Hoe sterk is jullie relatie? Doe hier de test>

Zoek binnen:

Deze impact heeft corona op ons besef van tijd

Heb je tijdens de coronacrisis het idee dat de dagen lang duren, maar de weken voorbijvliegen? Die paradox is wetenschappelijk te verklaren.

Het voelt als de dag van gisteren dat de pandemie plots werd aangekondigd, de ziekenhuizen volstroomden en de (klein)kinderen niet meer naar school mochten. Tegelijk voelt het ook nog maar zo kort geleden dat we voorzichtig weer verzorgingstehuizen mochten bezoeken en een reisje plannen. Maar toch: overdag leek het alsof de tijd zich tegen ons keerde en tergend langzaam wegtikte.

Advertentie

Interne klok

Hedderik van Rijn, professor neurowetenschappen aan de Universiteit van Groningen en gespecialiseerd in tijdsperceptie, vertelt aan Goed Gevoel dat het aanvoelen van tijd subjectief is. We hebben allemaal een interne klok in onze hersenen. “Die helpt om de tijd in te schatten, maar is bijzonder gevoelig. Zaken als angst, seksuele opwinding of woede kunnen de klok ontregelen, waardoor minuten plots sneller of trager voorbijgaan.”

“Stel: je bent aan het autorijden en begint te slippen. Je interne klok gaat plots sneller tikken, zodat jij snel zaken kunt waarnemen. Na enkele seconden heb je de wagen weer onder controle, maar het lijkt alsof het veel langer duurde.”

De pandemie

Dat verschil in besef van tijd is bekend in de wetenschap, “maar we weten nog steeds niet hoe dat precies in elkaar zit”, vertelt de professor. “We vermoeden dat allerlei hersenprocessen sneller werken. Welke dat zijn en hoe dat precies z’n gang gaat, is echter nog onduidelijk.”

De pandemie heeft een grote invloed op ons besef van tijd. “Het laatste halfjaar is razendsnel voorbij gegaan. Daar is een goeie verklaring voor: na de lockdown ervoeren we de ene primeur na de andere. Dingen die anders de normaalste zaken van de wereld zijn, voelden extra bijzonder aan. Voor het eerst weer je oma knuffelen, afspreken met vrienden of een reis plannen… Zelfs de eerste dag op kantoor voelde speciaal. Door al die nieuwe prikkels vloog de tijd voorbij. Omdat we zo veel hebben meegemaakt, kunnen we nu ook terugkijken op een heleboel dingen.” Hierdoor lijkt de tijd vóór corona al heel lang geleden.

Wat je hieraan kunt doen

Blijf je bij de pakken zitten in deze vreemde periode, en doe je niets anders dan thuiszitten en mopperen? Dan zal de rest van de zomer heel saai zijn, waarbij elke dag op de vorige lijkt, stelt de professor. “Omdat er niets gebeurt, zit je opnieuw met een paradox: de tijd kruipt tergend traag vooruit, maar als je achteraf terugblikt, was de hele periode in een wip voorbij. Zo lijken een paar maanden plots een paar weken.”

Wat de oplossing is volgens de expert? Dingen doen waarvan je ogen gaan stralen. Een dag vol nieuwe ervaringen gaat op het moment zelf sneller voorbij dan een dag waarop je een saaie taak moet afronden. Maar denk je later terug aan de bewogen dag, dan zal die veel langer lijken in je besef van tijd dan de saaie dag omdat je meer hebt om op terug te kijken. Of juist een hele andere oplossing: mindfulness, rustig een kop koffie drinken of een spannend boek lezen. “Je doet even niets, gaat volledig op in het moment en bent je bewust van alle kleine veranderingen rondom jou.”

In deze periode van onzekerheid en thuiszitten is het belangrijk om ook je mentale gezondheid op peil te houden. Komen de muren op je af en weet je niet hoe je hier het beste mee om kunt gaan? Libelle’s dokter Rutger vertelt hoe je hier het beste mee om kunt gaan:

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Bron: Goedgevoel. Beeld: iStock

Lees meer

Tessel Tindert: “Wat bedoel je met manisch? Ik dacht juist dat je depressief was”

Tessel Tindert

In Roberts huis was het een onbeschrijflijke bende van vuile kopjes, bordjes, blikjes, glazen. De tafel zat onder de kringen. Er lagen kruimels. De gordijnen waren half gesloten. Het stonk er naar oude bloemen en vuile sokken.

Door de halfopen keukendeur zag ik het aanrecht vol vuile vaat. Voorzichtig ging ik zitten in de stoel naast de bank. Ik voelde woede, maar ook verdriet en medelijden. Hier lag een man op de bank die duidelijk leed. Die zich geen raad meer wist met zichzelf. Die niet meer voor zichzelf kon zorgen. ‘Sorry’, herhaalde Robert. ‘Sorry.’

‘Waar

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien