PREMIUM

Christina (47): “Spijt van mijn kinderen is een groot woord, maar zonder hen was ik ook gelukkig geweest”

null Beeld Artem Kovalev via Unsplash
Beeld Artem Kovalev via Unsplash

De babydrang die Christina (47) op haar dertigste had, noemt ze achteraf een tijdelijke verstandsverbijstering. Spijt van haar kinderen is een groot woord. Maar toen ze na de geboorte van haar twee zoons alleenstaande moeder werd, besefte ze dat ze veel dromen heeft moeten laten varen. “Bestond er maar een tijdmachine. Dan zou ik terug in de tijd gaan.”

Jiska KroonArtem Kovalev via Unsplash

Christina: “Zonder mijn kinderen (10 en 13) had ik op Ibiza gewoond. Was ik misschien wel een wereldberoemde architect geweest en had ik een vrij leven geleid. In plaats daarvan woon ik in een rijtjeshuis in Nederland, heb ik niet die gedroomde carrière en is het de hele dag hollen en vliegen als alleenstaande moeder.

Rammelende eierstokken

Vrijgezelle dertigers om mij heen klagen soms dat ze maar niet de prins op het witte paard vinden en bang zijn dat hun kinderwens niet in vervulling gaat. Wees blij, denk ik dan. Je bent vrij om te gaan en staan waar je wilt en je hele leven ligt nog open. Hormonen doen je op die leeftijd denken dat het leven zonder kinderen niet compleet is.

Ook ik ken het hebben van rammelende eierstokken als geen ander. Op mijn 26e verhuisde ik voor de liefde van mijn geboorteland Duitsland naar Nederland. Nadat die relatie strandde, leerde ik op een stadsstrand in Amsterdam de vader van mijn kinderen kennen. De vonken sloegen direct over. Ik vond hem woest aantrekkelijk. Ook had hij iets mysterieus door zijn nuchtere karakter. Alles in mijn lijf schreeuwde dat ik een baby wilde maken met deze man, terwijl mijn gezonde verstand op dat moment niet bezig was met de vraag of hij wel de juiste partner voor mij was op de lange termijn.

Verschil van dag en nacht

Na drie jaar verkering kregen we onze eerste zoon. De eerste maanden na mijn bevalling vond ik het lastig om mijn partner genoeg aandacht te geven. Seks, daar had ik al helemaal geen zin meer in. Ik was zo verknocht aan de baby: zijn kleine voetjes, teentjes, vingertjes. De geluidjes die hij maakte. Dit gevoel ging verder dan elke liefde die ik ooit voor iemand had gevoeld. In die periode werd pijnlijk duidelijk dat mijn partner en ik als dag en nacht verschilden. Zo ben ik een open boek, maar is hij gesloten en kijkt hij bij alles de kat uit de boom. En toen ik weer zin kreeg om dingen te ondernemen, wilde hij alleen maar op de bank blijven zitten.

Als lijm voor de relatie die steeds meer scheurtjes vertoonde, besloten we voor een tweede kind te gaan. Heel naïef natuurlijk, we groeiden alleen maar verder uit elkaar. Opnieuw had ik alleen maar aandacht voor de baby, geen zin in seks en gingen we beiden anders met de situatie om. We besloten uiteindelijk de relatie te verbreken. Zo werd ik op mijn 38e een alleenstaande moeder.

Dromen overboord

Ik was goed van slag. De band met mijn ex was niet fantastisch, op zijn hulp bij de opvoeding hoefde ik niet te rekenen. Het ergste vond ik nog wel dat ik vanwege mijn kinderen in Nederland moest blijven, een land waar ik niks mee heb. Het werk als architect begon me ook op te breken als alleenstaande moeder. Wil je tot de top behoren, dan moet je veel uren maken en veel reizen. Mijn familie woont in Duitsland; even op de jongens oppassen was geen optie. Voor opvang had ik geen geld.

Op een dag nam mijn manager mij apart: hij vond mij geschikt voor een vette opdracht in New York, maar besefte dat dit niet kon vanwege mijn kinderen. Ik kon wel janken, alles vloog mij aan. Het duurde lang voor ik weer in balans was. Sporten en mindful leven hielpen mij enorm. Tijdens meditatie besefte ik dat ik mijn dromen overboord heb gegooid door mijn babydrang. Op jongere leeftijd zag ik mijn leven heel anders voor mij. Het is misschien een beetje een taboe om te zeggen, maar ik vergelijk een sterke kinderwens soms met een tijdelijke verstandsverbijstering. Of met die roze bril als je zo verliefd bent: je denkt niet meer helder na.

Spijt van kinderen

Mijn zonen weten dat ik niet gelukkig ben in Nederland. Als we samen spelletjes spelen of gezellig met elkaar aan de eettafel zitten, dan heb ik het er wel eens voorzichtig met ze over. Ik heb de afgelopen jaren vaak overwogen om met hen te emigreren, maar dat is nog niet zo makkelijk. Ik vind het belangrijk dat ze hun vader kunnen blijven zien. Daarbij geeft mijn ex mij er ook geen toestemming voor. Bovendien hebben ze hier hun vriendjes. Je wilt ze ook niet zomaar uit hun veilige omgeving halen. En uiteindelijk wil ik toch het allerbeste voor ze.

Als ze over een aantal jaar volwassen zijn, pak ik mijn spullen en emigreer ik. Mijn nieuwe vriend en ik zijn al druk aan het sparen voor onze droomwoning op Ibiza. Tot die tijd probeer ik er in Nederland het beste van te maken. Bestond er maar een tijdmachine. Dan zou ik terug in de tijd gaan. Ik pak de Christina van toen dan heel hard beet, rammel haar nog harder door elkaar dan haar eierstokken in haar lijf deden en roep: ‘Begin er niet aan!’. Spijt van mijn kinderen is een groot woord, maar zonder hen was ik ook gelukkig geweest.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden