Anouk Hummel (44) emigreerde vier jaar geleden naar Helsinki voor de liefde. Beeld Getty Images/Johner RF
Anouk Hummel (44) emigreerde vier jaar geleden naar Helsinki voor de liefde.Beeld Getty Images/Johner RF

Anouk (44) emigreerde naar Finland voor de liefde: “Hier is veel meer rust, ruimte en natuur”

Anouk Hummel (44) emigreerde vier jaar geleden naar Helsinki voor de liefde.

Krista IzelaarGetty Images/Johner RF

“Ik zie mezelf nog in de bus zitten in Finland, vierenhalf jaar geleden. Ik was net twee weken bij Marko in het Finse Turku op bezoek geweest. Hij liep van me weg en bij die aanblik moest ik verschrikkelijk huilen. Daar kon ik vervolgens de hele busreis, twee uur lang, niet meer mee stoppen.

Wat ik voor hem voelde had ik nog nooit voor iemand anders gevoeld. En dat terwijl hij niet voldeed aan het plaatje dat ik in mijn hoofd had van ‘de ideale man’. Marko is heel rustig en introvert, en ik viel meestal op meer aanwezige types – types zoals ikzelf. Een paar maanden eerder had ik Marko ontmoet tijdens een retraite in Finland. We zijn allebei yogadocent. Ik was vrijgezel, had een heel leuk leven in Amsterdam. Ik stond best open voor de liefde, maar zat niet per se te wachten op een buitenlandse partner.

Het gekke is, ik had helemaal niet het gevoel dat ik een heel grote stap nam toen ik bij hem ging wonen, slechts vier maanden na dat bijzondere weekend. We hadden elkaar daarna nog maar drie keer gezien. Een latrelatie werkte niet voor mij, ik was continu bezig met de volgende keer dat ik Marko weer zou zien, waardoor mijn leven in Nederland ineens een stuk minder leuk werd. Toen ik tegen Marko zei dat ik graag wilde samenwonen in Helsinki, was zijn reactie: ‘Ah oké, wanneer?’ Ik had daar werk aangeboden gekregen in een yogaschool en mijn appartement in Amsterdam kon ik verhuren. Voor mijn gevoel kon ik zo weer terug.

Achteraf denk ik: hoe heb ik dit gedurfd? Mijn moeder zei later, een beetje verbolgen: ‘Maar ik wist helemaal niet dat je officieel ging emigreren!’ Dat is wel wat er gebeurde, stap voor stap, ook al voelde ik me die eerste tijd in Finland helemaal niet goed. Ik was in november aangekomen, precies voordat de allerdonkerste en koudste maanden begonnen. Alleen van tien uur ’s ochtends tot twee uur ’s middags was het licht, ik vond het verschrikkelijk.

In Amsterdam had ik een druk sociaal leven, nu zat ik samen met Marko in een klein appartement. Finnen zijn heel gesloten, dat maakte vrienden maken lastig. Ik voelde me onzichtbaar, op straat kijkt niemand je aan en zegt niemand gedag. Alhoewel ik nooit echt spijt heb gehad, dacht ik soms wel: waarom wilde ik dit ook alweer zo graag?

Nederlandse grote mond

Toch ben ik nu, vier jaar later, heel gelukkig. Ik ben nog geregeld in Amsterdam, wat ik heerlijk vind, maar ik zou er niet meer willen wonen. In Finland is veel meer rust, ruimte en natuur, zélfs in de hoofdstad. Het is hier alsof keiharde muziek, waarvan je niet eens doorhad dat die aanstond, ineens is afgezet.

Ik voel me veel meer in balans. In Nederland heb ik een heftige burn-out meegemaakt, ik kan me niet voorstellen dat ik die ooit nog zal krijgen. Ten eerste omdat ik veel beter naar mijn lichaam luister, maar ook vanwege de relaxte Finse levensstijl. Inmiddels heb ik Finse vrienden gemaakt, wat in het begin haast onmogelijk leek. De natuur, en de zee, is hier overal om de hoek en het blijkt dat veel Finnen mijn Nederlandse grote mond juist wel leuk vinden. Ik ga hier niet meer weg, het is mijn plan om hier in Finland oud te worden.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden