PREMIUMinterview

Wendy van Dijk: “De hormoontherapie helpt me enorm”

null Beeld Moon Jansen
Beeld Moon Jansen

Hard werken en af en toe op de rem staan en kijken waar ze precies staat in het leven. Het lukt Wendy van Dijk (51) steeds beter om die balans te vinden. “Dit is de fase van mezelf opnieuw ontdekken en herpakken.”

Robert HeukelsMoon Jansen

Kijk, dat is nu zo fijn als je moeder ook je buurvrouw is. Waar het huis van Wendy van Dijk kampt met een lekkende kraan, is het bij mama Tiny lekker rustig en zijn de koekjes en de kruidenthee nooit ver weg. Tiny zelf trekt de wandelschoenen aan en gaat naar buiten voor een ommetje. Practice what you preach, want de familie Van Dijk propageert een gezonde levensstijl met veel beweging, goed voor lichaam en geest.

Wendy, op 22 januari word je 52. Op welk punt van je leven sta je?

“Op het punt dat mijn maatschappelijke betrokkenheid steeds sterker wordt. Er heerst op dit moment zo veel angst, verdriet en onrust. Ik heb de behoefte daar iets tegenover te stellen.”

Hoe doe je dat?

“Samen met Leontien van Moorsel organiseer ik wandel- en fietsevenementen, omdat wij zelf ervaren dat bewegen je enorm goed doet. Door te bewegen ga je lekkerder in je vel zitten en word je weerbaarder. Verder wil ik met mijn platform mensen die het zwaar hebben een podium bieden waar ze hun verhalen kunnen delen. Die aangrijpende verhalen verdienen het om verteld te worden en ik denk dat we het verdriet niet moeten schuwen. In het verlengde daarvan hebben we met Make-A-Wish de podcastserie Levensecht gemaakt, over ziekte, soms over de dood, maar ook over moed en veerkracht. Het zijn gesprekken van mens tot mens, heel intiem, dus zonder camera’s.”

null Beeld

Ik las dat je een yoga-retreat op Ibiza hebt georganiseerd.

“Ik wilde al heel lang zelf zo’n retreat volgen, maar had het telkens te druk. De schaarse vrije tijd die ik had, besteedde ik liever met mijn gezin en mijn familie. Maar doordat ik zoiets nu voor anderen organiseerde, kwam het er toch van. Ha ha! Opeens was ik daar met tweeëntwintig vrouwen van rond de veertig, vijftig, allemaal met een verhaal. Ze durfden zich kwetsbaar op te stellen en vanaf dag één voelden we ons verbonden omdat iedereen er hetzelfde in stond: ik heb dit nog nooit gedaan, maar ik voel dat ik dit nu móet doen. Even geen baan, man, kinderen, bejaarde ouders, noem maar op. Veel van ons zijn in de overgang en staan voor de vraag: waar sta ik nu eigenlijk in dit leven? Het is een fase van jezelf opnieuw ontdekken en herpakken. Wat doe je? Ga je door op het oude pad, of durf je patronen los te laten?”

En?

“Onze yoga-docent Judith van Hal vroeg ons wat kernwoorden op te schrijven: waarom ben je hier? Ik schreef als eerste: adem. Ik had zo’n behoefte even diep adem te halen. De essentie is dat je je geest opruimt. En opruimen is goed.”

Wat ruimde jij op?

“Iets waarvan ik me niet realiseerde dat het nog zo aanwezig was, het verdriet over het overlijden van mijn vader. Ik heb daar altijd veel over gepraat en het voor mijn gevoel nooit weggestopt, maar hij was in de loop der jaren toch vrij ver weg. Het was altijd zo hectisch in mijn leven, zo druk. Tijdens een van de ademhalingssessies aan het eind van de week rende ik op hem af en was er een omhelzing. Dat had ik zo nodig. Het leven is soms vluchtig, we vergeten op de rem te staan en goed te kijken wat er echt in ons speelt.”

Je kinderen Sem (19) en Lizzy (12) komen in andere levensfases. Word je daardoor ook een andere moeder?

“Ja, ik zit midden in een transformatie en ben er nog niet doorheen. Ik ging van jong meisje naar jonge moeder naar volwaardige vrouw – die ook nog eens in de overgang komt. Maar dat circus ben ik vóór geweest. Ik volg hormoontherapie en dat heeft mij enorm geholpen, zodat ik die hele overgang goed onder controle heb. Ik heb mijn leven lang geworsteld met hormonen, dus deze ellende laat ik aan me voorbijgaan.”

null Beeld

En hoe ga je om met een bijna-puber en een post-puber?

“Het leven van Sem en Lizzy heeft de laatste jaren vorm moeten krijgen, vooral door corona. Maar het mooie van die tijd was dat ze ontdekten waar hun hart lag. Sem zat op school niet op zijn plek, maar doordat hij gedwongen thuiszat begon hij met muziek schrijven. Ik liet hem gaan, zoals mijn ouders mij een jaar de tijd gaven te ontdekken of ik danseres wilde worden of niet. Ik zag hoe gelukkig hij ervan werd en zei: ‘Schrijf je in bij de Herman Brood Academy.’ Hij deed auditie, werd aangenomen en voelt zich daar als een vis in het water. Die jongeren stimuleren elkaar, gunnen elkaar de wereld. Als hij begint te beatboxen, drummen ze met hun handen mee. ‘Ik kom thuis bij mijn soort en mijn soort is van alles wat’, zei hij laatst. Dat hij kan zijn wie hij is, maakt mij als moeder gelukkig.”

En Lizzy?

“Ha, Liz… ik knipper met mijn ogen en denk: wat is dit opeens voor een groot mens? We schelen nog maar een halve kop. Al die jaren basisschool waren niet altijd gemakkelijk voor haar, omdat ze zo verlangde naar eigen verantwoordelijkheid. Ze wilde alles zelf doen. Nu heeft ze een eigen rugtas, een eigen kluis en doet ze het tweetalige vwo. Ze kletst de hele dag in het Engels.”

Je schoonvader Hans, een bekende emeritus hoogleraar genetica, is onlangs overleden.

“Daar heb ik veel verdriet van. Hij was voor mij als een tweede vader, een tweede energiebron. Ik kon het nooit verklaren, maar als ik met mijn familie bij hem was, voelde ik vaak een golf van verdriet. Na de zoveelste keer viel het kwartje: ik realiseerde me hoezeer Hans en mijn vader op elkaar leken. Als mijn vader lachte, lachte iedereen. Hans had de wereld gezien en als hij daarover ging vertellen, hingen we aan zijn lippen. Het is een groot gemis dat onze vaders, die lieve, charismatische mannen, er niet meer zijn.”

Jij en Erland zijn allebei bekend. Tegenwoordig heeft iedereen overal een mening over, dus ook over BN’ers. Hoe reageer je daarop?

“Ik blijf relativeren. Ik doe zo goed mogelijk mijn werk, werk waar ik nog altijd heel blij van word. Voor de kinderen is het alweer anders hè. Lizzy groeit op met meiden die geen idee hebben wie ik ben. Sem had het moeilijker, die heeft er meer last van gehad dat zijn ouders bekend zijn. Ik zie dat hij voorzichtig is. Het jongetje dat vroeger zo open was, is zich nu bewust van wat hij deelt. Onder zijn vrienden kan hij zichzelf zijn, maar als ik zijn songteksten beluister, voel ik de vooroordelen en de hardheid van de maatschappij. We proberen de kinderen mee te geven dat ze hun hart moeten volgen. Dat is het belangrijkst.”

null Beeld

Je gaat nu Ministars presenteren. Moeten al die jonge kinderen niet gewoon lekker anoniem blijven?

“Nee, want ik zie hoe gedreven die kids zijn. Zij volgen juist hun hart! De positieve kant van social media is dat ze al jong gewend zijn zich te laten zien en daardoor missen ze de vreselijke zenuwen van onze generatie zodra er een camera op ze werd gericht. Ze worden geen ministars, ze zijn het al! Dus ja, als je dan die droom hebt en je mag zo schitteren, is dat mooi.”

Waar sta je over vijf jaar, denk je?

“Ik hoop dat deze balans tussen tv maken, mijn platform en mijn magazine er dan nog steeds is. Erland zei laatst: ‘Als ik naar jouw platform kijk, lijkt het me zo’n voldoening geven dat je iets kunt bijdragen en iets kunt betekenen.’ Mensen een fijne avond bezorgen is belangrijk, maar mensen écht kunnen helpen is bijzonder. Vroeger presenteerde ik Hart in Aktie, dat programma was mij op het lijf geschreven. Dat gaf eenzelfde energie als mijn platform nu. In februari sta ik op de Huishoudbeurs met Wendy’s wereld. Alles wat ik wil uitdragen is daar: yoga, mindfulness, hormoontherapie, sporten, bewegen, wandelen, fietsen, aandacht voor het brein. Body en mind dus. Geweldig als dat straks allemaal samenkomt.”

Wat zie jij als de essentie van jouw leven?

“Zoals Paulo Coelho zo mooi schrijft: ‘Geluk is iets wat toeneemt als het wordt gedeeld’. Ik heb wat dat betreft nog steeds twee kanten in me. The show must go on én Hart in Aktie. Of het nu gaat om een ziek of vergeten kind, depressies, verlies, eenzaamheid of een ander diep verdriet: loop niet weg, sluit je ogen niet. En nee, ik kan al het leed niet oplossen, maar ik kan het wel erkenning geven. De juiste aandacht geven vind ik belangrijk. En niet ‘even’, maar er echt voor elkaar zijn. Nu én later. Sem verloor in korte tijd twee goede vrienden van negentien. Dat hoort niet op die leeftijd, wát een verdriet. Maar ook: wát een gasten. Ze verzamelden zich rondom de gezinnen waar zo’n diep gat is geslagen. En maar praten met die ouders. Ze zaten daar thuis op de bank, zo trouw. De dood is voor hen geen taboe, ze gaan dat aan. Die nieuwe generatie, daar moeten wij naar kijken, daar kunnen wij van leren.”

Meer Wendy van Dijk

Wendy van Dijk brak door als danseres en werd onder het grote publiek bekend als presentatrice en actrice (onder andere Hart in Aktie, The Voice of Holland, Moordvrouw). Wendy is het gezicht van haar platform dat draait om geluk en een gezonde leefstijl en ze is een van de ambassadeurs van Make-A-Wish Nederland. Haar nieuwe programma Ministars is vanaf vrijdag 6 januari wekelijks om 20.30 uur te zien op SBS6. Ze is getrouwd met Erland Galjaard, is moeder van Sem en Lizzy en stiefmoeder van Elena en Charlotte.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden