On Your Feet! de Musical vanaf €39, klik hier

De moeder ging op stap terwijl het jongetje alleen in bed lag

Een buurvrouw die iedere dag ruzie maakt met haar man, een vader die te ontzettend streng is voor zijn kinderen of een zus die samenwoont met een foute vriend. Iedereen twijfelt wel eens of het bij een ander thuis wel goed gaat. Juist de ervaringen van anderen kunnen daarbij helpen. Daarom plaatsen wij een paar weken geleden een oproep om jouw verhaal te delen. En wat krijgen we een hoop reacties! Lees hieronder de nieuwste inzendingen. 
Heb jij  ook wel eens getwijfeld of het bij een ander thuis niet goed gaat? En wat heb je toen gedaan?
Deel hieronder ook jouw verhaal!

Libelle samen met de Rijksoverheid

Anoniem
‘Mijn buren hebben dagelijks ruzie. Zij schreeuwt, praten is geen optie. Knalt met de deuren en zij staat ook op de stoep te schreeuwen. Zij hebben een zoontje van 4 jaar, ook hij heeft nu al geleerd dat schreeuwen misschien de enige manier is om gehoord te worden. Ik hoor haar schreeuwen: ‘mama houdt niet van jou, ik ga wel op zoek naar een ander kindje.’ ‘Mama dat mag je niet zeggen!’ Mijn hart breekt, dit is niet de eerste keer dat ik dit soort dingen hoor. Geestelijke mishandeling. Maak ik hier melding van? Twijfel en verdriet. Maar ook mijn rust wordt steeds opnieuw verstoord. Ik voel me niet fijn, steeds opnieuw hoor ik het geschreeuw en het geknal. En ik weet dat het kind gevormd en geestelijk mishandeld wordt. Ik heb geprobeerd met de buurman te praten maar er verandert niets…’

Peggy
‘Mijn neefje heeft veel mee gemaakt als klein kind. Zijn ouders hadden regelmatig ruzies. De vader hing nog als een puber op straat, de moeder was te lui om schoon te maken. De ruzies werden erger en erger en ze begonnen elkaar te slaan.  Eenmaal uit elkaar ging de moeder met velen naar bed onder alcohol gebruik, terwijl het kleine kindje gewoon in bed lag. Op gegeven moment was mijn neefje veel bij mij, vooral in de weekenden. Elke dag ging ik bij hem langs. Ik werd zelf zwanger en kon het niet meer aan. Ik heb toen  het algemeen meldpunt kinderbescherming gebeld en  alles uitgelegd.  Ja hoor, ze  stuurden haar 3 weken van te voren een brief, waarin ze aankondigden  dat ze zouden langskomen! Werkelijk, haar huis was fris en fruitig op de dag van de afspraak. De kleine zag er super uit! Jee, niks aan de hand!
Nu 3 jaar later, ben ik nog bezig om mijn neefje terug te zien. Weer heb ik instanties ingeschakeld,  maar niks lijkt te helpen….’

Anoniem
‘We hadden vreselijke buren die kinderen haten. Ons daarom bedreigden en bij het minste geringste tegen de muur bonkten of schreeuwden dat ik mijn kinderen moest verdrinken….De politie deed niks, want het was alleen dreigen. Wij liepen op onze tenen om de 3 peuters stil te houden. De kleinste brulden elke nacht. Een andere buurvrouw zei op een dag dat ze mij bijna elke nacht hoorde schreeuwen. Dat was een eye opener. De dag erna, zat ik bij de huisarts, een week later bij buro opvoedhulp. Fijn, om mijn verhaal te kunnen doen bij een neutraal iemand. Dankzij hun tips schreeuwden we minder. Later, amper zwanger van de 4e, werd mijn man met de dood bedreigd. Een maand later hebben we ons huis te koop gezet…10mnd later waren we verhuisd. We hebben nooit meer geschreeuwd…alleen bij gevaar. De kinderen hebben geen schade ondervonden, we hebben er regelmatig met ze over gepraat. Maar soms voel ik me nog zó enorm schuldig.’

Anoniem
‘Ik ken een vrouw van 23 jaar die de hele dag schreeuwt op haar vriend,hij kan werkelijk niets goed doen.Daarbij heeft ze een kindje van nog geen jaar die dit allemaal meemaakt .En thuis doet ze niets alleen appen.Dit heb ik aan gegeven bij de jeugdzorg maar die horen alleen mijn verhaal aan maar doen verder niets,Nu kwam ik erachter dat ze nog een kind had van een jaar of 6 en die is uit huis geplaatst in een pleeggezin,dit zal ook wel niet zonder reden zijn gegaan. Maar wat ik nu niet begrijp is dat ze hieraan niets doen of moeten er eerst slachtoffers vallen.’

Annelies
Wat ik niet goed begrijp is dat mensen ouders vaak boven een kind plaatsen. Een kind dient altijd voorop te staan. Ouders kiezen er vaak ook niet voor en zijn zich niet bewust van de gevolgen. Zoek overleg met hulpverleners. Veilig Thuis bijvoorbeeld. Vraag wat je kan doen of wat zij kunnen doen voor het kind en de ouders. Er wordt te vaak gedacht dat iemand anders het wel zal doen of dat de hulpverlening het moet oplossen. Voordat de hulpverlening kan helpen moet de situatie wel bekend zijn. Kinderen zijn de toekomst!

Michele
‘Mijn buurvrouw werd regelmatig niet goed door diabetes II en een te onregelmatig voedingspatroon. Zij kon eigenlijk niet meer goed voor zichzelf zorgen. Ook doordat zij ’s nachts en overdag nog wel eens viel en niet meer overeind kon komen was het onverantwoord om haar nog alleen te laten wonen. Dochter wilde erven en hield tegen dat ze in een verzorgingshuis werd opgenomen. Het was aan de buurt om haar moeder te verzorgen. Ook in de nacht liep de buurvrouw rond en éénmaal in februari hoorde ik een raar geluid buiten en daar lag ze midden op straat. Ze was uitgegleden en kon niet meer opstaan.  We hebben haar geholpen en de ambulance laten komen.  Ondertussen hebben we de dochter gebeld en die zei doodleuk, ze moet in haar bed blijven liggen, leg haar maar weer in bed,  morgenochtend komt de thuiszorg haar wel weer verzorgen! Wat kunnen we doen?’

Rachel
‘Destijds kregen mijn vorige buurvrouw en haar man regelmatig slaande ruzie. Toen zij voor de zoveelste keer bij mij aanklopte en er nogal erg aan toe was, belde ik mijn dokter op. Het moment dat die bij ons aankwam, liep ze gewoon langs de achterdeur weg. De dag nadien was alles weer koek en ei tussen hen. Ik weet nu dat het heel moeilijk is om hulp te bieden als mensen er niet voor open staan. Maar ik weet ook dat het heel moeilijk is om gewoon te blijven toekijken zonder iets te doen. Wat wel, wat niet ? Ik zou het nog altijd niet weten ….. gewoon je gevoel en hart volgen denk ik.’

Anoniem
‘Onze oudste dochter was als klein meisje introvert , angstig en onzeker. Als ouder trad ik hierin te beschermend op , maar ook bekritiserend en negatief naar haar toe , zoals: waarom durf je niets ? Ik werd er boos om. Tijdens een workshop: opvoeden zó , werd genoemd dat kinderen groeien en zelfverzekerd worden van positieve aandacht van ouders. Al is het maar klein en moet je soms zoeken, benoem alleen de positieve dingen van je kind.Geef ze complimentjes !!!!Benoem NIET waar ze niet goed in zijn !!!!
Deze laatste 2 zinnen waren voor mij eye-openers
Hierdoor wordt je kind zelfverzekerder, en krijg je een ‘ leuker ‘ kind. Dat was ze al , maar door mijn benadering naar haar , kwam het er niet uit.
Lieve ouders, wees je ervan bewust dat negatieve aandacht naar je kind niets oplevert, het wordt alleen erger!
Deze avond heeft mij en ons gezin veel geholpen, een leidraad in onze opvoeding!’

Anoniem
‘Mijn zusje van begin 20 jaar is hoogzwanger. Ze woont samen met haar vriend. Mijn zusje is altijd al explosief en agressief geweest en heeft nooit goed kunnen praten, hierdoor heeft ze een groot deel van haar leven in instellingen doorgebracht. Sinds een jaar woont ze samen en ik dacht eerst dat haar problemen over waren. Nu hoor ik steeds vaker van mijn ouders of haar vriend, dat het niet goed gaat en dat ze elkaar aanvallen. Mijn zusje heeft haar vriend een aantal keer geslagen. Ik hoorde een keer dat mijn zusje op de grond lag na een vechtpartij en mijn ouders in paniek belde. Dit terwijl ze al zwanger was. Laatst was mijn zusje ook in paniek en viel ze haar vriend aan, waarna ze een ruit insloeg. Ik maak me regelmatig ernstige zorgen, maar daarna doet mijn zusje weer alsof alles oké is en mijn zorgen onnodig zijn. Ze willen geen hulp van anderen aanvaarden. Maar elk moment kan er een baby bij zijn. Wat kan ik doen? Wie geeft mij raad?’

Anoniem
‘Ik ben blij dat Libelle aan dit item aandacht besteed. ik ben nu 55 jaar en heb nog steeds last van de schade die in mijn jeugd is aangericht. Ik had een dominante vader die mij altijd kleineerde, ik was stom, kon niets. Als ik iets had gedaan wat fout was, werd ik dagen genegeerd. Mijn moeder wuifde het altijd maar weg, terwijl zij ook op zekere hoogte geestelijk werd mishandeld, maar mij ook niet in bescherming nam. Gelukkig hoor je het steeds vaker, dat het gebeurt. Ik vind het net zo strafbaar als lichamelijk mishandeling, misschien nog erger. Bij mij was het zo, ik kon niet goed mee op school, wat ik nu weet en na vele psychische onderzoeken, weet ik nu, dat ik anders was dan een ander kind. In de jaren 60 en 70, werd dat afgedaan als een vervelend kind. Ik ben licht verstandelijk gehandicapt, pas op mijn 50e ontdekt. Maar ik heb wel in vele klinieken gezeten. Geestelijke mishandeling moet aangepakt worden. Het is echte mishandeling die je in je verderde leven veel schade toe kan brengen.’

Zo kunnen we elkaar helpen
Heb jij ook wel eens getwijfeld of het bij anderen thuis wel goed ging? Wat heb jij toen gedaan? Ben je gaan praten, heb advies gevraagd, of heb je zelf hulp aangeboden? We zijn heel benieuwd hoe jij dat hebt aangepakt. Door jouw verhaal te delen, help je anderen op weg…….

Je bent niet verplicht je naam en mailadres te vermelden. Je verhaal is alleen voor de redactie zichtbaar en zal alleen geplaatst worden, na jouw toestemming.

[sm-video-embed][/sm-video-embed]

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien