PREMIUM

Peter Heerschop & Viggo Waas: ‘‘Na Viggo’s herseninfarct is onze vriendschap nóg dieper geworden”

null Beeld Marloes Bosch
Beeld Marloes Bosch

Cabaretiers en hartsvrienden Peter Heerschop (62) en Viggo Waas (60) konden de hele wereld aan, tot Viggo vorig jaar een herseninfarct kreeg. Tot hun grote vreugde staan ze nu weer samen in het theater: “We zijn allebei veranderd door wat er is gebeurd.”

Liddie AustinMarloes Bosch

Er gaat nog iets heel moois gebeuren, zo heette de voorstelling waarmee Peter Heerschop en Viggo Waas twee jaar geleden de theaters in gingen. Maar ja: life is what happens while you’re busy making other plans, zoals John Lennon zong. Eerst was er corona en konden ze het programma maar een paar keer voor een klein publiek spelen. En toen kreeg Viggo in maart 2021 een herseninfarct. Nu staan ze met Er gaat nog iets heel moois gebeuren 2.0 in de theaters: deels zoals de voorstelling was, deels aangevuld met nieuw materiaal – want er is natuurlijk wel wat gebeurd. Het is een programma waarin ze bij elkaar proberen te brengen wie ze zijn en wat ze samen hebben gedaan, zeggen ze, tegenover elkaar aan tafel. De vergankelijkheid komt voorbij, dialogen uit de tijd dat ze in de theaters stonden met hun cabaretgroep Niet Uit Het Raam (NUHR), de wederzijdse fascinatie voor sport. En ze gaan op zoek naar het geheim van vriendschap.

Ja, de mannenvriendschap, die vinden wij vrouwen fascinerend. Jullie schijnen ruzies met een klap op de schouder en een biertje op te lossen. Klopt dat?

Viggo: “Nou...”

Peter: “Misschien moeten we praten over ‘het mannelijke’ en ‘het vrouwelijke’, want ik ben in ruzies veel ‘vrouwelijker’ dan mijn vrouw. Zij zegt na een tijdje: ‘Het is klaar, laten we gaan slapen’, terwijl ik dan nog de hele nacht wil doorpraten. Maar goed, generaliserend gesproken denk ik dat mannen onderling bij een ergernis vaak denken: hier ga ik niet op in, laten we gewoon maar iets gaan doen.”

V: “We gaan van het goede uit, laat ik het zo zeggen. Ik wil niet beweren dat vrouwen van het slechte uitgaan, maar bij vrouwen suddert het wel vaak langer door. Bij mannen is het als het is afgelopen ook echt afgelopen.”

P: “Maar wat blijft ongezegd? Wat heb je met die klap op de schouder onder het tapijt geveegd?”

V: “De potten van agressie en teleurstelling worden intussen gevuld, dat is waar.”

P: “Mannen gooien alles wat aan mogelijke ruzies kan ontstaan in een grote emmer. Die emmer kan op een gegeven moment overstromen. Een heel klein dingetje en dan ontploft het: ach flikker toch op, man!”

V: “De legendarische druppel die de emmer doet overlopen.”

P: “Dan is het tijd om die emmer een beetje leeg te gooien.”

null Beeld

Jullie zijn al heel lang bevriend. Hoe zit het met jullie emmer?

V: “Die is nog lang niet vol.”

P: “Wij hebben ook veel via ons werk kunnen oplossen. We zijn natuurlijk lang een cabaretgroep geweest, NUHR met Joep van Deudekom en Eddy B. Wahr erbij. In maakprocessen kan het er pittig aan toe gaan.”

V: “Daar moet het ook knallen.”

P: “Je kunt niet de middenweg kiezen, want dan krijg je een saai programma. Dus ruzies zijn er zeker geweest, maar ik heb met Viggo geen ruzies waarop ik ook maar een moment denk: jij bent geen vriend.”

V: “De ruzies zijn er omdat je samen iets wil bereiken. Ik wil iets zus, jij wil iets zo.”

P: “Wat dat betreft is het net een relatie. Je kunt de hele tijd aan elkaar toegeven en de middenweg bewandelen, maar daar word je uiteindelijk geen van beiden gelukkig van. Natuurlijk: af en toe ga je mee met de ander, omdat je ziet dat iets voor diegene heel belangrijk is, maar er zijn ook dingen die voor jou heel belangrijk zijn en daar mag je hard voor strijden, vind ik.”

null Beeld

Waarom zijn jullie zulke goede vrienden?

V: “Onder andere doordat we dezelfde interesses hebben in boeken, sport, kunst. En we hebben dezelfde humor.”

P: “Viggo haalt het beste in mij naar boven en dat is omgekeerd ook zo. Ik durf met hem dingen te bedenken die ik in mijn eentje niet bedenk. Of hij zegt iets en ik denk: o daar heb ik nooit eerder bij stilgestaan, of: dat is een goed idee, of: dat wil ik ook. Hij kent mij, dus als hij zegt dat het goed is, zal het wel zo zijn.”

V: “Ja, dat is het. Een soort verbond dat er altijd is. Dat vertrouwen geef je aan elkaar.”

null Beeld

Wat is het verschil met een liefdesrelatie?

V: “Dat je geen huishouden deelt en niet met elkaar slaapt.”

P: “Natuurlijk houden wij allebei het meest van onze vrouwen en kinderen. Maar onze vriendschap is – als je het letterlijk neemt – onvoorwaardelijker dan onze relaties. Het is niet: ik moet weten waar je bent, of dat mag alleen met mij, of je kunt niet zomaar wegblijven en drie dagen niks van je laten horen. Bij vrienden kun je dat allemaal gewoon doen of laten. Als je samenwoont, moet je natuurlijk afspraken maken: wie doet boodschappen, wie is thuis voor de kinderen? Als ik Viggo zat ben, ga ik gewoon weg. En dan is het morgen weer leuk.”

V: “Of niet. Maar meestal wel.”

P: “Toen we allebei solovoorstellingen gingen maken, zagen we elkaar minder. Dat was jammer. Het is een van de grote drijfveren achter dit programma: dat we elkaar dan vaker zien. Blijkbaar zijn wij mannen die het nodig hebben om samen iets te dóen. Wij zitten doorgaans niet zoals nu aan een tafel tegenover elkaar om te bespreken: hoe gaat het nu met jou?”

null Beeld

V, beslist: “Nee. Daar heb je je vriendin voor. We gaan ook niet samen winkelen of zo.”

P: “Maar het is ook niet zo dat we nooit praten. We kunnen gesprekken hebben over van alles en nog wat. Alleen: dan kom ik thuis en dan heeft mijn vrouw acht vragen waarop ik geen enkel antwoord heb. En dan zegt zij: maar dat is het toch het eerste waarnaar je vraagt? Hoe het met zijn dochter is? Je weet toch: die heeft net...? O ja, niet over gehad. Waar hebben jullie het dan wel over gehad? Dat weet ik dan niet precies. We hebben die avond echt diepzinnige gesprekken gevoerd, maar dan anders. Ik vraag nu weleens aan mijn vrouw als ik ergens naartoe ga: zijn er nog dingen die ik zeker moet vragen?”

V: “Marisa vraagt altijd: hoe was het met Peter? Nou, leuk. Nee, vertel eens wat meer: hoe dan, leuk? Nou, gewoon goed. Leuk. Het is niet belangrijk waar we het over hebben gehad. Het was gewoon goed.”

P: “Trouwens wel een goede titel voor een voorstelling of een boek: Een vrouw heeft altijd nog een vraag.”

null Beeld

En toen kwam Viggo’s herseninfarct.

V: “Toen ik na de operatie bijkwam in het ziekenhuis, stonden er vijf mensen om mijn bed: mijn vriendin, de kinderen, mijn broer en Peter.”

P: “Viggo was aan het trainen met een personal trainer toen het gebeurde. Toen wij aankwamen in het ziekenhuis, kregen we te horen dat we rekening moesten houden met het allerergste. We hebben uren in de wachtkamer gezeten, terwijl hij geopereerd werd. Het ging om leven of dood. Je kunt je nergens op voorbereiden. Je beste vriend ligt daar, het kan helemaal over zijn of voor een groot deel. Ik kon me er niks bij voorstellen.”

V: “Ik heb even gedacht dat ik doodging, maar toen besefte ik: nee, er zijn nog mensen voor wie ik wil blijven leven. Ik heb geluk gehad. Na zo’n infarct moet je binnen vier uur geopereerd worden, anders is het te laat. Ze hebben me via mijn lies geopereerd, met een lijn door mijn hart naar de hersenen, waar ze het propje hebben weggehaald.”

P: “We mochten naar je toe, je deed je ogen open en je reageerde als we je hand vasthielden. Dan kneep je zachtjes terug.”

null Beeld

V: “Ik wist ook waar ik was, al kon ik dat niet zeggen.”

P: “Ik zei bij alles: dit is toch een heel goed teken? Maar niemand wist precies hoe je eraan toe was. Alles was opeens anders. Als vriend moet je je daar ook toe verhouden. Alles viel weg: we werken samen, we zijn vrienden, we zien elkaar vaak. We moesten eigenlijk allebei opnieuw beginnen. Daar zat ook een zekere schoonheid in. Dat kan ik nu makkelijk zeggen omdat het helemaal goed is gekomen.”

V: “Maar er zit ook echt schoonheid in. Het enige waarmee ik bezig was, was: hoe kom ik hier goed uit? Ik moest bijna vanaf nul beginnen en elke stap was er een. Fijn, ik kan mijn tanden weer poetsen. Het praten gaat beter, ik kan mijn veters weer zelf strikken. Toen bleek dat er vooruitgang in zat, kon ik me er mee verzoenen. Ik moest gewoon hard werken, niet opgeven, zoals ik bij sommige medepatiënten zag. Dat was bij mij ook niet aan de orde, want ik had dingen te doen.”

null Beeld

P: “Viggo kon nog nauwelijks praten of lopen toen hij al zei: ‘Maar we gaan wel weer optreden.’ Dat was voor hem enorm belangrijk. Ik zag het nog niet voor me, maar ik zei natuurlijk: dat gaan we zeker doen! En anders kunnen we een boek schrijven.”

V: “Gelukkig was er cognitief niet veel met me aan de hand. Ik kon boeken lezen en begrijpen wat er stond. Ik kon ook dingen bedenken. Ik ben nog wel een stuk langzamer dan ik was, denk ik. Maar verder doet alles het weer. Ik kan scènes bedenken, teksten leren en begrijpen. En dus het podium op.”

null Beeld

Wanneer begonnen jullie te geloven dat samen spelen echt wel weer zou lukken?

P: “Na een halfjaar, denk ik.”

V: “Zoiets ja. We stonden samen in het theaterstuk Festen. Ik had daarin een beperkte rol die ik al eerder had gespeeld, dat ging goed.”

P: “We zijn allebei veranderd door wat er is gebeurd. Dat kan de motor zijn van het nieuwe stuk. Het wordt niet alleen maar emotioneel, maar ook heel grappig. Het is leuk om hem in zijn slechtste tijd na te doen, zodat de zaal denkt: ooo, dat kun je echt niet maken! We hebben ook tijdens zijn revalidatie hard gelachen, hoor. Veel gehuild, maar óók veel gelachen. Ik heb ontzettend genoten van zijn valsspelen bij het revalideren. Moest-ie kraaltjes op een spijkertje doen met zijn slechte rechterhand. Heel kinderachtig. Zag ik hem om zich heen kijken en als de juf met iets anders bezig was snel met zijn goede hand die kraaltjes op dat spijkertje stapelen.”

V: “Hahaha!”

P: “En dan kwam die juf kijken: ‘Zooo, dat gaat goed!’ Het was net een aflevering van Mr. Bean.”

null Beeld

Peter lacht nu zo hartelijk om hoe jij toen stuntelde, maar kun je hem ook aanpakken in het programma, Viggo?

V: “Natuurlijk. Er zijn genoeg dingen die ik tegen hem kan gebruiken. Ik ben nu misschien iets kwetsbaarder en het is leuk om dat verschil te benoemen, maar voor hem geldt ook dat hij ouder wordt. Waar wij vroeger de hele wereld aankonden, is dat nu anders.”

P: “Door Viggo’s herseninfarct zien we onze vergankelijkheid onder ogen. We waren altijd heel druk en dit gaf ons de kans om min of meer opnieuw te beginnen. Ik dacht al gauw: er gaat écht nog iets heel moois gebeuren.”

En de vriendschap, is die veranderd?

V: “Die was altijd diep, maar misschien is hij door de afgelopen anderhalf jaar nog wel iets verdiept.”

P: “Je staat er meer bij stil wat je voor elkaar betekent. Ik besef nu veel sterker hoe belangrijk Viggo voor mij is. Maar of de vriendschap is veranderd? Dat geloof ik niet. Hij is net zo goed als altijd.”

Meer Peter Heerschop en Viggo Waas

Peter Heerschop (1960) en Viggo Waas (1962) kennen elkaar van de Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Daar begonnen ze, samen met medeleerling Joep van Deudekom en later Eddie B. Wahr, de succesvolle cabaretgroep Niet Uit Het Raam (NUHR). Het komend seizoen spelen ze samen de voorstelling Er gaat nog iets heel moois gebeuren.


Libelle-columnist Peter Heerschop is getrouwd en heeft een dochter; Viggo Waas woont samen en heeft twee kinderen.

Styling: Ora Bollegraaf | Haar en make-up: Tynke Jeeninga | M.m.v.: Captain Pippi (locatie)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden