Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Deze 5 vieze dingen gebeuren als je niet genoeg water drinkt

Volgens het Voedingscentrum heeft een volwassene gemiddeld 1,5 tot 2 liter per dag aan vocht nodig. Hoeveel je preciés moet drinken hangt van allerlei zaken af (leeftijd, hoe warm het buiten is, of je je veel inspant enzovoorts), maar feit is dat er flink wat gore consequenties verbonden zijn aan te weinig drinken. 

We zetten ze voor je op een rij, gewoon, omdat we er zin in hebben.

Advertentie

1. Vieze adem

Slechte adem kan worden veroorzaakt door dehydratatie, omdat je minder vocht in je mond hebt. Speeksel is er niet alleen om te helpen eten te verteren, maar óók om je mond te spoelen en je tong te ontdoen van bacteriën. Hoe meer uitgedroogd je bent, hoe minder speeksel je aanmaakt. Resultaat: een giechel waar je steil van achterover slaat.

2. Donkere, oranje urine

Eén van de duidelijkste signalen van uitdroging is de kleur van je urine. In het meest ideale gezonde geval is je plas heel lichtgeel en waterig. De gele, donkere kleur wordt veroorzaakt door iets dat ‘urochroom’ wordt genoemd. Hoe donkerder de urine, hoe meer vochtproblemen je hebt. Let trouwens op: rood, bruin of zelfs blauwe of groene (!) urine duidt op een veel ernstigere aandoening waarmee je echt (snel!) naar de huisarts moet.

3. Gezwollen ogen

Heb je rode, geïrriteerde ogen? Dan zou het kunnen dat je veel meer moet drinken. Het kan ook duiden op andere problemen met je gezondheid, maar bij mensen die erg weinig hebben gedronken zouden de ogen iets dieper in het hoofd zitten, en droog en dik worden. Geldt overigens als een serieus signaal dat het he-le-maal mis is, dus ook verstandig even een lijntje te leggen met de dokter. Of de eerste hulp.

4. Droge, dikke tong

Gaat gepaard met de eerste uit deze opsomming: te weinig speeksel. De tong heeft vocht nodig om goed door je mond te bewegen en als je speekselklieren ‘vertragen’ (of de productie van speeksel helemaal stopt omdat je bent uitgedroogd) begint je tong “wollig” en dik aan te voelen. De rest van je mond trouwens ook. Dit los je niet op door een glaasje water naar binnen te klokken; neem voldoende drank waarmee je je echt kunt hydrateren, zoals bijvoorbeeld O.R.S.; een mengsel met zouten en druivensuiker.

5. Dikke poep

Jawel, uiteraard gaat het ook niet goed met je ontlasting als je niet drinkt. Verstopping komt vaak door weinig drinken, maar heeft ook te maken met hoeveel vezels je eet en hoeveel je beweegt. Het advies luidt dus: meer bewegen, vezelrijke voeding eten en minstens 1,5 tot 2 liter per dag drinken. Als snelle remedie bij flinke verstopping willen sportdrankjes, bedoelt om je vochtgehalte snel op peil te krijgen, ook nog weleens helpen.

Libelle’s Elselien testte wat er gebeurt als je voor iedere maaltijd twee glazen water drinkt… 

Bron: Bustle, thuisarts.nl, dokter.nl. Beeld: Getty images 

De leukste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hannahs dochters zijn helemaal dol op hun stiefmoeder: “Niets is haar te dol, er zijn amper regels”

Na de scheiding, vier jaar geleden, had de man van Hannah (43) al snel een nieuwe, jongere vriendin. Met lede ogen moet Hannah aanzien hoe dol dochters Roos (13) en June (11) zijn op hun stiefmoeder. “Ze vinden iemand van 27 jaar zonder regels natuurlijk veel toffer.”

“Op vrijdagochtend word ik altijd met een knagend gevoel wakker. Alsof ik voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts moet. De hele dag sleep ik me naar vijf uur, het tijdstip waarop mijn ex onze meiden op komt halen. Van gekkigheid staan ze al een halfuur van tevoren met hun jassen aan ongeduldig uit het keukenraam te kijken of ze de auto van hun vader zien. Zo veel zin hebben ze in weer een weekendje bij papa en Jitske. Ik probeer mee te gaan in hun enthousiasme en veins blijheid, maar zodra ze de straat uit zijn, ben ik in tranen. Deze geschiedenis herhaalt zich op zondag. Reikhalzend kijk ik uit naar half acht, het moment waarop mijn ex onze kinderen weer thuis aflevert. Al weet ik dat ook dat een pijnlijk verhaal is. De meiden zijn door het dolle van alle leuke dingen die ze hebben gedaan met papa’s vriendin en willen me alles tegelijk vertellen. Het kost me veel moeite om geen sarcastische of negatieve opmerkingen te maken over die ge-wel-di-ge Jitske.”

Advertentie

Over de schreef

“Begrijp me goed: ik ben niet jaloers dat mijn ex een nieuwe partner heeft. Dat ik Marco terug zou willen is absoluut niet aan de orde, ik ben blij dat ik van hem af ben. Ons huwelijk was een mislukking. In de twaalf jaar dat we samen zijn geweest, ging Marco stelselmatig vreemd. Hij begon ermee toen ik net bevallen was van de eerste. Tenminste, destijds ontdekte ik een pakje condooms in zijn broekzak en vermoedde ik dat hij een ander had. Iets wat hij later ook toegaf: hij was over de schreef gegaan, omdat hij al negen maanden ‘droog’ stond. Hij wilde namelijk geen sex hebben met een zwangere vrouw. Ook daarna ging hij door met zijn slippertjes. Dan ontdekte ik een vunzig appje in zijn telefoon of werd er wel heel vaak anoniem gebeld. Soms stond zo’n vrouw ineens op de stoep. Alle keren toonde Marco berouw. ‘Het is me overkomen’, ‘Het was slechts een kus op een bedrijfsfeest’ of ‘Een collega stalkte me, waardoor ik overstag ging’. Altijd maar excuses. Verantwoordelijkheid voor zijn gedrag nam hij niet. Omwille van ons gezin, de kinderen en het feit dat ik zelf kind ben van gescheiden ouders, vergaf ik hem iedere misstap. Al brokkelde mijn liefde voor hem af. Ook omdat hij steeds meer zijn eigen plan trok. Hij toonde weinig betrokkenheid bij de opvoeding. Naar tienminutengesprekken ging ik alleen, net als naar sportwedstrijden en trainingen. Dus toen Marco vier jaar geleden aankondigde dat hij niet verder wilde omdat zijn liefde voor mij was verdwenen, kwam die klap niet eens hard aan. Ik was al redelijk aan het alleen zijn gewend.”

Jongere minnares

“De scheiding werd gelukkig geen vechtscheiding. We konden alles via een mediatorregelen en maakten een fatsoenlijk ouderschapsplan. Marco bleef in de woning en kocht mij uit, maar hielp me bij de inrichting van mijn huurhuis. In principe gaf hij me alles wat ik wilde, inclusief de door mij gewenste omgangsregeling: de kinderen zouden twee weekends per maand bij hem zijn. Hij kreeg nog een extra optie voor de woensdagmiddag, maar dat was niet te combineren met zijn werk, vond hij. Het eerste half jaar verliep alles in harmonie, Marco hield zich aan zijn afspraken. Soms gingen de meiden met tegenzin naar hun vader, maar ik stimuleerde dat ze zouden gaan. Ook omdat ik dan een weekendje kon bijtanken. Even geen verplichtingen, niet honderd keer ‘mama’ op een dag en onbezorgd met vriendinnen naar de film of uit eten. Toen mijn ex-man een vriendin kreeg veranderde alles. Jitske was geen losse flodder, zoals hij die net na de scheiding had, maar een serieuze relatie, beweerde hij. Ik lachte hem uit vanwege haar leeftijd: ik zag een bijna twintig jaar jongere minnares als een typische actie van een man met een midlifecrisis. Maar Jitske was anders, zei Marco. Hij kreeg gelijk, ze is er ruim drie jaar later nog steeds en hij lijkt verliefder dan ooit.”

Elk weekend feest met hun stiefmoeder

“Mijn dochters lopen weg met Jitske. Ze is hun beste vriendin geworden, ze is leuk, grappig, lief en jong. Sinds zij er is, zijn de bezoekjes aan hun vader minifeestjes. Jitske rijdt paard en heeft een eigen pony en de meiden mogen helpen met de verzorging. En als Roos en June bij hun vader zijn, organiseert Jitske discoavonden waarbij ze gek met elkaar door de woonkamer dansen. Bovendien houdt Jitske wél van spelletjes en kan ze hele middagen met de meiden Kolonisten van Catan of Monopoly spelen. Niets is haar te dol, er zijn amper regels. Aan vaste bedtijden doen Jitske en mijn ex niet, de meiden mogen zelf bepalen hoe laat ze willen gaan slapen. En gezond eten is weer ‘voor bij mama’, wordt er gezegd. Jitske kookt alleen op verzoek, en dan iets van de door hen zo geliefde p’s (pizza, patat, pasta, poffertjes). Of ze gaan uit eten naar all-you-can-eatrestaurants. Soms appt ze woensdag ineens dat ze ’s avonds pannenkoeken gaat bakken en een versierwedstrijd houdt, of de meiden komen. Sowieso appt ze regelmatig met Roos en June, die steevast hard om haar berichten moeten lachen. Mijn dochters zijn gewoon stapelgek op hun stiefmoeder en dat wringt. Het gaat hier in huis geregeld over Jitske en al haar kwaliteiten.

Van mij zou die verering best minder mogen. Soms zou ik zelfs willen dat ze, zoals in het begin, weer eens zouden mopperen als ze naar hun vader moeten, in plaats van ongeduldig op vrijdag al om vier uur met hun jas aan te staan. Ik besef dat het gemeen klinkt. Zou ik als moeder niet dolblij moeten zijn met een lieve vrouw in het leven van mijn kinderen? Iemand naar wie zij toe kunnen gaan met hun meidenprobleempjes? Jitske helpt Roos met haar huiswerk, dat is toch alleen maar fijn? Rationeel kan ik dat allemaal best beamen, maar gevoelsmatig word ik gehinderd door afgunst en vind ik het moeilijk te verteren dat mijn ex nu schijnbaar de juiste vrouw heeft getroffen. Met haar doet hij alles wat hij bij mij niet deed. Marco wilde vorig jaar per se samen met Jitske een middelbare school uitzoeken voor Roos. Hij staat op zondag langs de lijn bij hockey en verschijnt ineens onaangekondigd bij een balletles. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij lijkt zelfs monogaam nu. Volgens hem komt dat door Jitskes grenzeloze en niet-aflatende liefde voor hem.”

Luxe reis

“Het ergst vind ik dat het bij Marco thuis een walhalla is met onbeperkte bed- en schermtijd en geen enkele maaltijd volgens de schijf van vijf. Iedere zondagavond krijg ik twee doodvermoeide meisjes terug die zich de volgende dag verslapen omdat ze in het weekend zo veel slaap tekort zijn gekomen. Tot nu toe wist ik gezamenlijke vakanties in het buitenland af te houden. Daar moet ik namelijk toestemming voor geven, zo hebben we dat afgesproken in het ouderschapsplan. Al meteen het eerste jaar wilden Marco en Jitske met de meiden naar Turkije. Ik vond ze destijds te jong om zo lang zonder hun moeder te zijn. Wat als er iets met hen gebeurde? Of met mij? Vorig jaar zijn ze naar een vakantiepark net over de grens geweest, drie uur rijden. Deze zomer kon ik het niet meer tegenhouden, ook omdat Roos en June zelf begonnen te zeuren: ‘Doe niet zo moeilijk mam, we willen zo graag weer eens echt naar het buitenland op vakantie.’ Dat snap ik en ik gun het ze ook. Zelf heb ik het geld niet voor luxe reizen. Schoorvoetend heb ik ja gezegd, daarbij uitgaand van een bestemming als Turkije of Spanje. Maar nu hoorde ik dat ze naar Thailand willen. Thailand! Hoe kóm je erbij om zo’n land uit te kiezen met jonge kinderen? Natuurlijk vinden de meiden het te gek. Het wordt ze als een vette worst voorgehouden, met de leukste excursies in het vooruitzicht. Ik heb er niets van gezegd, anders ben ik weer de boeman, maar het vreet me op vanbinnen. Ik merk nu al dat de meiden zich tegen mij afzetten zodra ik me ook maar een beetje negatief uitlaat over wat er bij hun vader thuis gebeurt. Sowieso gaan ze nu richting puberteit, dan is je moeder de eerste tegen wie je aan schopt. Mijn dochters vinden iemand van zevenentwintig zonder regels al snel veel toffer. In mijn ogen is het heel oneerlijk. Als ik Roos en June totaal vrij zou laten, zouden ze mij ook de allerliefste moeder vinden. Maar er moet ook opgevoed worden en een gezonde levensstijl aangeleerd. Ooit waren dat de normen en waarden van Marco en mij, ooit was hij net zo fel op rust, reinheid en regelmaat. Sinds Jitske laat hij alles los.”

Interview: Joan Makenbach

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hannahs dochters zijn helemaal dol op hun stiefmoeder: “Niets is haar te dol, er zijn amper regels”

Na de scheiding, vier jaar geleden, had de man van Hannah (43) al snel een nieuwe, jongere vriendin. Met lede ogen moet Hannah aanzien hoe dol dochters Roos (13) en June (11) zijn op hun stiefmoeder. “Ze vinden iemand van 27 jaar zonder regels natuurlijk veel toffer.”

“Op vrijdagochtend word ik altijd met een knagend gevoel wakker. Alsof ik voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts moet. De hele dag sleep ik me naar vijf uur, het tijdstip waarop mijn ex onze meiden op komt halen. Van gekkigheid staan ze al een halfuur van tevoren met hun jassen aan ongeduldig uit het keukenraam te kijken of ze de auto van hun vader zien. Zo veel zin hebben ze in weer een weekendje bij papa en Jitske. Ik probeer mee te gaan in hun enthousiasme en veins blijheid, maar zodra ze de straat uit zijn, ben ik in tranen. Deze geschiedenis herhaalt zich op zondag. Reikhalzend kijk ik uit naar half acht, het moment waarop mijn ex onze kinderen weer thuis aflevert. Al weet ik dat ook dat een pijnlijk verhaal is. De meiden zijn door het dolle van alle leuke dingen die ze hebben gedaan met papa’s vriendin en willen me alles tegelijk vertellen. Het kost me veel moeite om geen sarcastische of negatieve opmerkingen te maken over die ge-wel-di-ge Jitske.”

Advertentie

Over de schreef

“Begrijp me goed: ik ben niet jaloers dat mijn ex een nieuwe partner heeft. Dat ik Marco terug zou willen is absoluut niet aan de orde, ik ben blij dat ik van hem af ben. Ons huwelijk was een mislukking. In de twaalf jaar dat we samen zijn geweest, ging Marco stelselmatig vreemd. Hij begon ermee toen ik net bevallen was van de eerste. Tenminste, destijds ontdekte ik een pakje condooms in zijn broekzak en vermoedde ik dat hij een ander had. Iets wat hij later ook toegaf: hij was over de schreef gegaan, omdat hij al negen maanden ‘droog’ stond. Hij wilde namelijk geen sex hebben met een zwangere vrouw. Ook daarna ging hij door met zijn slippertjes. Dan ontdekte ik een vunzig appje in zijn telefoon of werd er wel heel vaak anoniem gebeld. Soms stond zo’n vrouw ineens op de stoep. Alle keren toonde Marco berouw. ‘Het is me overkomen’, ‘Het was slechts een kus op een bedrijfsfeest’ of ‘Een collega stalkte me, waardoor ik overstag ging’. Altijd maar excuses. Verantwoordelijkheid voor zijn gedrag nam hij niet. Omwille van ons gezin, de kinderen en het feit dat ik zelf kind ben van gescheiden ouders, vergaf ik hem iedere misstap. Al brokkelde mijn liefde voor hem af. Ook omdat hij steeds meer zijn eigen plan trok. Hij toonde weinig betrokkenheid bij de opvoeding. Naar tienminutengesprekken ging ik alleen, net als naar sportwedstrijden en trainingen. Dus toen Marco vier jaar geleden aankondigde dat hij niet verder wilde omdat zijn liefde voor mij was verdwenen, kwam die klap niet eens hard aan. Ik was al redelijk aan het alleen zijn gewend.”

Jongere minnares

“De scheiding werd gelukkig geen vechtscheiding. We konden alles via een mediatorregelen en maakten een fatsoenlijk ouderschapsplan. Marco bleef in de woning en kocht mij uit, maar hielp me bij de inrichting van mijn huurhuis. In principe gaf hij me alles wat ik wilde, inclusief de door mij gewenste omgangsregeling: de kinderen zouden twee weekends per maand bij hem zijn. Hij kreeg nog een extra optie voor de woensdagmiddag, maar dat was niet te combineren met zijn werk, vond hij. Het eerste half jaar verliep alles in harmonie, Marco hield zich aan zijn afspraken. Soms gingen de meiden met tegenzin naar hun vader, maar ik stimuleerde dat ze zouden gaan. Ook omdat ik dan een weekendje kon bijtanken. Even geen verplichtingen, niet honderd keer ‘mama’ op een dag en onbezorgd met vriendinnen naar de film of uit eten. Toen mijn ex-man een vriendin kreeg veranderde alles. Jitske was geen losse flodder, zoals hij die net na de scheiding had, maar een serieuze relatie, beweerde hij. Ik lachte hem uit vanwege haar leeftijd: ik zag een bijna twintig jaar jongere minnares als een typische actie van een man met een midlifecrisis. Maar Jitske was anders, zei Marco. Hij kreeg gelijk, ze is er ruim drie jaar later nog steeds en hij lijkt verliefder dan ooit.”

Elk weekend feest met hun stiefmoeder

“Mijn dochters lopen weg met Jitske. Ze is hun beste vriendin geworden, ze is leuk, grappig, lief en jong. Sinds zij er is, zijn de bezoekjes aan hun vader minifeestjes. Jitske rijdt paard en heeft een eigen pony en de meiden mogen helpen met de verzorging. En als Roos en June bij hun vader zijn, organiseert Jitske discoavonden waarbij ze gek met elkaar door de woonkamer dansen. Bovendien houdt Jitske wél van spelletjes en kan ze hele middagen met de meiden Kolonisten van Catan of Monopoly spelen. Niets is haar te dol, er zijn amper regels. Aan vaste bedtijden doen Jitske en mijn ex niet, de meiden mogen zelf bepalen hoe laat ze willen gaan slapen. En gezond eten is weer ‘voor bij mama’, wordt er gezegd. Jitske kookt alleen op verzoek, en dan iets van de door hen zo geliefde p’s (pizza, patat, pasta, poffertjes). Of ze gaan uit eten naar all-you-can-eatrestaurants. Soms appt ze woensdag ineens dat ze ’s avonds pannenkoeken gaat bakken en een versierwedstrijd houdt, of de meiden komen. Sowieso appt ze regelmatig met Roos en June, die steevast hard om haar berichten moeten lachen. Mijn dochters zijn gewoon stapelgek op hun stiefmoeder en dat wringt. Het gaat hier in huis geregeld over Jitske en al haar kwaliteiten.

Van mij zou die verering best minder mogen. Soms zou ik zelfs willen dat ze, zoals in het begin, weer eens zouden mopperen als ze naar hun vader moeten, in plaats van ongeduldig op vrijdag al om vier uur met hun jas aan te staan. Ik besef dat het gemeen klinkt. Zou ik als moeder niet dolblij moeten zijn met een lieve vrouw in het leven van mijn kinderen? Iemand naar wie zij toe kunnen gaan met hun meidenprobleempjes? Jitske helpt Roos met haar huiswerk, dat is toch alleen maar fijn? Rationeel kan ik dat allemaal best beamen, maar gevoelsmatig word ik gehinderd door afgunst en vind ik het moeilijk te verteren dat mijn ex nu schijnbaar de juiste vrouw heeft getroffen. Met haar doet hij alles wat hij bij mij niet deed. Marco wilde vorig jaar per se samen met Jitske een middelbare school uitzoeken voor Roos. Hij staat op zondag langs de lijn bij hockey en verschijnt ineens onaangekondigd bij een balletles. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij lijkt zelfs monogaam nu. Volgens hem komt dat door Jitskes grenzeloze en niet-aflatende liefde voor hem.”

Luxe reis

“Het ergst vind ik dat het bij Marco thuis een walhalla is met onbeperkte bed- en schermtijd en geen enkele maaltijd volgens de schijf van vijf. Iedere zondagavond krijg ik twee doodvermoeide meisjes terug die zich de volgende dag verslapen omdat ze in het weekend zo veel slaap tekort zijn gekomen. Tot nu toe wist ik gezamenlijke vakanties in het buitenland af te houden. Daar moet ik namelijk toestemming voor geven, zo hebben we dat afgesproken in het ouderschapsplan. Al meteen het eerste jaar wilden Marco en Jitske met de meiden naar Turkije. Ik vond ze destijds te jong om zo lang zonder hun moeder te zijn. Wat als er iets met hen gebeurde? Of met mij? Vorig jaar zijn ze naar een vakantiepark net over de grens geweest, drie uur rijden. Deze zomer kon ik het niet meer tegenhouden, ook omdat Roos en June zelf begonnen te zeuren: ‘Doe niet zo moeilijk mam, we willen zo graag weer eens echt naar het buitenland op vakantie.’ Dat snap ik en ik gun het ze ook. Zelf heb ik het geld niet voor luxe reizen. Schoorvoetend heb ik ja gezegd, daarbij uitgaand van een bestemming als Turkije of Spanje. Maar nu hoorde ik dat ze naar Thailand willen. Thailand! Hoe kóm je erbij om zo’n land uit te kiezen met jonge kinderen? Natuurlijk vinden de meiden het te gek. Het wordt ze als een vette worst voorgehouden, met de leukste excursies in het vooruitzicht. Ik heb er niets van gezegd, anders ben ik weer de boeman, maar het vreet me op vanbinnen. Ik merk nu al dat de meiden zich tegen mij afzetten zodra ik me ook maar een beetje negatief uitlaat over wat er bij hun vader thuis gebeurt. Sowieso gaan ze nu richting puberteit, dan is je moeder de eerste tegen wie je aan schopt. Mijn dochters vinden iemand van zevenentwintig zonder regels al snel veel toffer. In mijn ogen is het heel oneerlijk. Als ik Roos en June totaal vrij zou laten, zouden ze mij ook de allerliefste moeder vinden. Maar er moet ook opgevoed worden en een gezonde levensstijl aangeleerd. Ooit waren dat de normen en waarden van Marco en mij, ooit was hij net zo fel op rust, reinheid en regelmaat. Sinds Jitske laat hij alles los.”

Interview: Joan Makenbach

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Koninklijk mysterie: waarom moet het testament van prins Philip geheim blijven?

De onlangs overleden prins Philip laat zo’n 34 miljoen euro na. De verdeling daarvan houdt het Britse koningshuis liever geheim. Maar waarom?

Lord Berkeley (81), lid van het Hogerhuis, heeft de regering verzocht om het testament openbaar te maken, maar het koningshuis hoopt dat de inhoud privé blijft, zo schrijft The Sun.

Advertentie

Testament prins Philip

In Engeland is het gebruikelijk dat dit soort gegevens openbaar worden gemaakt. Toch lijkt het erop dat dit met het testament van prins Philip niet gaat gebeuren. Royaltydeskundigen maken zich zorgen en vinden dat de inhoud wél naar buiten moet worden gebracht. “De reden dat je testamentaire transparantie hebt, is om te beschermen tegen fraude. Het is een universeel principe, aangezien er in landgoederen kan worden gefraudeerd”, aldus financieel expert David McClure.

Mysterie

In principe hebben familieleden van een overledene volgens het Britse minister van Justitie het recht om een aanvraag te doen om een testament privé te houden, als zij het publiceren hiervan ongepast of ongewenst vinden. Toch is de grote vraag nu: waarom willen de Britse royals het testament per se geheim houden? Daar geeft het koningshuis geen antwoord op.

Prins Bernhard

Aan wie prins Philip wat precies nalaat, mogen we dus niet weten. In Nederland maakten we hetzelfde mee bij prins Bernhard. Zijn testament werd pas 16 jaar na zijn overlijden openbaar gemaakt, toen weekblad Privé de papieren in handen kreeg. De details veroorzaakten een schokgolf, zo kwam zijn minnares er beter vanaf dan zijn eigen vrouw.

Dit was het eerste woordje van prins Louis

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Boulevard. Beeld: Getty Images.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Koninklijk mysterie: waarom moet het testament van prins Philip geheim blijven?

De onlangs overleden prins Philip laat zo’n 34 miljoen euro na. De verdeling daarvan houdt het Britse koningshuis liever geheim. Maar waarom?

Lord Berkeley (81), lid van het Hogerhuis, heeft de regering verzocht om het testament openbaar te maken, maar het koningshuis hoopt dat de inhoud privé blijft, zo schrijft The Sun.

Advertentie

Testament prins Philip

In Engeland is het gebruikelijk dat dit soort gegevens openbaar worden gemaakt. Toch lijkt het erop dat dit met het testament van prins Philip niet gaat gebeuren. Royaltydeskundigen maken zich zorgen en vinden dat de inhoud wél naar buiten moet worden gebracht. “De reden dat je testamentaire transparantie hebt, is om te beschermen tegen fraude. Het is een universeel principe, aangezien er in landgoederen kan worden gefraudeerd”, aldus financieel expert David McClure.

Mysterie

In principe hebben familieleden van een overledene volgens het Britse minister van Justitie het recht om een aanvraag te doen om een testament privé te houden, als zij het publiceren hiervan ongepast of ongewenst vinden. Toch is de grote vraag nu: waarom willen de Britse royals het testament per se geheim houden? Daar geeft het koningshuis geen antwoord op.

Prins Bernhard

Aan wie prins Philip wat precies nalaat, mogen we dus niet weten. In Nederland maakten we hetzelfde mee bij prins Bernhard. Zijn testament werd pas 16 jaar na zijn overlijden openbaar gemaakt, toen weekblad Privé de papieren in handen kreeg. De details veroorzaakten een schokgolf, zo kwam zijn minnares er beter vanaf dan zijn eigen vrouw.

Dit was het eerste woordje van prins Louis

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Boulevard. Beeld: Getty Images.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien