Charlotte (35) blies haar bruiloft twee dagen van tevoren af: “Jarenlang wist ik niets van zijn dubbelleven” Beeld Getty Images
Charlotte (35) blies haar bruiloft twee dagen van tevoren af: “Jarenlang wist ik niets van zijn dubbelleven”Beeld Getty Images

PREMIUM

Charlotte (35) blies haar bruiloft twee dagen van tevoren af: “Jarenlang wist ik niets van zijn dubbelleven”

De jurk hing klaar, de strandtent was geboekt. Na een jarenlange relatie had Charlotte ‘ja’ gezegd tegen haar vriend. Maar twee dagen voor de bruiloft kwam een collega van haar aanstaande langs en werd alles in één klap anders.

RedactieGetty Images

“Mijn witte kanten japon hing al een week verstopt in een beschermhoes in mijn kast. Bijgelovig als ik ben, wilde ik niet dat de aanstaande bruidegom die voor de bewuste trouwdag zou zien. Oorspronkelijk wilden mijn vriend Florian en ik onze trouwdag klein houden met een simpele huwelijksvoltrekking op het stadhuis en alleen een receptie voor familie en twee getuigen. Maar dat idee hadden we bijgesteld. Ik had een prachtige jurk cadeau gekregen van mijn ouders, het stadhuis werd een kapelletje en na het jawoord zouden we met vijftig man naar een strandtent vertrekken. Florian en ik kenden elkaar al acht jaar. Trouwen hoefde voor mij niet zo, maar Florian was ouderwets. Hij vond een boterbriefje belangrijk. Bovendien zat hij in het leger, hij vond het een fijne gedachte dat ik in ieder geval recht had op een nabestaandenuitkering als hem iets overkwam. Zijn ouders zijn overleden en aan zijn kant van de familie had hij slechts achterneven. Maar als mijn echtgenoot zou hij ook verlof voor festiviteiten van mijn familie krijgen. Dus nadat ik al een paar keer nee had gezegd, gaf ik toch toe. We prikten een datum voor het jaar daarop.

Keiharde boodschap

Het was twee dagen voor de heugelijke dag, toen er ’s ochtends werd aangebeld. Ik deed open en Joost, een collega van Florian, stond op de stoep. Of hij binnen mocht komen? Ik was verbaasd en zei dat Florian gewoon op de kazerne aan het werk was. Ja, dat wist hij. Maar hij wilde met me praten. Heel gek, maar op dat moment voelde ik dat hij me iets verschrikkelijks ging vertellen. Alsof mijn onderbewustzijn wist wat er komen zou. Ik begon te trillen over mijn lichaam. ‘Ik vind het heel erg voor je, Charlot,’ begon Joost, ‘maar ik móet het je vertellen. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om je voor het altaar te laten staan in de wetenschap dat degene met wie je trouwt, je al twee jaar bedondert.’ Zijn boodschap kwam keihard aan. Bedonderen? Mijn Florian? Hoe en met wie dan?

Joost beweerde dat Florian al twee jaar een verhouding had met Annette, ook een beroepsmilitair. Iedere keer als ik dacht dat mijn vriend op de kazerne sliep vanwege een oefening of omdat hij moest overwerken, was hij bij Annette. De keren dat hij op uitzending of bivak was, was zij vrijwel altijd mee. Ze deelden daar weliswaar geen tent, maar als het even kon, sliepen ze samen. Hun collega’s wisten niet beter of zij waren een stel. Ook Joost had ze vaak hand in hand zien lopen of zien zoenen.

Joost koos zijn woorden voorzichtig, maar ze sneden dwars door mijn ziel. Het was alsof iemand me met een mes in mijn hart prikte. Ik begon te trillen en hyperventileren. Ik werd ijskoud en raakte volledig in paniek. In welke nachtmerrie was ik beland? Moest ik deze man geloven, een dierbare collega en bovendien één van Floors beste vrienden? Als ik dat deed, betekende dat dus dat mijn grote liefde mij had voorgelogen. De man met wie ik over minder dan zestig uur zou trouwen en die vanmorgen nog tegen me aan lag in bed?

Joost probeerde me te troosten, maar ik weigerde zijn omhelzing en vroeg hem of hij alsjeblieft wilde vertrekken. Ik moest alleen zijn, nadenken. Verdoofd toetste ik Florians mobiele nummer in. Hij nam niet op. Ik sprak zijn voicemail in en vroeg hem mij meteen te bellen. Ik had geen reden te twijfelen aan de woorden van Joost, maar zolang ik Floor niet zelf had gesproken, was er nog een kans dat het allemaal een misverstand was. Ik wilde niet geloven dat de man met wie ik al acht jaar samen was, de man met wie ik kinderen wilde, mij bedroog.

Bewijsmateriaal

Op zoek naar bewijsmateriaal ging ik als een gek door ons huis. Ik trok zijn kledingkast open, onderzocht zijn sokken- en ondergoedlade en brak in op zijn computer. Zijn wachtwoord wist ik niet, maar een simpel antwoord op de vraag ‘Waar ben je geboren?’, leverde een nieuwe toegangscode op. Veel ontdekte ik niet. Ik trof drie nieuwe Björn Borg-boxershorts aan, die ik nooit eerder had gezien. Maar die kon hij hebben aangeschaft voor onze huwelijksreis. In Florians mailbox kwam de naam ‘Annette’ niet voor, wel vond ik in de geschiedenis een aantal online verstuurde ansichtkaartjes met hartjes en andere liefdesuitingen erop. Ik kon niet zien aan wie precies ze gestuurd waren, wel dat ze begonnen met ‘allerliefste schat’. Bij mijn weten had ik nooit van Florian zo’n kaart ontvangen. Het was nog geen hard bewijs, maar mijn gevoel zei me dat er iets grondig mis was.

Drie uur later - ik had inmiddels Floor een keer of veertig hysterisch gebeld en geappt, twee witte wijn gedronken en een kalmeringstablet ingenomen - kreeg ik eindelijk Florian aan de telefoon. Ik huilde met uithalen: ‘Zeg me alsjeblieft dat Joost liegt!’ Florians stem klonk kil. Zakelijk zelfs. Hij probeerde het niet eens te ontkennen. ‘Maar’, zei hij doodleuk, ‘het was niet meer dan een of twee keer voorgekomen en had niets te betekenen.’ Dat ik het wilde uitmaken, vond hij onzin. Nee, hij wilde nu ook niet komen praten. Hij bleef bij een vriend slapen om ‘dingen op een rijtje te zetten’. Maar wij konden toch nog steeds trouwen?

Ik blies de bruiloft af

Hoe kon hij dat zeggen? Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om nog met deze man in het huwelijk te treden. Aan trouw en eerlijkheid valt wat mij betreft niet te tornen. De hele bruiloft kon me sowieso gestolen worden, maar of ik nou wilde of niet, ik móest dingen in gang zetten. Onze gasten rekenden er immers op dat ze overmorgen van twaalf tot acht een feestje hadden. Veel zin een ambtenaar en strandtenthouder af te bellen, had ik niet. Dat zou me niet lukken zonder in tranen uit te barsten. Florian zelf weigerde elke verantwoordelijkheid op zich te nemen. Hij was kwaad, vond dat ik me aanstelde en een punt maakte van een ‘slippertje’. Uiteindelijk besloot ik mijn ouders het vreselijke nieuws te vertellen en hen te vragen of zij alsjeblieft de gastenlijst wilden afbellen.

Hij vertoonde vreemd gedrag

Mijn ouders en zus waren uiteraard geschokt, net als mijn beste vriendinnen, die meteen langskwamen. Nadat ze eerst hun grote ontzetting uitspraken en troostende woorden spraken, volgde meteen de vraag of ik dan helemaal niets had gemerkt.

Als ik eerlijk was: jawel. Als ik terugdacht, kon ik niet heen om bepaald vreemd gedrag. Vooral met zijn telefoon. Er waren regelmatig mysterieuze telefoontjes van een anoniem nummer. Als Florian opnam, bleef het stil aan de andere kant. Ook werd hij iedere keer gebeld door zijn leidinggevende, meestal als ik toevallig net een boodschapje deed. Dan moest hij op zijn vrije avond of zaterdag een extra dienst te draaien. Volgens Florian het lot van een militair, maar vervelend was het wel dat hij dan plotseling vertrok van een verjaardag of dat ons geplande etentje in de war werd geschopt.

Florian was ook heel paranoïde met betrekking tot zijn telefoon. Als hij naar de wc ging, zat die in zijn broekzak. Ging hij douchen, dan zette hij het ding helemaal uit. Volgens hem om de batterij te sparen. Iedere keer als ik ergens argwaan over had en hem daarmee confronteerde, had Florian een pasklaar antwoord. Die avond dat hij thuis zou zijn en totaal onbereikbaar was? Een onverwachte oefening in de bossen, zijn telefoon lag in zijn locker. De lippenstiftvlekken in zijn shirt? Geintje van de jongens. Zijn glimmende gezicht nadat hij een kop koffie was gaan drinken bij een maat? Oh, hij had zo’n schraal gezicht gehad en wat vaseline geleend.

Florian wist alles zo te draaien dat ik aan mezelf twijfelde. Hij verweet me achterdocht als ik zei het vervelend te vinden als hij een avond met de jongens ging stappen. Beweerde bij hoog en laag dat de praatjes over militairen met ‘in elk stadje een ander schatje’ flauwekul waren en dat hij nooit vreemd zou kunnen gaan, omdat hij stapelgek op me was en me nooit pijn zou kunnen doen. En dan voelde ik me schuldig over mijn wantrouwen. Want ondanks Florians eigenaardigheden was ik happy met hem. We vreeën bijna elke dag en hij overlaadden me met complimenten en liefdesuitingen. We maakten mooie reizen, fantaseerden over een kind en samen oud worden. Dus toen hij op de dag dat we precies zeven jaar samen waren weer op zijn knieën ging, gaf ik toe. Ja, ik wilde zijn vrouw worden. Niet wetende dat hij me op dat moment al een jaar bedroog met een ander.

De beerput ging open

Nadat Florian bevestigde dat hij ‘één of twee keer’ vreemd was gegaan, ging er een beerput open. Ik ontdekte bankafschriften van hotelovernachtingen, saunabezoekjes en restaurants. Hij bleek daadwerkelijk al twee jaar iets te hebben met collega Annette. De maandagavonden waarop hij omwille van de reistijd en afstand standaard op de kazerne bleef slapen, ‘woonde’ hij in werkelijkheid bij Annette. Zijn collega’s wisten niet beter of hij had een relatie met háár. Nu snapte ik ook waarom ik nooit mee mocht naar personeelsfeestjes of verjaardagen van collega’s. Volgens Florian een pure mannenaangelegenheid. Achteraf omdat hij alleen dan zijn twee levens gescheiden kon houden. Buiten Joost wist niemand van zijn dienstmaten dat hij met mij zou gaan trouwen. Florian heeft ook niet lang getreurd om ons afgeblazen huwelijk, want op de dag dat ik hem wegstuurde, trok hij definitief bij Annette in.

Hoe ik die eerste weken en maanden ben doorgekomen, weet ik niet. Ik functioneerde, maar daar was ook alles mee gezegd. In plaats van op huwelijksreis te zijn op een idyllisch wit eiland, moest ik nu een ander huis en verhuizing regelen. Naar het waarom kon ik alleen maar gissen. Uitleg van Florian kreeg ik niet. Ik heb geen idee of hij daadwerkelijk met mij in het huwelijk was getreden als Joost me niet had gewaarschuwd, of dat hij zichzelf zou hebben teruggetrokken vanwege schuldgevoelens over zijn dubbelleven. Met Florian viel simpelweg niet te praten. Het leek wel alsof hij een karakterverandering had ondergaan. In het leger leer je emoties uit te schakelen; nou, ik herkende in niets meer de man met wie ik lief en leed had gedeeld. Als ik hem belde, schold hij me uit en zei hij dat ik waanideeën had. Hij ontkende zelfs dat we zouden trouwen.

Ik voel me nog steeds verschrikkelijk in de maling genomen. Als ik vroeger wel eens las dat mannen een dubbelleven leidden, vond ik die vrouwen onnozel. Ik ben een hoogopgeleide vrouw, maar ook ik heb me zo lang om de tuin laten leiden. Ik kan het niet anders verklaren dan dat ik blind was van verliefdheid en me helemaal heb laten innemen.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden