PREMIUM

Angela (54) verbrak haar vriendschap vanwege fatshaming: “Al die rotopmerkingen wogen zwaarder dan mijn 112 kilo”

"Haar opmerkingen over mijn gewicht werden steeds stekeliger"Beeld Getty Images

Ja, Angela (54) heeft overgewicht. En nee, daar heeft ze geen moeite mee. Haar beste vriendin Irene echter wel. “Ik begreep opeens waarom ze mij altijd vroeg om foto’s van de vriendinnengroep te maken: dan stond ik er zelf niet op.”

Ella VermeulenGetty Images

“Je zou denken dat er in de afgelopen 22 jaar wel vertrouwen en wederzijds respect tussen ons als vriendinnen is gegroeid. Het zou niet in me opkomen om tegen Irene te zeggen dat ze best wel veel drinkt, bijvoorbeeld. Zij heeft er echter geen enkele moeite mee om door te laten schemeren dat ze mij te dik vindt.

Ik bén overigens dik. Ik had jaren maat vijftig en sinds de overgang toesloeg heb ik maat 54 bij een lengte van 1,66 meter. Zelf zit ik er niet mee. Ik ben gezond, ik fiets als wijkverpleegkundige elke dag meer dan tien kilometer en mijn man heeft zin in me. Dit gewicht is gewoon een betere match voor me dan eindeloos diëten, wat ik deed toen ik jonger was.

Passief-agressieve opmerkingen

Omdat ik er zelf geen moeite mee heb, kon ik het in het begin makkelijk van me afschudden. Als we uit eten waren zei ze bedenkelijk ‘Zou je dat nou wel doen?’ als ik een toetje bestelde. Maar in de loop van dit jaar werden haar opmerkingen stekeliger. Zelf bestreed ze de overgangskilo’s met een ketodieet en bootcampen. ‘Je hóeft er niet zo uit te zien,’ zei ze dan. ‘Kijk maar naar mij.’ En dan prees ik haar inspanningen en probeerde van onderwerp te veranderen om het gezellig te houden.

Daarna slopen de passief-agressieve opmerkingen erin. Of ik niet toch een beetje wilde afvallen ‘voor je gezóndheid’. En de niet leuke grapjes, zoals op een verjaardag roepen: ‘Snel, verstop de gebakjes voor Angela ze ziet!’ Het meidenweekend waarop een andere vriendin bij het maken van een foto miepte dat ze er niet uitzag en Irene – al een paar mixjes op – joelde: ‘Gewoon naast Angela gaan staan, dan lijk je meteen slanker!’ Of toen ik in een superleuke wikkeljurk het terras opkwam en ze keihard zei: ‘Mens, dat kun je toch helemaal niet hebben, zo’n jurk?’ Of als we ergens wat gingen drinken en ze me altijd zo manoeuvreerde dat ik ergens in een hoek terechtkwam, alsof ze zich voor me schaamde.

Fatshaming is kwetsend

Ik weet niet of ze zich er echt van bewust was hoe kwetsend het was. Ze is een flapuit, dat is ook wel haar charme. Ik werd er wel ongelukkig van en kreeg steeds minder zin om met haar af te spreken. Irene bracht altijd alles terug op mijn gewicht. Als ik doodmoe was van een week overwerken, dan zei ze: ‘Je zeult ook zoveel gewicht mee’. Alsof ik niet ook gewoon moe kon zijn van een week racen, traplopen, cliënten wassen, aankleden en alles wat er nog meer bij komt kijken. Als ik slecht sliep omdat ik lag te malen over mijn puber met long covid, dan riep zij meteen dat ik een slaapmasker moest ‘want dikke mensen hebben apneu’. Haar manier van peptalk was: ‘Je ziet er best leuk uit, voor iemand met jouw maat.’

Het ging echt mis toen we op een vriendinnenavond met nog twee vriendinnen erbij in discussie raakten over een vrouw die haar dikke zus niet als bruidsmeisje wilde. De andere twee vriendinnen vonden dat harteloos, Irene had er wel begrip voor ‘want het is natuurlijk geen gezicht op de foto’s.’ Ik zat erbij en ik dacht: dit gaat over mij. Ze walgt van mij. Ik herinner me dat ik het even heel koud kreeg en daarna heel warm. ‘Heb je een opvlieger of zo?’ vroeg ze. Ik heb maar geknikt en gezwegen, omdat ik geen zin had om in het bijzijn van anderen de confrontatie met haar aan te gaan. Het voelde vreselijk, het idee van er niet mogen zijn, van teveel ruimte nemen, van foto’s verpesten, puur door erop te staan. Ik begreep opeens waarom ze mij zo vaak vroeg om een foto van onze vriendinnengroep te nemen: dan stond ik er zelf niet op en hoefde ze zich niet voor me generen.

De confrontatie aangegaan

Ik heb lang getwijfeld. Tweeëntwintig jaar vriendschap, we hebben samen een lange geschiedenis. In die periode zijn we moeder geworden, hebben we ons opgewerkt, is zij gescheiden en heb ik mijn beide ouders verloren. Het is waardevol om iemand in je leven te hebben die in je ouderlijk huis over de vloer kwam en weet hoe het er daar uitzag. Al die herinneringen en ervaringen, die bouw je op mijn leeftijd niet meer zo snel op met een ander.

Maar toch, altijd weer de terloopse kritiek op wat ik at. Quasi aardig zeggen: ‘Nou, je hebt in ieder geval wel fantastische borsten’. Alsof de rest niets was. Opmerkingen als: ‘Wij gaan zwemmen, jij wilt vast niet mee, toch?’ Toen niet meer, nee. Uiteindelijk trok ik het niet meer en ben ik toch de confrontatie aangegaan. Ik zei: ‘Jij hebt meer problemen met mijn maat dan ik en je blijft er maar over doorgaan. Ik heb daar verdriet van en het voelt alsof je belangrijker vindt hoe ik eruit zie dan wat er verder gebeurt in mijn leven. Het zou fijn zijn als je niet meer voortdurend opmerkingen zou maken over mijn gewicht.’

Het werd een enorme ruzie

Ze sprong er meteen op: ‘Doe niet zo overgevoelig! Als het je zo raakt, doe er dan wat aan.’ Dat was het moment dat er iets in me brak. Alsof het mijn taak was haar te pleasen, alsof dat de relevantie van onze vriendschap was. Die bestond voor mij echt uit veel meer. Ik was op dat moment alle redelijkheid voorbij, het werd een enorme ruzie – ik stond te trillen op mijn benen.

‘En nu?’ vroeg ze uiteindelijk geïrriteerd. ‘Nu ga ik weg,’ zei ik. ‘En ik hoef je voorlopig niet meer te zien.’ Toen ik de deur uitliep, was ik zowel enorm opgelucht als ontzettend verdrietig. Het is ook niet meer goed gekomen. Zij zegt dat ik een punt achter de vriendschap heb gezegd, wat in feite ook zo is. Ik heb gelukkig nog wel contact met de andere vriendinnen met wie we samen optrokken. Daar ga ik nu mee naar de film, winkelen of naar een museum. Bij hen voel ik me vrij om een appelpunt te bestellen als ik daar zin in heb. Het is allemaal niet zo beladen als het met Irene was.

Toch mis ik haar ook. Niet alleen vanwege die lange vriendschap, maar ook omdat ze een leuk mens kan zijn aan wie ik veel goede herinneringen heb. Maar uiteindelijk wogen al die rotopmerkingen toch zwaarder. Veel zwaarder dan mijn 112 kilo.”

Om privacyredenen zijn de namen veranderd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden