Nieuw! Natuuragenda van Marjolein Bastin 2018

Mijn buren schreeuwen en schelden tegen hun kleine kinderen!

Een zus die dagelijks ruzie maakt  met haar man, een moeder die te streng is tegen haar kinderen of een vriendin die door haar man geslagen wordt. Iedereen twijfelt wel eens of het bij een ander thuis wel goed gaat. Veel mensen weten namelijk niet wat ze in dit soort gevallen moeten doen. Juist de verhalen van anderen kunnen ze daarbij helpen. Daarom plaatsten we een paar weken geleden een oproep om jouw ervaring te delen. De verhalen stromen hier binnen.  Je kunt ze hieronder lezen.
Deel ook jouw verhaal hieronder!

Libelle samen met de Rijksoverheid

Anoniem
‘Mijn buren hebben een peuter en een baby. De oudste was een huilbaby, ook wij hebben er veel last van gehad. Nu huilt zij gelukkig niet meer zo veel. Wel hoor ik vooral de buurman hard optreden. De buurvrouw heeft verteld dat de oudste erg brutaal is en dat ze daarom hard op moeten treden. Maar naar mijn mening is een kind hard uitschelden en ertegen schreeuwen toch echt niet nodig. Ik hoor niet wat de oudste zegt tegen haar ouders, maar ik hoor wel hoe kwaad haar ouders reageren.’

Michele
‘Mijn buurvrouw werd regelmatig niet goed door diabetes II en een te onregelmatig voedingspatroon. Zij kon eigenlijk niet meer goed voor zichzelf zorgen. Ook doordat zij ’s nachts en overdag nog wel eens viel en niet meer overeind kon komen was het onverantwoord om haar nog alleen te laten wonen. Dochter wilde erven en hield tegen dat ze in een verzorgingshuis werd opgenomen. Het was aan de buurt om haar moeder te verzorgen. Ook in de nacht liep de buurvrouw rond en éénmaal in februari hoorde ik een raar geluid buiten en daar lag ze midden op straat. Ze was uitgegleden en kon niet meer opstaan.  We hebben haar geholpen en de ambulance laten komen.  Ondertussen hebben we de dochter gebeld en die zei doodleuk, ze moet in haar bed blijven liggen, leg haar maar weer in bed,  morgenochtend komt de thuiszorg haar wel weer verzorgen! Wat kunnen we doen?’

Rachel
‘Destijds kregen mijn vorige buurvrouw en haar man regelmatig slaande ruzie. Toen zij voor de zoveelste keer bij mij aanklopte en er nogal erg aan toe was, belde ik mijn dokter op. Het moment dat die bij ons aankwam, liep ze gewoon langs de achterdeur weg. De dag nadien was alles weer koek en ei tussen hen. Ik weet nu dat het heel moeilijk is om hulp te bieden als mensen er niet voor open staan. Maar ik weet ook dat het heel moeilijk is om gewoon te blijven toekijken zonder iets te doen. Wat wel, wat niet ? Ik zou het nog altijd niet weten ….. gewoon je gevoel en hart volgen denk ik.’

Nell
‘Bij het openen van mijn fietsslot, zag ik een keer een man en een vrouw staan bij de glazen deur van het Winkelcentrum. Er stond een klein meisje bij. Het leek of ze ergens over discussieerden, aan de gebaren te zien. De moeder praatte eerst tegen het kind, daarna tegen de vader. De vrouw verdween door de deur. De man zette het kind met het gezichtje naar de muur. En waar ik bang voor was gebeurde: de moeder was al verdwenen, de vader verdween nu ook. Het kind, van hoogstens drie, stond eerst stil, draaide zich toen om en keek bang  rond, met d’r mondje wijd open van angst. Ik wilde ingrijpen maar het hoefde niet meer. De man kwam uit de deur, pakte het kind bij de hand en nam het mee. Vastgenageld aan de grond stond ik daar. Overdacht hoe bang dat meisje was geweest en wat ik had kunnen doen. Wie heeft advies?’

Willie
‘Ook ik werd bij elke gelegenheid om mijn oren geslagen. Vroeger sloeg men altijd op het hoofd. Ik ben het 2e  van 6 kinderen. De ,,moeder,, was met mijn vader getrouwd, omdat zij zwanger was. Niet van hem, wat later bleek, maar van haar werkgever. Ik lijk sprekend op mijn vader, mijn oudste zus op de hare. Wij werden als tweeling gekleed, maar zij was klein en dik,  ik was lang en mager .Dat verschil werd zo overduidelijk dat de ouders met mijn 4e jaar al scheidde. Ik was de oppas van de 3 jongste kinderen, kwam iedere dag te laat op school, moest een broertje naar de bus brengen die hem om 8.45 uur hem oppikte. Zij bleef op bed liggen.
Als de kinderen iets lieten vallen,  kreeg ik de schuld. Ik had het moeten voorkomen. Altijd zei ze:”je bent precies je ouwe heer”. Ik was niet op m’n mond gevallen en antwoorden dan: “ik ben er niet mee naar bed gegaan”. De klappen kreeg ik toch wel .Kon nooit met vriendinnen afspreken, moest altijd thuis werken of op een broer of zusje passen. Er waren 6 kinderen van 4 vaders.’

Eva
‘Mijn beste vriendin heeft nu een poos iets met een jongen, waar ze ook zwanger van is. Hij slaat haar en doet lullig tegen haar. Grote mond, dingen vertellen tegen anderen die privé zijn. En dan vooral als er een hoop mensen bij zijn. Een trap geven als ze om iets vraagt en ga zo maar door. Hij is niet goed voor haar. We hebben het er samen vaak over gehad, maar ze durft het niet uit te maken omdat ze bang is dat hij dan ook afstand neemt van de kleine. Dat wil ze absoluut niet. Ze wil een leuk gezin zijn, want ze is zelf opgegroeid in een gezin waar altijd van alles aan de hand was. Dat wil ze niet voor haar kindje. Het is een lastige situatie, waar weinig aan te doen is als buitenstaander. Wellicht komen er tips binnen als andere mensen dit lezen.’

Anoniem
‘Onze oudste dochter was als klein meisje introvert , angstig en onzeker. Als ouder trad ik hierin te beschermend op , maar ook bekritiserend en negatief naar haar toe , zoals: waarom durf je niets ? Ik werd er boos om. Tijdens een workshop: opvoeden zó , werd genoemd dat kinderen groeien en zelfverzekerd worden van positieve aandacht van ouders. Al is het maar klein en moet je soms zoeken, benoem alleen de positieve dingen van je kind.
Geef ze complimentjes !!!!
Benoem NIET waar ze niet goed in zijn !!!!
Deze laatste 2 zinnen waren voor mij eye-openers
Hierdoor wordt je kind zelfverzekerder, en krijg je een ‘ leuker ‘ kind. Dat was ze al , maar door mijn benadering naar haar , kwam het er niet uit.
Lieve ouders, wees je ervan bewust dat negatieve aandacht naar je kind niets oplevert, het wordt alleen erger!
Deze avond heeft mij en ons gezin veel geholpen, een leidraad in onze opvoeding!’

Anoniem
‘Mijn zusje van begin 20 jaar is hoogzwanger. Ze woont samen met haar vriend. Mijn zusje is altijd al explosief en agressief geweest en heeft nooit goed kunnen praten, hierdoor heeft ze een groot deel van haar leven in instellingen doorgebracht. Sinds een jaar woont ze samen en ik dacht eerst dat haar problemen over waren. Nu hoor ik steeds vaker van mijn ouders of haar vriend, dat het niet goed gaat en dat ze elkaar aanvallen. Mijn zusje heeft haar vriend een aantal keer geslagen. Ik hoorde een keer dat mijn zusje op de grond lag na een vechtpartij en mijn ouders in paniek belde. Dit terwijl ze al zwanger was. Laatst was mijn zusje ook in paniek en viel ze haar vriend aan, waarna ze een ruit insloeg. Ik maak me regelmatig ernstige zorgen, maar daarna doet mijn zusje weer alsof alles oké is en mijn zorgen onnodig zijn. Ze willen geen hulp van anderen aanvaarden. Maar elk moment kan er een baby bij zijn. Wat kan ik doen? Wie geeft mij raad?’

Anoniem
‘Ik ben blij dat Libelle aan dit item aandacht besteed. ik ben nu 55 jaar en heb nog steeds last van de schade die in mijn jeugd is aangericht. Ik had een dominante vader die mij altijd kleineerde, ik was stom, kon niets. Als ik iets had gedaan wat fout was, werd ik dagen genegeerd. Mijn moeder wuifde het altijd maar weg, terwijl zij ook op zekere hoogte geestelijk werd mishandeld, maar mij ook niet in bescherming nam. Gelukkig hoor je het steeds vaker, dat het gebeurt. Ik vind het net zo strafbaar als lichamelijk mishandeling, misschien nog erger. Bij mij was het zo, ik kon niet goed mee op school, wat ik nu weet en na vele psychische onderzoeken, weet ik nu, dat ik anders was dan een ander kind. In de jaren 60 en 70, werd dat afgedaan als een vervelend kind. Ik ben licht verstandelijk gehandicapt, pas op mijn 50e ontdekt. Maar ik heb wel in vele klinieken gezeten. Geestelijke mishandeling moet aangepakt worden. Het is echte mishandeling die je in je verderde leven veel schade toe kan brengen.’

Ellen
‘Mijn moeder woonde op een flat die best wel gehorig was. Vooral in de zomer, wanneer alle ramen en deuren openstonden, kon ze de buren goed horen. Soms waren het rustige gesprekken, maar vaak werd er geschreeuwd. Het waren buitenlanders en mijn moeder kon ze niet verstaan, maar de toon was heel duidelijk. De man was kwaad en de vrouw was bang en verdrietig. Ze huilde vaak hartstochtelijk. Ze hadden een klein kindje. Op een keer zag ze de vrouw met een blauw oog en trok ze haar conclusie: dit was niet goed! Ze wilde de vrouw aanspreken, maar die liep verschrikt weg. Mijn moeder is kort daarop verhuisd, maar maakte zich nog lang daarna bezorgd hoe het met dat stel was afgelopen. Wat had ze kunnen doen?’

Zo kunnen we elkaar helpen
Heb jij ook wel eens getwijfeld of het bij anderen thuis wel goed ging? Wat heb jij toen gedaan? Ben je gaan praten, heb advies gevraagd, of heb je zelf hulp aangeboden? We zijn heel benieuwd hoe jij dat hebt aangepakt. Door jouw verhaal te delen, help je anderen op weg…….

Je bent niet verplicht je naam en mailadres te vermelden. Je verhaal is alleen voor de redactie zichtbaar en zal alleen geplaatst worden, na jouw toestemming.

 

[sm-video-embed][/sm-video-embed]

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien