Agnes (47) blijft maar voor haar ex zorgen: “Hij kan nog geen twee dezelfde sokken bij elkaar zoeken” Beeld Getty Images
Agnes (47) blijft maar voor haar ex zorgen: “Hij kan nog geen twee dezelfde sokken bij elkaar zoeken”Beeld Getty Images

PREMIUM

Agnes (47) blijft voor haar ex zorgen: “Hij kan nog geen twee dezelfde sokken bij elkaar zoeken”

Agnes (47) is al vier jaar gescheiden van Jaap, maar zorgt nog steeds voor hem alsof ze nog samen zijn. Ze brengt hem zeker eens in de week een schaal lasagne of nasi en strijkt zijn overhemd als hij een afspraak heeft.

Hanneke MijnsterGetty Images

“We waren zo’n stel waar vriendinnen jaloers op waren. Veel lachen, weinig ruzie en zelfs na de geboorte van onze kinderen nog regelmatig seks. En goed ook hè, nieuwe dingen uitproberen bijvoorbeeld. Ik had niets te klagen, dat vond ik zelf ook. En toch werd ik verliefd op een ander. Op Erwin, op de tennisbaan. Ja, het klinkt zo cliché als wat, maar het overkwam me gewoon. Hij dubbelde op de baan naast ons en miste een bal, waardoor die op mijn veld terechtkwam. Ik raakte hem wél en daar maakte Erwin een grap over. Toen ik de bal aangaf, raakte zijn hand even de mijne en het was meteen vlam in de pan. We keken elkaar aan, hij zei bedankt en ik tenniste verder, maar wist ook zeker dat we elkaar later in de kantine zouden treffen. En dat gebeurde ook. Zonder overleg bestelde hij een koffie voor mij en mijn vriendin, en twee uur later zaten we nog te praten. Bij thuiskomst vertelde ik Jaap over mijn bijzondere ontmoeting, en hij vroeg grappend of hij zich zorgen moest maken. ‘Geen idee’, zei ik, maar ik dacht: ja.

Schuldig

Drie maanden van praten, voelen, proberen en huilen later was het inderdaad zover: ik verliet Jaap voor Erwin. Een hard gelag. Tuurlijk vloeiden er tranen bij iedereen, en nog best een tijdje ook, maar Jaap pakte het goed op. De kinderen, flinke pubers, hadden het er moeilijker mee, en dat begrijp ik ook. We spraken af dat ik eerst woonruimte voor mezelf zou vinden, en dat ze daarna de ene week bij mij zouden komen en de andere week bij Jaap. Dat liep in het begin nogal stroef, en na een half jaar nog steeds. De kinderen vonden het moeilijk om hun vader alleen te laten met zijn verdriet. Hij verslonsde nogal, de vaat stapelde zich op op het aanrecht en als hij alleen was at hij nauwelijks. Dat raakte me. Omdat ik nog altijd om Jaap geef. En ik voelde me ook schuldig, denk ik.

Koken voor ex-partner

Op een gegeven moment maakte ik een keer lasagne voor de kinderen en Erwin, en besloot ik ook een schaal voor Jaap te maken. Die bracht ik de volgende dag langs. Hij was er zo blij mee, dat ik het later nog eens deed. Toen ik door drukte een week oversloeg, vroeg Jaap of er iets aan de hand was. Of ik boos was. Ik begreep niet waarom, ik was gewoon druk. Maar pas later realiseerde ik me dat hij zich het uitblijven van een warme hap misschien wel meer aantrok dan hij zelf toegaf. Dus toen ging ik het inplannen. Inmiddels breng ik hem iedere week wel een lekker kostje of een gezonde maaltijd. Erwin vindt het onzin, maar ik blijf het doen. En als Jaaps overhemd gestreken moet worden voor een afspraak, leg ik hem toch echt bij mij in de wasmand. Die man kan nog geen twee dezelfde sokken bij elkaar zoeken.

Goede band

We zijn nu vier jaar verder en hoewel ik een nieuw leven heb opgebouwd met Erwin, ben ik nog steeds Jaaps ‘persoon.’ Toen zijn moeder overleed, zocht hij steun bij mij, en dat vind ik fijn. Ik kende haar natuurlijk ook en veel herinneringen aan haar delen we samen. Ook als er iets anders indrukwekkends gebeurt, ben ik degene met wie hij dat wil delen. Dat laat ik nog wel toe, ja. Ik ben blij dat we een goede band hebben, ook voor de kinderen. Liever dit, en samen Kerst vieren, dan een vechtscheiding waarbij je alleen nog maar via e-mail met elkaar communiceert. Jaap kan er niks aan doen dat ik verliefd werd op Erwin, en als ik die dag niet op de tennisbaan was geweest, hadden Jaap en ik nu waarschijnlijk nog steeds een prima huwelijk gehad. Dus waarom zou ik hem dan ineens op afstand houden? Ik ben blij dat hij mij en Erwin ons geluk gunt en dan is af en toe een schouder bieden om op te huilen of het onkruid uit zijn voortuin wieden toch het minste wat ik kan doen?”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden