PREMIUMInterview

Ruben van der Meer: “Als iemand mij een klootzak noemt, ga ik mediteren”

null Beeld

Acteur en comedian Ruben van der Meer (52) oogt onrustig. En dat is hij ook. Gelukkig vindt hij rust bij zijn high school sweetheart Sally, tijdens meditatiemomenten én gewoon door het ouder worden. “Ik heb geen zin meer in dingen waar ik geen zin meer in heb.”

Kim Hopmans

Ja, dit past bij mij, dacht Ruben van der Meer toen hij het script las van de nieuwe komische dramaserie Ten minste houdbaar tot. Hierin speelt hij Paul, importeur van paardenlikstenen, en man van Anna, gespeeld door Ricky Koole. Het 23-jarige huwelijk van Paul en Anna komt onder druk te staan als hun kinderen uitvliegen en Anna last krijgt van hormonale schommelingen. Paul stort zich op zijn werk, maar vindt ook heil bij een mannenpraatgroep. “Dit thema, deze fase, sprak me meteen aan. Het biedt zo veel mogelijkheden. Het is een interessant, realistisch onderwerp.”

Heb je, naast alles over paardenlikstenen, nog iets over jezelf geleerd?

“Dat een mannenpraatgroep niks voor mij is. Voor mij voelt het als praten om het praten. Ik zou niet weten hoe het mij zou helpen om anderen over hun issues te horen praten. Ieder zijn ding, maar ik los mijn problemen zelf wel op, samen met mijn vrienden en mijn vrouw, mensen die me goed kennen. Ik herkende in het script wel het verschil in aanpak tussen mannen vrouwen: waar vrouwen vaak – nee, niet allemaal – eindeloos willen praten, komen mannen liever met een oplossing. Natuurlijk moeten mannen ook in contact blijven met hun gevoel. Maar soms is iets dóén wel beter dan ergens in blijven hangen of het ontkennen – zoals Anna, mijn vrouw in de serie, aanvankelijk doet ten aanzien van de overgang.”

Herken je dat uit je eigen leven?

“Gelukkig niet, ik ben blij dat mijn eigen vrouw niet met ontkenningen worstelt. Sally is heel nuchter. En een levensgenieter. Dus ook al vindt ze zichzelf te zwaar, die kokoskoek die ze net heeft gebakken, gaat wel gewoon op. Ook als het gaat om de overgang verwondert Sally zich graag hardop: ‘Wat is dit nou weer, net voelde ik me prima en nu ben ik ineens down en heb ik rugpijn.’ Het zal de overgang wel zijn, erkent ze dan, ze maakt het dan niet ingewikkelder dan het al is.”

Hoe reageer jij dan?

“Ik probeer haar zo veel mogelijk uit handen te nemen: zal ik lekker koken vanavond? Ik ben altijd oplossingsgericht geweest. Je moet toch door. Ik ben geen piekeraar, maar ik kan soms best wakker liggen over onbelangrijke dingen. In het begin van het socialmedia-tijdperk had ik dat als ik werd uitgemaakt voor klootzak. Waarom noemt iemand me zo als hij me niet eens kent, puur omdat hij mijn lach irritant vindt? Om mijn neiging tot reageren te onderdrukken en omdat ik geen zin heb in wakker liggen, ga ik op zulke momenten mediteren. Ook weer oplossingsgericht dus.”

null Beeld

Wie heeft je dat geleerd?

“Als peuterleidster had mijn moeder veel ervaring met drukke jongetjes. Gelukkig maar, want ze had er twee thuis: ik was een supergabber, mijn broer drumde vanaf zijn twaalfde in een punkband. Af en toe rust creëren was dus noodzaak. Mijn moeder leerde me al vroeg om rustig tot tien te tellen voordat ik een beslissing nam of iets geks deed. Ze creëerde bewust ontspanningsmomenten door ons mee te nemen naar de sauna. Ook op de acteeropleiding leerde ik meteen: ontspannen is key. Mensen komen namelijk naar het theater om te ontsnappen en willen niet naar een acteur kijken die zelf met honderd andere dingen bezig is. Je móét ontspannen zijn.”

En dat ben je dan ook?

“Er zijn acteurs of comedians die tot een seconde voor de show hun tekst repeteren. Ik niet. Ik probeer te mediteren, of nog beter: een dutje te doen. Het liefst ga ik een kwartier voor de show tien minuten slapen. Dan ben ik even helemaal weg en word ik wakker gemaakt met: ‘Ruben, over vijf minuten gaan we op!’ Zo’n totale reset geeft mij de juiste start. Energie verdelen is heel belangrijk. Dat heb ik me als kind dus al aangeleerd. Gewoon even zitten en erop vertrouwen dat het goed komt. En dutjes zijn voor mij essentieel.”

Heb je je dochters dit ook bijgebracht?

“Zeker. Als ze toetsen of tentamens hebben, leg ik uit dat je op een gegeven moment moet stoppen met stampen. Begin liever iets eerder en zorg vervolgens dat je een half uur voor je tentamen rust neemt. Op het laatste moment nog geforceerd dingen erbij willen proppen, is vaak meer verlies dan winst.”

null Beeld

Ben jij een vader die boven op de schoolprestaties zit?

“Nee, ik vind het belangrijker dat ze ongeveer weten wat ze willen in het leven. Want als je een doel hebt, maakt het niet zo veel uit welke opleiding je volgt. Ik wist altijd al wat ik wilde en ik ben ervan overtuigd dat iedereen dat weet. Alleen worden we geleerd te luisteren naar volwassenen die zeggen: ‘Leuk idee, maar ga eerst maar een échte opleiding doen, dan kun je altijd nog...’ Mijn ouders deden dat niet, ik nu ook niet. Mijn oudste dochter is net aangenomen op de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Ik vind: je hoeft niet eens precies te weten wat je wilt, maar als je al een beetje in die richting beweegt, dan lig je al mijlenver voor op de mensen die eerst nog iets anders gaan doen. En zo laat je de concurrentie achter je, haha!”

Je dochters zijn 18 en 15, mis je de tijd dat ze nog piepjong waren?

“Enorm. Zo’n baby’tje op je heup, geweldig. Ik kan echt mijmeren bij foto’s van vroeger. Van kinderen word ik blij. Ik had vroeger veel oppasbaantjes en werkte een tijd als au pair in New York waar ik acteerlessen volgde. Kinderen zijn in mijn ogen een soort engelen. Zo geniet ik oprecht van speelkwartiergeluiden van het schoolplein waar we dichtbij wonen. Dat er ook mensen bestaan die klagen over geluidsoverlast, gaat er bij mij niet in. Hoe werkt zoiets? Klaag je dan ook als je een nest jonge katjes hoort miauwen?”

null Beeld

Nu je weet hoe snel die tijd voorbijgaat, had je iets anders willen doen?

“Nee, want ik heb altijd de tijd genomen voor mijn kinderen. Elk moment dat ik ze kón voorlezen, heb ik gepakt, gelukkig maar! Dat vond ik een van de fijnste dingen: samen op bed, de een links, de ander rechts, ik verhalen vertellen, zij ademloos luisteren. Dat mis ik echt! Afgelopen weekend waren Sally en ik weg, tijdens het eten keken we elkaar aan: ‘Waar is de tijd gebleven?’ Geen oppas thuis, alles gaat vanzelf, we krijgen een tikkie voor de boodschappen. Het leuke aan deze fase is dat je ziet dat het allemaal best goed gaat, dat je samen twee verantwoordelijke dochters hebt groot­gebracht, dat is wel echt te gek.”

De serie gaat ook over het lege-nest-syndroom, vrees je daarvoor?

“De jongste zit nog op de middelbare school, maar de oudste gaat nu studeren in Utrecht. Ik verwacht dat ze het eerste jaar nog wel gaat pendelen. Ik zal haar nooit dwars­bomen, maar ik sta er niet om te springen nee. Al maak ik me niet druk dat Sally en ik ons niet gaan redden. Tegen de tijd dat het nest echt leeg is, gaan we nog meer doen wat we nu al doen: weekendjes weg, lekker eten, hotelletje en heel hard tegen elkaar roepen hoe blij we zijn dat dit allemaal weer kan, haha. Je moet het positief houden.”

null Beeld

Sally en jij zijn al lang samen, wanneer zag je haar voor het eerst?

“Op de gang van onze middelbare school. Wauw, dacht ik. Al snel zoenden we op een feestje, maar helaas had ze al een vriend. Ik verzamelde al mijn moed om haar te bellen met de vraag of ze met me naar de film wilde. Daarover was ze heel duidelijk: nee. Au. Jaren later zei ze dat ze ervan uitging dat ik het nog wel een keer zou proberen, maar daaraan waagde deze onzekere puber zich niet. Acht jaar later stond ik dronken in café Dansen bij Jansen. Op een gegeven moment pakte de uitsmijter, mijn beste vriend Frank, me bij mijn schouders: ‘Sally is er, even scherp zijn!’ Ik vroeg haar nummer – het was inmiddels uit met haar vriend – en beloofde haar de volgende dag na zessen te bellen. Uiteindelijk rolde ik om 5.30 uur het café uit en leek het me thuis heel grappig om haar om 6.01 uur te bellen: dat is na zessen toch? Ze nam op, we kletsten wat totdat zij een snurk hoorde. Ik was gewoon in slaap gevallen. Een bijzondere verleidingstechniek, maar hij werkte wel. Sindsdien zijn we samen, nu 26 jaar.”

Waarom vond je haar zo leuk?

“Allereerst was – en is – Sally een superknappe vrouw die zichzelf, net als ik, niet al te serieus neemt. We hebben veel lol en ze is gewoon stoer, vroeger op school al. Uiterlijk was belangrijk in die tijd: mijn haren strak naar achter met gel, steevast mijn leren jack aan. Ook als het regende. Trek nou een regenjas aan, zei mijn moeder, maar ik peinsde er niet over. Zo niet cool, dan maar de hele dag in die natte rotzooi rondsjouwen. Op een dag keek ik vanuit de kantine naar buiten hoe iemand, gesnoerd in een grijs regenpak, het schoolplein opkwam. ‘Kijk dat bedoel ik, dat wil je toch niet?’, lachte ik. Het was Sally. Zij had gewoon schijt aan de buitenwereld en koos voor haar eigen comfort. Zo stoer. Daar kon ik alleen maar van leren – na een tijdje durfde ik ook een regenjas aan.”

Je bent inmiddels een vijftigplusser, sta je nu anders in het leven?

“Wat heel duidelijk speelt nu: ik heb geen zin meer in dingen waarin ik geen zin meer heb. Het is bijna filosofisch. Ik zeg makkelijker nee en richt me liever op projecten die me energie geven; een gescripte serie zoals Ten minste houdbaar tot én touren met TAFKAL – waarbij ik me mag bezighouden met de actualiteit en improvisatie – is eigenlijk de perfecte combinatie. Sterker nog: ik vind TAFKAL (The Artists Formally Known As Lama’s, red.) nu nog leuker dan De Lama’s. We hebben evenveel lol als vroeger, maar beschikken over meer ervaring in het vak en in het leven. Destijds deden we maar wat, maar nu nemen we het echt serieus: we evalueren elke show!”

null Beeld

Is er iets veranderd als het gaat om grappen maken, in wat wel en niet kan?

“Dat is zeker veranderd, maar in de theaters merk ik dat mensen vooral behoefte hebben aan lol en hard lachen. De meeste mensen vinden het heerlijk als dingen hardop worden uitgesproken. Maken we een harde grap die over de rand is, dan benoemen we dat. Soms moet je juist dingen kunnen zeggen die níét kunnen, want hoe weten we anders met z’n allen wat wel of niet mag? Als je de grenzen niet opzoekt, of er nooit overheen gaat, dan komen we nergens achter.”

Wat merk je nog meer van het ouder worden?

“Dat ik meer moet sporten. Tijdens de theatertour ga ik het publiek in om briefjes voor te lezen die de start zijn van onze improvisatie. Dan blijkt dat ik A: zonder leesbril de zinnetjes niet kan lezen, en B: hijgend boven of weer beneden kom. Ik kan beter een voorbeeld nemen aan mijn vader: hij is 82, maar zwemt en fietst mij eruit. Hij heeft zijn leven lang gesport, iets wat ik nu pas een beetje probeer op te pakken. Rijkelijk laat, dus ja, ik moet wel echt aan de bak.”

null Beeld

Ruben van der Meer

In de jaren negentig werd acteur en comedian Ruben van der Meer (1970) bekend als de supergabber van Hakkûhbar en later door de BNN-hit De Lama’s, gevolgd door De Grote Improvisatieshow en talloze tv- en filmproducties. Ruben is te zien in de nieuwe tv-serie Ten minste houdbaar tot en gaat door het land met TAFKAL (The Artists Formally Known As the Lama’s). Ruben is 26 jaar samen met Sally, met wie hij twee dochters heeft: Leila en Elle-May.

Styling: Ora Bollegraaf. | Visagie: Astrid Timmer. M.m.v. Selected Homme (pak), Zara (shirt, overhemd, short), Opposuits (blazer), Tony Morata (jeans), Scotch & Soda via Omoda (sneakers), Nike (sneakers). | Met dank aan: hond Nala. | Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden