet nog dat we om vier uur ’s ochtends in make-up gingen en dan de hele dag door. ’s Middags deden we een powernap, rechtop zittend in kussens. Vijf tot tien minuten slapen en dan weer verder.”
Shelley: “Maar alles was goed geregeld en ons team bestond uit vrienden. Uiteindelijk kwam mama ook nog overgevlogen als verrassing. Wel was ik liever hoger geëindigd, we dachten in top tien te eindigen. Toen we uiteindelijk elfde werden, deed dat even flink pijn.”
Amy: “Ik was kwaad.”

null Beeld

Shelley: “Haha, ja, ik ook. Lisa zei: ‘We moeten nog interviews doen, kom op.’ Ik dacht alleen maar: ik wil naar mijn hotel.”
Lisa: “Het is mooi dat je er dan voor elkaar kunt zijn als zussen.”
Amy: “Je praat jezelf aan dat je kunt winnen. Dat is hoe je naar zoiets toe werkt: we gaan het pakken!”
Lisa: “Ik had me er mentaal op voorbereid dat het misschien weleens anders zou kunnen lopen. Achteraf hebben we hard om onszelf gelachen en zijn we onwijs dronken geworden.”
Shelley: “We kwamen aan in het hotel en mama was daar, ze was toch naar Kiev gekomen om ons aan te moedigen. De rest kon me gestolen worden.”

Tijdens de uitzending is nog net een snippertje te zien van de ontlading van de meiden als ze elkaar aan het eind van het optreden in de armen vallen. Het nummer Lights and Shadows, geschreven door hun vader Rick, is geïnspireerd op hun ongeneeslijk zieke moeder Isolde. Zij heeft een zeldzame vorm van kanker en zal twee maanden later overlijden.

null Beeld

Heeft het verlies van jullie moeder jullie veranderd?

Shelley: “Heel erg. Het leven is anders nu, en ik sta er anders in.”
Amy: “Je moeder verliezen is iets wat je je niet kunt voorstellen, tot het gebeurt.”
Shelley: “Ik heb honderd keer tegen mezelf gezegd: straks is ze er niet meer, wen er maar vast aan.”
Amy: “Maar je kunt je er niet op voorbereiden. Het is hartverscheurend en je neemt het de rest van je leven mee. Het gemis is er continu. De eerste maanden was ik juist emotieloos, ik verhardde enorm. Ik sloot me ervan af om overeind te blijven.”

null Beeld

Shelley: “Want als je er echt naar teruggaat en gaat nadenken over hoe hard het leven is, word je gek van machteloosheid. Het is een mechanisme van je lijf om je af te sluiten voor die pijn.”
Lisa: “Ik dacht er vanochtend in de auto over na. Er kwam een liedje voorbij dat tijdens haar uitvaart is gedraaid. Tranen rolden weer over mijn wangen, het was voor het eerst sinds tijden dat ik dat toeliet. Ik dacht: goh, er waren jaren dat ik elke dag huilend in de auto zat.”
Shelley: “In dat opzicht heelt de tijd. Het verandert wel.”
Lisa: “Precies. Je denkt: ik heb er geen zin meer in, ik kan niet elke dag huilend door het leven. Op een gegeven voel je: ik wil en moet door.”
Amy: “Ook voor haar, zij wil dat we doorgaan.”
Shelley: “Het gemis wordt niet minder en acceptatie komt er niet. Maar je vindt wel een manier om verder te kunnen met je leven.”

Besluiten dat je het niet accepteert, maar wel doorgaat is ook een manier om ermee te dealen.

Amy: “Ja, ik haat het als mensen zeggen: het is goed zo. Nee, het is helemaal niet goed.”
Shelley: “Zo van: ze lijdt nu niet meer. Ja, ze had veel pijn. Dat ze überhaupt pijn had is al niet eerlijk.”
Lisa: “Door haar dood zijn we een stuk volwassener geworden. Er waren tijden dat we dachten: we gaan nooit meer honderd procent gelukkig zijn. Dat gevoel verandert langzaam een beetje.”
Amy: “Huilen en lachen liggen zo dicht bij elkaar. Dat is iets geks. Als ik me een keer wel blij voel, is er meteen het gemis van het niet kunnen delen met haar. Zo dubbel.”
Lisa: “Ik kan wel steeds vaker geluk voelen en het idee hebben dat ik het met haar kan delen.”
Shelley: “Een van de eerste nummers die we recent zelf schreven, gaat hierover: Dat ben jij. Soms gebeurt er iets waardoor je opeens haar aanwezigheid even voelt. Je hebt de neiging om het meteen te verwerpen, zo van: dat slaat nergens op, het is gewoon toeval.”
Lisa: “Ik laat dat steeds meer toe, ik sta er meer voor open.”
Shelley: “Misschien is het wel toeval, maar maakt dat iets uit? Het geeft me hoop en ik word er vrolijk van.”

Meer Og3ne

De tweeling Amy en Shelley en hun zus Lisa Vol zijn 11 en 13 als ze in 2007 meedoen aan het Junior Songfestival met hun zelfgeschreven lied Adem in, adem uit. Zeven jaar later doen ze onder de naam Og3ne mee aan The Voice of Holland, ze winnen. De ‘O’ in de naam Og3ne staat voor de bloedgroep van hun moeder, ‘g3ne’ voor de genen die het drietal verbinden. In 2016 doet Og3ne mee aan Beste Zangers. De zusjes hebben alle drie een relatie.

Zijn Lisa, Amy en Shelley bang in de zee? Zijn ze weleens verliefd geweest in het buitenland? En zouden ze alleen op vakantie gaan? Op Libelle TV onthullen ze al hun zomergeheimen:

Styling: Simone Dernee | Haar en make-up: Sisley Angenois en Mariska van Kasbergen | M.m.v.: Beachclub 8 (locatie), La Feé Maraboutée (kimonopak Lisa), Un- Nye (linnen jurkje Amy), Zara (paillettenjurk, geborduurde bloes en broek Shelley), Love Lolita (jurk Lisa), Nenette (jurk Amy), Margot Bardot (oorbellen), The Finds (ringen), Ellen Beekmans (ringen)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden