PREMIUM

Presentator Natasja Gibbs: “Ongewild leidde ik heel lang een dubbelleven”

Presentator Natasja Gibbs: “Ongewild leidde ik heel lang een dubbelleven” Beeld Jeannette Huisman
Presentator Natasja Gibbs: “Ongewild leidde ik heel lang een dubbelleven”Beeld Jeannette Huisman

Als nieuwspresentator kan Natasja Gibbs (43) fel uit de hoek komen, zeker als het gaat om onderwerpen als racisme en ongelijkheid. Maar boos is ze niet. Zelfs niet na een jeugd waarin huiselijk geweld een grote rol speelde.

Liesbeth SmitJeannette Huisman

Vraag aan Natasja Gibbs hoe het met haar gaat en ze vertelt dat het nu goed gaat. Maar vraag haar waar ze trots op is en ze zegt: “Daar heb ik moeite mee. Want ik ben streng voor mezelf en vind het eigenlijk nooit goed genoeg wat ik doe. Dat vind ik ook een verlies, het is een vaardigheid om jezelf soms wél te vieren, iets geweldig te vinden, het goede te zien in jezelf. Dat moet ik nog steeds leren.”

Wat verrassend, je hebt toch een prachtige carrière als (radio)journalist bij toonaangevende nieuwsprogramma’s, dus hoe verklaar je dat?

“Het gevoel dat je op een positie zit waarvan sommige mensen vinden dat je daar niet hoort te zitten, dat je beter moet zijn, harder moet vechten, is deels een vrouwenprobleem als je succes hebt. Dat moet je zelfbeeld alleen niet in de weg staan, en dat doet het soms wel bij mij. Ik weet dat ik heel gave dingen doe, maar het beneemt me soms ook de adem. Kan ik voldoen aan wat er van me wordt verwacht, of heb ik gewoon even geluk gehad en val ik straks door de mand omdat het niks is wat ik presteer?”

null Beeld

Terwijl ik Ruud de Wild in zijn podcast 30 minuten pas hoorde opbiechten dat hij een beetje geïntimideerd was dat hij je zou spreken.

“Dat verraste me en ik had hem moeten vragen waar dat vandaan kwam. Hij vindt dat ik altijd een ‘beetje boos’ ben, maar ik heb niet het idee dat ik dat ben. Hoewel... als ik op social media kijk, zijn het wel vaak mannen van een bepaalde leeftijd die defensief reageren als ik ergens word aangekondigd: ‘O, heb je háár weer’.”

Ik heb voor dit interview even op Twitter gekeken en stond versteld van de woede die je daar soms opwekt.

“Heftig hè? En misschien heb ik wel een beeld van mezelf dat niet klopt, maar het is meer een frame of vooroordeel, dat ik boos ben. Misschien komt dat ook door de onderwerpen waar ik me hard voor maak, zoals racisme. Daar ben ik vrij kritisch op. Voor sommige mensen ben je dan meteen een zure haring.”

null Beeld

Want die vinden je ‘woke’?

“Woke is tegenwoordig synoniem voor zeiken en moeilijk doen. In dat hokje zit ik, maar ik denk niet dat ik erin vastzit. Ik ontkom er ook niet aan, al is het maar door hoe ik eruitzie. Laatst zei iemand: je hóeft het niet in elk interview over gelijkheid te hebben, hoor. Toen dacht ik toch: waarom niet? Gelukkig is het veel makkelijker geworden om over diversiteit te praten. Dat heeft ook met de tijdsgeest te maken, denk ik.”

Je zou ook kunnen zeggen: hoezo is dit anno 2022 nog steeds een gevoelig onderwerp?

“Als je ziet hoe jong de emancipatie-beweging eigenlijk pas is, dan valt dat ook mee. Het voelt soms alsof het langzaam gaat, maar onlangs stonden vrouwen toch weer op De Dam te protesteren voor vrouwenrechten zoals abortus. Sommige vrijheden zijn nog heel fragiel. Toen mijn ouders in de jaren zeventig naar Nederland kwamen, was het nog heel normaal dat Surinamers openlijk niet gewenst waren in bepaalde wijken. Dat zou nu niet meer zonder maatschappelijke activisme kunnen gebeuren.”

Natasja’s ouders kwamen in de jaren zeventig via een uitwisselingsprogramma vanuit de Nederlandse Antillen naar Amsterdam. “Twee leuke, jonge mensen die een mooie toekomst wilden opbouwen hier. Studeren, werken, kindjes krijgen; op papier klopte het. De reden weet ik nog steeds niet precies, maar het resulteerde in een gewelddadig huwelijk. Mijn zusje, broertje en ik groeiden op in een huishouden waarin het schering en inslag was dat mijn ouders elkaar in de haren vlogen en zeer agressief reageerden, verbaal en fysiek. Het was erg onveilig thuis.”

null Beeld

Werd je geslagen?

“Ja. En een corrigerende tik was in die tijd misschien wat normaler dan nu, maar bij ons thuis kwamen er stofzuigerslangen en riemen aan te pas. Ik sprak daar nooit over. Naar de buitenwereld deed ik alsof het thuis geweldig was. Intussen had ik altijd tienduizend voelsprieten aanstaan en vroeg ik me constant af wat ik die dag thuis zou aantreffen, zodat ik me daarop kon voorbereiden.”

Wat ontzettend verdrietig. Kregen jullie hulp?

“Nee, maar dat wilden wij ook niet. Onze loyaliteit naar onze ouders was onbegrensd. We wilden ze niet in de problemen brengen en dat gebeurt automatisch als je er open over bent. Tenminste, dat dacht ik als kind.”

null Beeld

Is het geweld gestopt en zo ja, hoe?

“Op mijn zevende is mijn moeder met m’n zusje, broertje en mij naar een blijf-van-mijn-lijfhuis gevlucht. Dat doe je alleen als er thuis zo veel onveiligheid is dat het verkeerd kan aflopen. Zo’n huis is ook niet per se een fijne plek, iedereen daar heeft een trauma, maar het is tenminste iets. Voor psychologische begeleiding was weinig ruimte. Zolang de kinderen spelen en plezier maken vonden ze het goed. Intussen plaste mijn zusje ’s nachts in bed en had ik continu buikpijn en nachtmerries. Ook loog ik veel omdat ik niet goed kon communiceren over wat er aan de hand was. Dan spijbelde ik bij gym, omdat die docent hard schreeuwde en ik dat eng vond. Intussen zakte mijn moeder langzaam weg in een soort depressie waardoor ze niet veel van ons aankon.”

Jouw moeder was bovendien Jehova’s Getuige...

“Die sekte was een extra cirkel om haar heen, waardoor wij kinderen niet naar buiten konden treden. Eigenlijk stond ik als kind dus dubbel schaakmat, maar die loyaliteit naar mijn thuissituatie bleef toch heel lang mijn waarheid. Al zag ik ook via vriendjes en vriendinnetjes van school dat het anders kon. Toen ik op mijn tiende een keer met een vriendinnetje naar het zwembad wilde, mocht dat niet volgens dat geloof. Omdat ik geen geld had, heb ik wat postzegels die thuis lagen stiekem ingewisseld op het postkantoor. Mijn haar föhnde ik na het zwemmen zorgvuldig droog. Mijn vriendinnetje begreep daar niks van en ik legde niks uit, omdat ik daar de woorden nog niet voor had gevonden. Zonder dat ik het wilde, leidde ik best lang een dubbelleven.”

null Beeld

Jehova’s Getuigen zijn streng. Of je houdt je aan de regels óf je wordt ‘uitgesloten’, toch?

“Zeker. Rond mijn zestiende zaten er ouderlingen in mijn tienerkamer om mij via bijbelteksten over te halen me te laten dopen. Maar als je dat doet en je daarna de fout ingaat, kun je geëxcommuniceerd worden. Die doop heb ik geweigerd. Ik wilde het écht niet, dat voelde ik zo diep. Daardoor stond ik er na mijn zeventiende wel alleen voor. Terwijl ik in mijn emotionele en sociale ontwikkeling minstens vijf jaar achterliep.”

Dat is bijna 25 jaar geleden. Hoe ben je geheeld van deze periode?

“Ik denk niet dat je hier ooit honderd procent van kunt helen. Ik denk wel dat je ermee leert omgaan. Een deel van het genezingsproces is dat je erkent dat het er was. Dat proces begon bij mij pas rond mijn dertigste. Toen ontdekte ik dat ik de eerste helft van mijn leven was doorgekomen met een harnas om me heen, een masker. Die waren deels functioneel en ik heb er ook geen spijt van, maar echt contact maken met anderen, emotionele risico’s nemen, kwetsbaar durven zijn: nee.”

Hoe kwam je daarachter?

“Ik dacht dat ik gelukkig was, het contact met mijn moeder was bijvoorbeeld hersteld. Toch kreeg ik ineens enorme paniekaanvallen met hyperventilatie, alsof ik in een trechter kwam en doodging, heel eng. Verder kon ik ineens niet meer stoppen met huilen, zelfs als ik sliep kwam het verdriet op die manier naar buiten. Via EDMR-therapie ben ik teruggegaan naar mijn jeugd, naar de nare dingen die destijds tegen mij zijn gezegd. Dat was meteen hardcore, maar het hielp wel. Tot ik na een paar jaar een wat mindere periode had en ik meteen weer dat harnas aandeed van veel werken en feesten zonder mijn emoties te laten zien. Sindsdien bezoek ik regelmatig een psychotherapeut, ook als het wel goed met me gaat. Ik heb dat onlangs ook weer gedaan.”

null Beeld

Helpt het?

“Ja, inmiddels wel. Het heeft me geleerd mijn masker af te doen, en zachter en opener te zijn. En sinds kort boks ik één keer in de week, dat helpt ook. Het is ook confronterend, hoor. Laatst moest ik van de trainer een oefening doen waarin ik alles moest geven. Nou, ik schrok echt van mijn agressie, ik heb die oefening stilgelegd. Want ik zie mezelf niet als een boos persoon, maar door mijn jeugd hoor ik toch nog altijd die stem: je kunt het niet, je bent niet goed genoeg. Ik ben dus vooral tegen mezelf aan het boksen. Maar het helpt, en ik doe het met een groepje heel fijne vrouwen. Laatst sloeg eentje me in mijn buik, dat deed best pijn. Zegt ze: ‘Je moet ook doorademen op jouw manier. Dan kun je de klap beter opvangen.’ Die gedachte helpt me nu, ook in spannende situaties.”

Zoals?

“Als ik bij De Nieuws BV of Op1 een kritisch gesprek voer, denk ik weleens terug aan dat schichtige meisje van zeventien dat ik ooit was. Zij dacht dat ze er niet mocht zijn, maar intussen ben ik ook de nieuwsgierige journalist geworden die ik nu ben. Die twee kanten van mij mogen nog veel meer samenkomen.”

Waarmee we weer terugkomen op jouw zelfbeeld uit het begin van dit gesprek.

“Ja. Bovendien zijn mensen zoals ik schaars op posities waar ik nu zit. Daardoor vind ik dat ik een voorbeeld moet zijn, empowerend moet zijn voor anderen. Alsof het nu of nooit is en ik straks word afgeserveerd. Dat is best een zware taak, terwijl niemand me ooit heeft verteld dat het ook zo is. Het zit echt tussen mijn oren. Natuurlijk mag ik óók gewoon falen, of ergens niet helemaal goed uitkomen, net als ieder ander. Gelukkig word ik ouder en merk ik dat ik wat minder bezorgd en paniekerig ben dan vroeger.”

null Beeld

Hoe komt dat?

“Rond mijn dertigste was mijn leven best onrustig, maar veertiger zijn ervaar ik bijna als een rustgevende reis. Ik denk steeds vaker: het is goed, ik mag hier zijn, alsof ik in een betere cadans ben gekomen. Al denk ik heus weleens: als ik mijn jeugd en mijn opvoeding niet had gehad, was ik dan ook zo fel geweest over maatschappelijke onrechtvaardigheid?”

Dat kan.

“Ja, maar het vormt mijn basis. Daarom deel ik mijn verhaal ook. Want huiselijk geweld is een enorm belangrijk onderwerp dat nog steeds plaatsvindt. Daarover zwijgen zou zijn alsof ik een deel van mezelf negeer. Ik hoop dat ik er anderen mee help die nu misschien in eenzelfde situatie zitten.”

Mag ik zeggen dat ik plaatsvervangend trots op je ben?

“Dank je.” Dan ineens, heel lief: “Mag ik je een omhelzing geven?”

null Beeld

Meer Natasja

Natasja (1979) studeerde Journalistiek in Utrecht en Psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. Bekend van: radiozender FunX, radioprogramma De Nieuws BV en talkshow Op1 als vaste invaller voor Nadia Moussaid. Ook presenteerde ze de Nationale 2021 Quiz. In 2020 was Natasja een van de initiatiefnemers van het manifest voor de oprichting van het Media Meldpunt Racisme & Discriminatie naar aanleiding van de moord op George Floyd. Woont: in Amsterdam met vriend Wessel en kat Davis (“naar Miles Davis en Bette Davis”). Funfact: “Ik houd van harde hiphop en rap, daarop kan ik lekker meebrullen in de auto.” @natasjagibbs_insta

Visagie: Bianca Fabrie | Styling: Ramona da Cruz Lopes | M.m.v.: Nümph (wikkeljurk), Ellen Beekmans (ringen), Nadine Kieft (armband), Nox Amsterdam (oorbellen), Fabienne Chapot (doorknoopjurk), Zara (bloes en riem), Ivylee Copenhagen (pumps), &other Stories (broek)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden