Chermaine Kwant (36) onderging een risicovolle longtransplantatie. Beeld Getty Images/Westend61
Chermaine Kwant (36) onderging een risicovolle longtransplantatie.Beeld Getty Images/Westend61

PREMIUM

Chermaine (36) onderging een risicovolle longtransplantatie: “Ik was een schim van mezelf”

Chermaine Kwant (36) had een zeldzame hart-longziekte en werd steeds vermoeider. Als ze geen risicovolle longtransplantatie onderging, zou ze overlijden.

Krista IzelaarGetty Images/Westend61

Geen keuze

“Zes jaar geleden was ik een schim van mezelf. Ik was broodmager en voelde me dood- en doodziek. Ik had de zeldzame hart-longziekte Pulmonale Arteriële Hypertensie (PAH), een vernauwing van de longslagader. Al langer wist ik dat een dubbele longtransplantatie uiteindelijk nodig zou zijn, maar heel lang wilde ik er niet aan. Ik wilde de eerste zijn die oud zou worden met PAH. Ik leef heel gezond, waardoor ik nog een tijd redelijk heb kunnen doorgaan. Maar ik werd steeds vermoeider, kon nauwelijks nog lopen en had continu steken in mijn hart. In 2016 was mijn buik gigantisch opgezet door vocht vanwege hartfalen. Toen ik werd opgenomen in het ziekenhuis, werd al snel duidelijk dat ik een longtransplantatie nodig had, en snel ook. Ik had geen keuze meer: het was dat of doodgaan. Er was ongeveer veertig procent kans dat ik de operatie niet zou overleven, maar daar stond ik niet bij stil. Doodgaan zou mij gewoon niet gebeuren. Misschien waren de mensen om me heen wel heel bang om mij te verliezen, maar mijn moeder, mijn ex-man en mijn broer hebben hun angst in elk geval goed voor mij verborgen weten te houden. Net als ik waren zij alleen maar dolblij toen er na zes weken in het ziekenhuis twee gezonde longen voor mij waren gevonden. Ik ging de operatie vol vertrouwen in, ik zou mijn leven weer terugkrijgen.

Een hel

Een week na de transplantatie werd ik op de intensive care wakker aan de hartlongmachine. Van blijdschap omdat de operatie was gelukt, was toen nog geen sprake, daarvoor was ik te ver van de wereld. Ik hallucineerde en was hele stukken van de dag kwijt. De ruim vijf weken op de IC waren een hel, het allerergste wat ik heb meegemaakt. Elke seconde duurde er een uur, elk uur een dag. Vaak leek het of ik stikte, heel angstaanjagend. Uiteindelijk heb ik in totaal een halfjaar in het ziekenhuis gelegen. Na die zes maanden was ik fysiek weer redelijk op orde. Maar mentaal had ik een gigantische klap gekregen. Het heeft wel drie jaar geduurd voordat ik weer helemaal de oude was. Ik had concentratie- en slaapproblemen en moest verwerken wat er met me was gebeurd.”

Transplantatieverjaardag

“Inmiddels, bijna zes jaar later, voel ik me beter dan ooit. De longtransplantatie is het beste wat me is overkomen. Ik kan alles doen wat ik wil, ben hard bezig met mijn carrière, ik sport en geniet enorm van elke dag. Gemiddeld gaan donorlongen elf jaar mee, maar ik heb het idee dat ik door mijn levensstijl veel langer met die van mij ga doen. Nog zeker dertig jaar, dat zou mooi zijn. Ik ben inmiddels aan het promoveren op het onderwerp voeding en PAH, een droom die uitkomt. Mijn promotie hoop ik af te ronden in september en dat ga ik na mijn verdediging heel goed vieren, net als ik van elke verjaardag en elke ‘transplantatieverjaardag’ een feestje maak. Ik ben er nog, en daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor.”

Chermaine schreef een boek over haar ziekte: Een ontiegelijk lange adem, healthcher.nl

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden