Hoera! Libelle is genomineerd. Stem nu >

Zoek binnen:

Hunker je naar fysiek contact? Zo maak je zonder te knuffelen tóch het knuffelhormoon aan

Tijdens de coronacrisis is 1,5 meter afstand een must. Moeilijk voor mensen die alleen wonen en dus met niemand fysiek contact mogen hebben. Wat als je toch echt hunkert naar een knuffel of fysiek contact?

Dan zou je dít kunnen doen.

Advertentie

Oerbehoefte

Met onze huid als grootste zintuig is het niet vreemd dat het moeilijk is om zonder knuffels te zitten. Zelfs mensen die zeggen niet van knuffels te houden, zouden volgens hoogleraar psychologie Sander Koole een ontspanningsreactie laten zien op het moment dat zij geknuffeld worden. Tijdens een aanraking komt in ons lichaam namelijk het knuffelhormoon oxytocine vrij, wat ervoor zorgt dat angst en stress afnemen. Zeker nu tijdens de coronacrisis de nadruk ligt op afstand houden én we in zulke onrustige tijden zitten, kunnen mensen behoefte krijgen aan een fysieke aanraking. Fysiek contact is nou eenmaal een oerbehoefte en die kan in dit soort tijden voor veel mensen sterker worden.

Huisdier

Er gaat natuurlijk niets boven een échte knuffel, maar toch zijn er manieren om ook zonder knuffelpartner het hormoon oxycotine aan te maken. Het liggen onder een zachte deken of het dragen van een zachte trui kan daar al voor zorgen. Ook brengt het knuffelen met je huisdier een soortgelijk gevoel teweeg als het knuffelen van een dierbare. Volgens Koole zijn dit allebei manieren waardoor mensen meer ontspannen en angsten afnemen.

Knuffelbeer

Uit consumentenonderzoek is zelfs gebleken dat het aanraken van een knuffelbeer het stressniveau kan verlagen. Een teddybeer kan natuurlijk geen mens of echt dier vervangen, maar in tijden van onzekerheid en angst als deze, kan het voor verlichting zorgen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Volkskrant. Beeld: iStock
Lees meer

Tessel Tindert: “Na een paar minuten kijk ik om en raak ik in paniek”

Robert

Robert en ik gaan naar een hotelletje in Noordwest-Frankrijk waar we eerder zijn geweest. In Picardië, aan de monding van de Somme, de rivier waarbij in de Eerste Wereldoorlog zo bloedig is gevochten.

Daar lagen de loopgraven van waaruit miljoenen Franse, Engelse en Duitse jongens de dood in werden gejaagd. ‘Schuldig landschap’, zeg ik tegen Robert als we er bijna zijn. Links en rechts strekken zich lappendekens van gele korenvelden en groene weiden met witte koeien uit tegen een decor van zachtglooiende heuvels. Robert kijkt me niet-begrijpend aan.

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien